Posted at 09-03-2007 @ 17:33 by ..::DeUCeD::.. in Meta
Διαδηλωτές με ντουντούκες, με πλακάτ
έκοβαν τη κυκλοφορία, φώναζαν
«Όλοι εμπρός να ξαναχτίσουμε τον κόσμο»
πολλοί ανάμεσά τους ήσαν περασμένων γενεών
«Δεν χτίζουμε με υλικά κατεδαφίσεων»
είπε ο φίλος που στεκόταν δίπλα του
«θα πρέπει πρώτα να πετάξουμε τα μπάζα
μαζί και την ωριμότητα των ομηλίκων μας.»
Εκείνος, με τόση αζήτητη ωριμότητα,
δεν μπορούσε να περιμένει άλλο
κατέβηκε από το πεζοδρόμιο
κι ακολούθησε την πορεία.
Φωνάζοντας ρυθμικά
ένιωθε ν’ απομακρύνεται
η αναγνώριση ενός επιπλέον τέλους.«Φωνάζοντας Ρυθμικά»
ΤΙΤΟΣ ΠΑΤΡΙΚΙΟΣ
Συνέχεια στο άρθρο του Motorcycle Boy
Posted at 07-03-2007 @ 00:46 by ..::DeUCeD::.. in Cursed
Προχώρησε κι αυτή τη νύχτα μπροστά, αβέβαιη κι αέναη, όπως μια τυχαία καύλα πρόστυχου κοριτσιού. Πέρασε το ξύλινο σύνορο που υπάρχει σαν κατώφλι στο τσιμεντένιο λαγούμι και σφηνώθηκε σ’ ένα ακόμα υπερβατικό κεφάλι, γεμίζοντας τα λαγόνια αίμα και πόθο για ότι πιο στιγμιαία φαντασιακό θα μπορούσε κανείς να ελπίζει. Σκέφτηκα –προς στιγμή- να μη δώσω σημασία αλλά στάθηκα αδύναμος γι αυτό. Έμεινε μόνο η χαρά της άνισης μάχης ενός αβέβαιου μελλοθάνατου με το βέβαιο αναπόφευκτο.
Posted at 01-03-2007 @ 12:57 by ..::DeUCeD::.. in Damned
[Kapela Chain Story] Μέρος 1ο - Το τηλεφώνημα
[Kapela Chain Story] Μέρος 2ο - Στο πάρκο
Την επόμενη μέρα ξύπνησε με το κεφάλι βαρύ αλλά με τη διάθεση χάλια. Είχε βέβαια βγει με τη Σύλβια για να το γιορτάσουν, μέθυσαν, γύρισαν, γαμήθηκαν μαζί, αλλά ένιωθε ένα κούφιο κενό. Κοίταξε στο κρεβάτι και την είδε γυμνή. Ένιωσε μια επιθυμία να βγει έξω στο χειμωνιάτικο ήλιο. Δυο ώρες μετά, έχοντας αγοράσει ένα χάρτη από τον Ελευθερουδάκη στο κέντρο, ήταν καθισμένος στις πέτρες δίπλα στο γεφυράκι του Εθνικού Κήπου, ακούγοντας τις αμέριμνες πάπιες να πλατσουρίζουν φωνακλάδικα τριγύρω του.
