Posted at 24-11-2008 @ 10:58 by ..::DeUCeD::.. in StigMeS
Μικρό μπαλκόνι,το μισό απ΄ το παλιό, κλέβει το βραδινό φως του δρόμου από δυο λάμπες, μια κίτρινη, μια άσπρη. H λεωφόρος έμεινε ίδια αλλά τραβήχτηκε δυο βήματα παραπάνω, σχεδόν μουγγάθηκε. Κι έτσι, μπορώ να κάθομαι τη νύχτα, ν’ ακούω στη τέντα τη βροχή, να νιώθω ανθρώπινες φωνές κρεμασμένες στα φύλλα των δέντρων της πόλης. Κάποτε έτσι πίστευα ότι είναι το δάσος, ψηλές μουριές φυτεμένες σε τσιμέντο.
Σβήνω ακόμα ένα τσιγάρο την ώρα που οι άλλες ώρες, οι συνήθως μονότονες και γκρίζες, χάνουν το σκοτεινό τους χρώμα. Κοίτα, μπορεί πάλι να μην βλέπω τον ήλιο ν’ ανατέλλει αλλά το χάραμα αντηχεί στα ρολλά που ανοίγουν με θόρυβο, αντανακλώντας το δικό τους φως στους ψηλότερους τοίχους της παλιάς ανοικοδόμησης, ίδιους μ’ αυτούς που έβλεπα πριν από πολλά χρόνια. Κι αν μου φαίνονται μικρότεροι από τότε, είναι που μεγάλωσα κι εγώ μαζί τους…
Posted at 18-11-2008 @ 10:47 by ..::DeUCeD::.. in Meta
Εμείς οι psycho-tech-freaks ψάχνουμε, ανάμεσα στ’ άλλα, για ναρκω-εθιστικά text simulations. Αυτό που μ’ έχει εθίσει κάμποσο καιρό τώρα είναι το Trukz. Μια προσομοίωση του κόσμου των επίγειων μεταφορών που επαναφέρει εικονικά τις εφηβικές φαντασιώσεις μου.
Posted at 04-11-2008 @ 12:54 by ..::DeUCeD::.. in StigMeS
Ο δρόμος είναι σαν τις σκέψεις του ανθρώπου. Αλλάζει συνέχεια ανάλογα με το περιβάλλον, δεν μένει ποτέ ίδιος κι όσο τον κοιτάζεις ποτέ δεν τελειώνει. Προσπαθείς ν’ ακολουθείς έναν ειρμό, να μη χαθείς στο χρόνο που τρέχει πίσω σου, διαλέγοντας εσύ το τέλος.
