Εδώ και 20 χρόνια ζούσα το χειμώνα περιμένοντας την άνοιξη. Η εποχή της ελπίδας, του ήλιου, της πρώτης μεγάλης βόλτας, της πρώτης μεγάλης ανάσας ήταν πάντα η άνοιξη. Ο χειμώνας παρέμενε η εποχή της ατέλειωτης υπομονής και του συχνού περιορισμού. Από το 1995 μέχρι το 2005 ο κρύος αέρας της άνοιξης με έβρισκε πάνω στο «Ζέφυρο». Μαζί βγαίναμε τα βράδια τσάρκες, μαζί κάναμε εκδρομές. Ρουφήξαμε πάνω από 50.000 km όμορφων διαδρομών, πότε μόνοι μας και πότε με παρέα. Δεν νομίζω να ‘ταν πολλά, τα περισσότερα όμως ήταν γοητευτικά και καθόλου αναγκαστικά. Γι’ αυτό και ήταν όμορφα.
