Η πόρτα έκλεισε παίρνοντας μαζί της όσο φως είχε απομείνει στο δωμάτιο. Ακόμα ένα επίπεδο σκοτεινής ακινησίας που ένας ηλίθιος θα το έλεγε διαλογισμό κι ένας βλάκας, μελαγχολία. Μόνο που, πια, είμαι πολύ κουρασμένος για να στέκομαι όρθιος και να σκέφτομαι παράλληλα. Έτσι, στριμώχνομαι στην γεμάτη μνήμες μισητή μου γωνία. Μπορώ να κάθομαι διπλωμένος και γυμνός, μαζεύοντας τα γόνατά μου στο στήθος μου κι αγκαλιάζοντας τα πόδια μου, προσπαθώντας να υπερνικήσω το παράδοξο ρίγος που ένα –κατά τα άλλα ζεστό μα τώρα παγωμένο- άδειο δωμάτιο μπορεί να προξενήσει.

Audio clip: Adobe Flash Player (version 9 or above) is required to play this audio clip. Download the latest version here. You also need to have JavaScript enabled in your browser.

Read more…

Στέκομαι –μόνος μου- εδώ και πολλές ώρες όρθιος, μα αληθινά ακίνητος και γυμνός, προσπαθώντας να νιώσω ποιος θα είναι ο πρώτος από τους πολλούς μύες μου, που θα προσπαθήσει, αυτόματα, να τιναχτεί ελάχιστα, προδίδοντας άγαρμπα το αδύνατο σημείο του κορμιού μου. Όμως, η τυχαία στιγμή αδυνατεί να διακόψει την αδιάφορη προσωπική μου εμπειρία.

Read more…

Δεν θα δυσκολευόμουνα πολύ να εντοπίσω το «στόχο» μου με αυτά τα χαρακτηριστικά και τις πληροφορίες, ακόμα και εάν βρισκόταν σε άλλη πόλη, αλλά θα αφιέρωνα όλο μου το χρόνο και την εμπειρία ενώ εκείνη… κι όμως, υπολόγισα λάθος, δεν εκτίμησα ακόμα ένα της χαρακτηριστικό, το ότι παθιαζόταν με αυτό που πίστευε κι έκανε τα πάντα για να το πραγματοποιήσει. Μα δεν την ήξερα…

Στο άκουσμα του ονόματός της κατάλαβα πως δεν μπορούσα πια να κάνω πίσω. Άνοιξα, λοιπόν, τη πόρτα, κάτι για το οποίο δεν μετάνιωσα ποτέ.

Read more…

Είναι φορές που τα παίζω επειδή δεν έχω τίποτα και πουθενά να σταθώ, χωρίς διάθεση να γελάσω ή να αστειευτώ, γιατί λείπει ένα απλά άθλιο -μα μοναδικό ΜΟΥ ξεχωριστό- υποκείμενο, που ξεγλίστρησε πέφτοντας με μονόχρωμο τρύπιο αλεξίπτωτο, αφήνοντάς με μόνο να τρομάζω με το κενό που με περιτριγυρίζει.

Read more…

Δεν αγαπώ τους ανθρώπους. Τίποτα δεν σημαίνουν για μένα παρά μόνο εμπόδια που συναντώ ή εργαλεία που χρησιμοποιώ και κάνουν τη ζωή μου πιο εύκολη (ή πιο δύσκολη). Δεν δένομαι ποτέ μαζί τους και δεν το χω ανάγκη.

Όμως υπάρχουν μερικά «πράγματα» που βάζω σε ξεχωριστή θέση. Ίσως επειδή ζω καθημερινά με αυτά για πολλά χρόνια, με χαρακτηρίζουν και με σπρώχνουν –και τα δυο- να φλερτάρω από κοντά το θάνατο. Ίσως γι αυτό να τα λατρεύω και γι αυτό να τα νοιάζομαι πιο πολύ από τους ανθρώπους.

Read more…

Απ’ όλες μου τις μάσκες ετούτη είναι η πιο λεπτή. Είναι τόσο λεπτή που λίγο έλειψε να πιστέψω πως είναι διάφανη! Μπορώ να συσπάσω τους μύες του προσώπου μου με χαρακτηριστική ευκολία και να αποτυπώσω το πραγματικό μου βλέμμα στον καθρέπτη χωρίς να ανησυχώ για το αν θα φανεί αληθινό το εφήμερα άρρωστο μα ειλικρινές μου παρόν.

Read more…

Πέρσυ ταξίδεψα στο δρόμο με ΤΗ μάγισσα-τσούλα. Ζήσαμε δεκαπέντε μέρες παρθενικής αρρώστειας σε ειδυλλιακά πάρκινγκ με στόχο το ναρκισσισμό μου και μόνο αυτόν. Αναπολώ τις στιγμές της δόξας στα βρεγμένα γρασίδια και την μόνιμη πείνα του φτωχού νομάδα που τον ξεδιψά μόνο η αγκαλιά της πόρνης που τον συνοδεύει.

Read more…