Posted at 12-12-2007 @ 00:16 by Reader in Readers War
Posted at 26-11-2007 @ 19:05 by Reader in Readers War
| ΟΡΙΖΟΝΤΙΑ | |
| a.1. | Όταν σε ψάχνω και δεν είσαι εκεί [...], |
| a.12. | το μόνο που «αναπνέω» είναι η [...] σου. |
| b.6. | Κάθε μέρα, για λίγες ώρες [...] μόνο για σένα, |
| c.3. | η σκέψη μου ανταμώνει το δικό σου [...] κάθε βράδυ, |
| c.12. | διανύω μέρες, περνάω ώρες, διασχίζω δρόμους [...] εμένα. |
| e.6. | [...]… |
| g.9. | Θλίψη στο βλέμμα, [...] στα χέρια, πονάει η αφή. |
| h.1. | [...] που πεθαίνουν στο σκοτάδι της μέρας. |
| k.10. | Σε χάνω [...] όταν φανερώνεσαι «ντυμένος» σιωπή, |
| l.1. | [...] μα δεν ακούς ούτε τον ψίθυρο της μουσικής μου… |
| n.1. | Την [...] μου… την έδιωξα χτες το απόγευμα, |
| o.11. | όταν η [...] πήγε 17:44 μ.μ. |
| q.11. | χωρίς [...] |
| ΚΑΘΕΤΑ | |
| 1.a. | [...] ηττημένη της μάχης, |
| 1.k. | ενώ στο ραδιόφωνο παίζει δυνατά, το «[...] μου όλα», το τραγουδάω. |
| 3.f. | Προχωρώ και η [...] σου μ’ ακολουθεί, |
| 3.l. | κίνηση [...] ματ, παίρνω τη βασίλισσά σου, |
| 6.a. | τρέφομαι με [...]. |
| 7.l. | Σου [...] τους παιδικούς μου φόβους να πάρεις αγκαλιά, να χωρέσεις το σώμα μου, |
| 9.b. | [...]… |
| 10.g. | Πέφτει πάλι [...]-νύχτα, κατασπαράζει ό,τι έζησα τη μέρα, |
| 11.k. | «[...]» αλλά έχεις στερέψει κι εσύ… |
| 13.k. | [...], το σανίδι κουνιέται, |
| 16.c. | μα πάλι [...]… |
| 16.l. | μια μόνο [...] εκεί, στο φως, να την αρπάξω, να παίξουμε το παιχνίδι, από την αρχή… |
Posted at 22-10-2007 @ 07:40 by Reader in Meta, Readers War
Σάτιρα, σαρκασμός και αυτοσαρκασμός και άλλα συναφή καλλιτεχνήματα δεν γίνονται αντιληπτά από τους καπελαδούρες όπως διαπίστωσα (θα ήταν σάν να λεγε κάποιος ερωτόλογα στην παπαρήγα δηλαδή) οπότε περνάω σε μερικά λιτές ελπίζω και σύντομες (ίσως και σκληρές) τοποθετήσεις.
Η στατιστική είναι μια υποκατηγορία κλάδου των μαθηματικών, αλλά σωστότερα θα ήταν να την ορίζαμε απλώς σαν ένα εργαλείο ακριβές και πολύτιμο για αυτά (τα μαθηματικά).
Οι εφαρμογές που μπορεί να βρει είναι αξιόπιστες μόνο σε τομείς που αναφέρονται σε σταθερές τιμές και αξίες (βλέπε οικονομικές επιστήμες, φυσικές και λοιπά).
Δημιουργεί όμως κραυγαλέες στρεβλώσεις, εσκεμμένες τις περισσότερες φορές, όταν εφαρμόζεται σε κοινωνικές μελέτες, όταν δηλαδή ασχολείται με μεταβλητές, αφηρημένες και αδιευκρίνιστες τιμές, μια εκ των οποίων, κακώς για μερικούς καλώς για άλλους, είναι και η ανθρώπινη δράση και συμπεριφορά.
