Posted at 26-01-2007 @ 10:18 by ..::DeUCeD::.. in Deamons
Η ανταρσία της μουστάρδας
Αλέξανδρος Αραμπατζής
Εκδ. Μανδραγόρας
Σελ. 47 - 54
Κάτω από το θανατηφόρο βλέμμα του πομπού ψυχορραγεί ο ανυποψίαστος δέκτης
Θα μπορούσα, ίσως να διηγηθώ σε σας τη ζωή μου, καλέ μου κύριε, που το δίχως άλλο είστε καλόκαρδος άνθρωπος, αξιοπρεπής και με εξαιρετικά αισθήματα.
Posted at 23-01-2007 @ 02:25 by ..::DeUCeD::.. in Cursed
Λυτρωμένος και μισοκρυμμένος πίσω από πολλά αστεία μαύρα μπουκάλια Guinness, παλεύοντας να ρουφήξω ύπουλα –συχνά ασύδοτα κι άλλες φορές ασυναίσθητα- τα τυχαία δακτυλικά αγγίγματα των πολύ καλά πράσινων και πάντα ερωτικών -μα απίστευτα λατρευτά μικροκαμωμένων- Heineken, σκοπεύοντας την αλήθεια σε μια πλαστά αιώνια, πάντα εφήμερη και ηδονικά αιματοβαμμένη νύχτα, απέτυχα τελικά να μην ξανακούσω το γνωστό «θέλω να περπατήσω μόνος» που ψιθύρισε επιτηδευμένα, μα λάγνα μεθυσμένα, ο Άλλος Εαυτός Μου.
απορίες χιλιάδες…
Posted at 16-01-2007 @ 13:46 by ..::DeUCeD::.. in Cursed
Από βαριά κουρασμένη μέχρι τιποτένια μελαγχολική -μα καθόλου στημένη- στον άχαρο ρόλο της barwoman, το μόνο που δεν χαρίζει είναι το χαμόγελό της.
Posted at 11-01-2007 @ 02:27 by ..::DeUCeD::.. in Cursed
Εφήμερα χαμένος σε γνώριμο μισοσκόταδο, ταξιδεύοντας σε μουσικά άστατους ρυθμούς, απαλλοτριωμένος -once more- σε τιμή ευκαιριακή, έχοντας μοναχική παρέα τον μοναδικό απάνθρωπο που θα μπορούσε να μου τύχει, αναζητώ άσκοπα, για περίπου σαράντα χρόνια, τα δίκοπα οινοπνευματώδη μονοπάτια που μπόρεσα να κατανοήσω πως –πιθανόν- να υπάρχουν.
Posted at 05-01-2007 @ 12:47 by ..::DeUCeD::.. in Cursed
Έχουν περάσει πολλά χρόνια από τότε που μιλήσαμε για πρώτη φορά. Όμως δεν είμαι σίγουρος πόσα ακριβώς χρόνια τον ξέρω. Γνωριζόμαστε από τότε που ήμασταν ακόμα έφηβοι, που ρωτάγαμε αχόρταγα ο ένας τον άλλον, ψάχνοντας απαντήσεις για τον κόσμο μας και τον εαυτό μας. Από τότε βρισκόμαστε τακτικά, συνήθως βράδια –μάλλον πάντα βράδια- όταν είμαι κι εγώ -κι αυτός- μόνος.
Posted at 01-01-2007 @ 03:10 by ..::DeUCeD::.. in Cursed
Στέκομαι μακριά από όλο αυτό το πρωτοχρονιάτικο ποδοβολητό. Υπάρχει μόνο η μοναχική σκοτοδίνη που σου προσφέρει η θαλπωρή της ησυχίας, αφήνοντας ξεπλυμένες σκέψεις να τριγυρίζουν χλωμές και χαμογελαστές ολόγυρά μου, περιχαρακωμένες σε νοσταλγικούς εθελούσιους δωδεκάμετρους ρυθμούς. Έχω ήδη βάλει στοίχημα με τον εαυτό μου πως το πρωί θα με βρει βαθιά ναρκωμένο και βαθιά μπλε.
