Posted at 15-10-2007 @ 16:37 by ..::DeUCeD::.. in Meta
Από τις 13 Σεπτέμβρη μέχρι τις 13 Οκτώβρη άφησα ανοιχτή την μικρή έρευνα για τα μπλογκς. Συμπληρώθηκαν 63 ερωτηματολόγια με αρκετές ερωτήσεις που σκοπό είχαν να δω τις απόψεις μπλόγκερς και αναγνωστών σχετικά με τα ιστολόγια. Οι απαντήσεις συγκεντρώθηκαν ανά ερώτηση σε ξεχωριστά μικρά αρχεία του word για να μπορεί ο καθένας να κατεβάσει και να διαβάσει εύκολα ότι τον ενδιαφέρει.
Όποιος ενδιαφέρεται και θα ήθελε να μάθει πως βλέπουν το μέσον οι υπόλοιποι τριγύρω του μπορεί να πάει στην μόνιμη σελίδα της έρευνας των μπλογκς και από εκεί να τα κατεβάσει. Εγώ θα τα αξιολογήσω στη πορεία αφού τα μελετήσω και θα ακολουθήσουν κάποια δημοσιεύματα με σκοπό να προκαλέσουν προβληματισμό και κουβέντα γύρω από τις απαντήσεις που δόθηκαν.
Ένα ευχαριστώ σε όσους βοήθησαν σηκώνοντας banner στο μπλογκ τους.
Posted at 08-10-2007 @ 22:45 by Reader in Readers War
Και εγώ που λες φίλ δεν δούλευα πάντα εδώ στα χωράφια και στους αγρούς. Παλιά (υποθέτω την εποχή που εσύ έκανες μελέτες πάνω στα λουκάνικα και την επίδρασή τους στην συμπεριφορά του μέσου πότη), δούλευα σε ένα τσίρκο στην αμερική.
Η ιστορία ξεκίνησε όταν ξεμυαλίστηκα από μια αμερικάνα που γνώρισα στο λαγονήσι. Την ακολούθησα στην πατρίδα της και όταν μετά από λίγους μήνες έφαγα τις λίγες οικονομίες που είχα μαζί μου, η αμερικάνα που της είχαν περάσει τώρα τα μέλια και οι γλύκες, μου το δήλωσε ορθά κοφτά πώς δέν ήταν διατεθειμένη να συντηρεί τεμπέληδες, όπως μας θεωρούσε όλους εδώ στο ελλάντα.
Posted at 08-10-2007 @ 13:34 by Reader in Readers War
Μπορεί να μην έχουμε πια τίποτε να πούμε. Μπορεί να τα είπαμε όλα και επειδή δεν μπορούμε ν’ ακούσουμε, σαν πρόβατα αναμασάμε τα ήδη λεχθέντα… Μπορεί να μην προλαβαίνουμε πια να πούμε έστω κάτι, καθώς ο χρόνος είναι χρήμα και το χρήμα είναι απάνθρωπο. Σε υποβάλλουν και τα δύο σε συνθήκες μαραθώνιου δρόμου. Ας ήταν τουλάχιστον στο τέλος να αναφωνούσαμε “Νενικήκαμεν”…
Όσο για την επωνυμία στο διαδίκτυο…. αυτή μας μάρανε; Για σκεφτείτε τι σημαίνει να είσαι επώνυμος… Το όνομά μας αποδεικνύει το που κατοικούμε ίσως, το που εργαζόμαστε ίσως, το τι αυτοκίνητο οδηγούμε ίσως, το πόσα φράγκα κουδουνάνε στη τσέπη μας και από που είναι η καταγωγή μας. Κι άλλα ίσως, πολλά ίσως! Πάντως το όνομά μας δεν αποδεικνύει το ποιοι είμαστε. Τι σκεφτόμαστε, τι θυμόμαστε, τι αισθανόμαστε. Αυτό μπορούν να το σημειώσουν μόνο τα λόγια μας, οι πράξεις μας, ίσως ακόμη - ακόμη η φάτσα μας και οι κινήσεις μας. Κι επειδή μπορεί άλλοι να είμαστε και άλλοι να θέλουμε να δείχνουμε, τι σας ενοχλεί σ’ αυτό; Μήπως εσείς συναλλάσεστε κάθε μέρα μόνο με ειλικρινείς ανθρώπους; Εξάλλου αυτό δεν ζητάμε απ’ τους διαδικτυακούς χώρους συζήτησης; Ελευθερία έκφρασης και πρωτοτυπία. Μην ασχολείστε λοιπόν με το ποιος είναι ποιος, που γράφει, τι γράφει εκεί που γράφει… Ακούστε τον κι έπειτα ακούστε και τον εαυτό σας που σας μιλάει…
ΟΥΦ!
Δημοσιεύθηκε από το χαμίνι.
Posted at 07-10-2007 @ 11:31 by ..::DeUCeD::.. in Deamons
L‘ Immaculée Conception
André Breton et Paul Éluard
Eκδ. Υψιλον, 1930
Ενότητα «Ο Άνθρωπος», Κεφάλαιο «Ο Θάνατος»
Ένα χωριάτικο υφαντό κρύβει στην ύφανσή του ένα φούρνο με έντομο. Από χέρι σε χέρι, η ικτίς περνάει με τη μορφή του σκορπιού μέσα στον κιούρτο της κακίας. Ελάτε, ανερμήνευτο μικρό λουλούδι, από δω (κρύβεται). Ε! σωφέρ, εδώ (κατεβαίνει απ’ τη θέση του κι εξαφανίζεται). Περιμένετε, κι όμως θυμόμουν κάποιο όνομα… Μια φτυαριά διαμάντια σ’ όποιον θα με ξανακάνει αυτό το βρωμόσκυλο που ήμουνα!
Posted at 04-10-2007 @ 01:18 by ..::DeUCeD::.. in StigMeS
Posted at 02-10-2007 @ 14:10 by ..::DeUCeD::.. in Readers War
Διαπίστωση 1: Το ιdερνέτ είναι απίστευτο νυφοπάζαρο/πασαρέλα. Είτε κάποιος μπαίνει με αυτό το σκοπό είτε του προκύπτει στην πορεία, το αποτέλεσμα είναι παρόμοιο. Και όσο πιο “άσχετος” (βλέπε: μη κομπιουτεράς/geek/u name it) με το σπορ είναι, έχει μεγαλύτερες πιθανότητες να βρει (ή έστω να ψάξει για) γκόμενο/γκόμενα. Ίσως αυτό να συμβαίνει γιατί οι “σχετικοί” έχουν κι άλλα πράγματα να κάνουν online.
Ερώτημα 0: Γιατί τόσος κόσμος γκομενίζει/ζευγαρώνει μέσω νετ; Είναι απλό. Σκέψου οτι κάθε μέρα πηγαίνεις σ’ ένα πάρτυ, σε μια σύναξη, σε ένα κάτι τέλοσπάντων, και ο κόσμος που συναντάς εκεί είναι πρόθυμος να σε γνωρίσει. Σαν να πηγαίνεις στο κλαμπ ας πούμε και να μιλάς σε 10 νέα άτομα αντί σε 2 και με το ζόρι. Κι αυτούς να τους βλέπεις κάθε μέρα και κάθε μέρα να μιλάτε όλο και πιο πολύ. Επιπλέον ο κόσμος θ’ ανανεώνεται συνεχώς. Κάποιους θα τους γουστάρεις, κάποιους όχι, κάποιοι θα μένουν, κάποιοι θα φεύγουν -αλλά δε μπορεί, ΕΝΑΣ θα σου κάτσει.