Posted at 19-10-2007 @ 14:59 by Reader in Meta, Readers War
Υπάρχει λοιπόν αυτός ο Deuced που δεν ησυχάζει, ακόμα κι αν τον χτυπήσεις με τηγάνι κατακέφαλα. Όλο κάτι σκαλίζει, σχεδιάζει, οργανώνει. Και σα να μην έφτανε αυτό –είναι και διαολεμένα αποτελεσματικός. Ήταν, θυμάμαι, η τρίτη φορά που συναντιόμασταν –πίναμε καφέ σε κάποιον παιδότοπο –όταν μου έσκασε την ιδέα του δικτυακού ραδιοφώνου. Το άτομο είχε με το ζόρι μια βδομάδα που ήταν μέλος των Καπέλων στα Φώτα! Ήμουν ευγενικά σκεπτικιστής, συγκρατημένα διστακτικός –προτίμησα την τακτική «ωραία ιδέα, κάθισε τώρα, χαλάρωσε –σε λίγο θα σου περάσει». Την επόμενη βδομάδα, τα Καπέλα είχαν ραδιόφωνο!
Όταν κυκλοφόρησε η έρευνα για τους bloggers από την Πάντειο, ο Deuced πήγε στη σελίδα που υποστήριζε το ερωτηματολόγιο. «Μπορούμε να το χρησιμοποιήσουμε για να κάνουμε μια δικιά μας έρευνα –έτσι, για την πλάκα μας, για να δούμε τις απόψεις των γύρω μας», είχε πει. Για ακόμα μια φορά είχα συμφωνήσει. Για ακόμα μια φορά θεωρούσα πως ήταν μια καλή ιδέα που θα χανόταν στην αδράνεια –σήμα κατατεθέν των bloggers. Για ακόμα μια φορά είχα κάνει λάθος, γιατί δεν υπολόγιζα την αποτελεσματικότητα του Deuced!
Posted at 16-10-2007 @ 22:10 by Reader in Deamons, Readers War
Jean Baudrillard
Οι μάζες
(εκδ. Ελευθεριακή Κουλτούρα)
Η εκλογή είναι μια παράξενη επιταγή. Κάθε φιλοσοφία που εκχωρεί στον άνθρωπο το δικαίωμα να ασκεί τη βούλησή του, το μόνο που μπορεί να κάνει είναι να τον βυθίσει στην απελπισία. Γιατί αν τίποτα δεν είναι πιο κολακευτικό για τη συνείδηση του άλλου (το ασυνείδητο;) -εκείνο το ασαφές και ζωτικό που κάνει την ευτυχία να εξαρτάται από την απελπισία της βούλησης- απ’ το να γνωρίζει τι θέλει, απ’ το να απελευθερωθεί από την επιλογή και να εκτραπεί από την ίδια του την αντικειμενική βούληση. Είναι πολύ καλύτερα να στηριχτούμε σε κάποιο ασήμαντο ή ισχυρό παράδειγμα, παρά να εξαρτώμεθα από τη θέλησή μας ή από την αναγκαιότητα της επιλογής. Ο ωραίος Μπρούμελ είχε έναν υπηρέτη γι’ αυτόν το σκοπό. Μπροστά σ’ ένα υπέροχο τοπίο, διάσπαρτο με όμορφες λίμνες, γυρίζει στον υποτακτικό του για να ρωτήσει «ποια λίμνη προτιμώ;»
Posted at 08-10-2007 @ 22:45 by Reader in Readers War
Και εγώ που λες φίλ δεν δούλευα πάντα εδώ στα χωράφια και στους αγρούς. Παλιά (υποθέτω την εποχή που εσύ έκανες μελέτες πάνω στα λουκάνικα και την επίδρασή τους στην συμπεριφορά του μέσου πότη), δούλευα σε ένα τσίρκο στην αμερική.
Η ιστορία ξεκίνησε όταν ξεμυαλίστηκα από μια αμερικάνα που γνώρισα στο λαγονήσι. Την ακολούθησα στην πατρίδα της και όταν μετά από λίγους μήνες έφαγα τις λίγες οικονομίες που είχα μαζί μου, η αμερικάνα που της είχαν περάσει τώρα τα μέλια και οι γλύκες, μου το δήλωσε ορθά κοφτά πώς δέν ήταν διατεθειμένη να συντηρεί τεμπέληδες, όπως μας θεωρούσε όλους εδώ στο ελλάντα.
