Χτες άργησα 10 λεπτά να πάρω το μετρό. Νόμισα πως δεν θα σε δω. Μα όταν γύρισα το βλέμμα μου σε είδα πίσω, στο τέλος του βαγονιού, στην γνωστή σου θέση. Κρατήθηκα να μην σου χαμογελάσω.
Ήσουν όπως πάντα απλή, φορούσες μια κοντή τζην φούστα που άφηνε τα πόδια σου ακάλυπτα. Έχεις όμορφα, καλοσχηματισμένα πόδια. Θα μπορούσες να ήσουν αθλήτρια παλιά. Η κίτρινη μπλούζα είχε ένα κόκκινο λαβύρινθο ζωγραφισμένο επάνω. Δεν μπορούσε όμως να κρύψει την κούραση που κουβαλούσες. Έγειρες το κεφάλι σου πίσω και, όρθια όπως ήσουν, έκλεισες τα μάτια σου για όσα λεπτά διαρκεί το καθημερινό μας ταξίδι στις υπόγειες ράγες.


















