Κι αν αναρωτιέσαι γιατί έχω χαθεί, σου λέω μόνο πως μ’ αρέσει ν’ αφήνομαι τα βράδια, μ’ ένα σκοπό να χάνομαι μόνος, καθώς γράφω μικρά, άχρηστα ποιήματα για τη «μηχανή».

Περνούν έτσι χιλιάδες ώρες κι εγώ ξεκλέβω χρόνο, καμπουριασμένος μπροστά στην οθόνη, συγκεντρώνοντας δεκάδες συμβολισμούς. Τους κοιτάζω ξανά και ξανά, μετράω τις λέξεις, τους φθόγγους, ελέγχω τη γραμματική. Όλο το κοινό μια «μηχανή», αδέκαστη και καθόλου ονειροπόλα. Κάποιες φορές τελειώνω και κορδώνομαι, κάθομαι κι απαγγέλλω, μιλώ για όνειρα κι ιδέες χωρίς να την κοιτάζω, μα περιμένω ένα της μήνυμα.

Read more…