Και να ‘μαι πάλι έξω να τριγυρνώ πάνω κάτω την Αρεοπαγίτου ράθυμα. Θυμάμαι μικρός έβλεπα στα μπαρ και στα καφενεία τους «μεγάλους» να πίνουν μονάχοι τους τη μπύρα σκεφτικοί κι αδιόρατοι και τους θαύμαζα. «Έτσι θα γίνω κι εγώ» σκεφτόμουν τότε. Κι έγινα.

Το καφενείο στο θησείο, αυτό στα σκαλάκια, έχει τα τραπεζάκια πολύ κοντά, το ένα δίπλα στ’ άλλο κι εγώ κάθισα ακριβώς δίπλα από ένα ζευγάρι που έχουν κατεβάσει κάτι ρακές, ακούγοντας τον τύπο να έχει ξεσκιστεί στ’ αστεία προσπαθώντας να κάνει την άλλη να γελάσει, μα με το ζόρι τα καταφέρνει αλλά μάλλον είναι που χει ζαλιστεί και τελικά δεν τον κόβω να πηδάει καλά γιατί φαίνεται νευρικός και συνέχεια μιλάει χωρίς να λέει τίποτα και σκέφτομαι πως αν ήμουν στη θέση της γκόμενας θα με είχε πάρει ο ύπνος -τζήζους! μερικοί ούτε με φροντιστήριο δε μαθαίνουν- αλλά είναι που η τύπισσα φαίνεται γλυκιά κι ερωτική χωρίς να μιλάει πολύ, μα δε βαριέσαι, μόλις έφυγαν, οι επόμενοι μπορεί να ‘ναι καλύτεροι.

Read more…

Ωραία, κοίτα πως έχει η κατάσταση. Το ‘χα για μπύρα σήμερα κι έτυχε να βρεθώ στη μπάρα. Συνοικιακό το μαγαζί, ήσυχο, πήγα νωρίς πιάνοντας θέση στη τελευταία γωνιά και περιμένω διψασμένος την πρώτη αγαπημένη μου ξανθιά.

• 20.40: Ξανθιά δεν έχει, μόνο μαύρη…

Read more…

BOT

Bravo Alpha Sierra Alpha Bravo Echo Echo Romeo ¬
Charlie Alpha Sierra Alpha Charlie Oscar Delta Echo Romeo ¬
Foxtrot India Sierra Tango Hotel Echo Foxtrot Romeo Echo Echo Delta Oscar Mike ¬
Lima Foxtrot Oscar Romeo Alpha Lima Oscar Victor Echo Romeo ¬

Read more…

Read more…

Sample test whatever here and a blah blah blah blah blah blah blah blah blah blah blah blah blah blah blah blah blah blah blah blah blah blah blah blah blah blah blah blah blah blah blah blah blah blah blah blah blah blah blah blah blah blah blah blah blah blah blah blah blah blah blah blah blah blah blah blah blah blah blah blah blah blah blah blah blah blah blah blah.

Sample test whatever here and a blah blah blah blah blah blah blah blah blah blah blah blah blah blah blah blah blah blah blah blah blah blah blah blah blah blah blah blah blah blah blah blah blah blah blah blah blah blah blah blah blah blah blah blah blah blah blah blah blah blah blah blah blah blah blah blah blah blah blah blah blah blah blah blah blah blah blah blah.

Αυτές τις μέρες τις μετράω συχνότερα από τις άλλες. Μάλλον επειδή οι γιορτές μου προξενούν εκείνο το βλακώδες αίσθημα κοροϊδίας. Νιώθω δηλαδή να κοροϊδεύω και να με κοροϊδεύουνε μιας και όλοι γιορτάζουμε κάτι αδιόρατο και παγκόσμιο που ακόμα δεν έχω συνειδητοποιήσει. Λέω όμως συνέχεια «χρόνια πολλά» εδώ και πολλά χρόνια από συνήθειο και ντροπή αλλά και «καλές γιορτές», χωρίς ακριβώς να τα εννοώ, αλλά βλέπω τους άλλους να περιμένουν αυτήν ακριβώς την ευχή για να αρχίσουν ή να κλείσουν την –όποια- κουβέντα.

Χτες η πόρτα άνοιξε και μπήκε μια μαυροφορεμένη κυρία. Έκανε λάθος πόρτα αλλά φαινόταν πολύ κουρασμένη. Μου ‘πε πως πριν λίγες μέρες πέθανε ο αδερφός της κι έπρεπε να μαζέψει χαρτιά, μνήμες, μαρτυρίες και συνειδήσεις. Παρόλα αυτά με ευχαρίστησε και μου είπε χρόνια πολλά για την ελάχιστη βοήθεια που της πρόσφερα καθοδηγώντας την. Εγώ έμεινα να την κοιτάζω να φεύγει σαν φάντασμα κι ενώ ήθελα πολύ να της ανταποδώσω την ευχή, αυτό στάθηκε αδύνατον. Δεν έβγαιναν λέξεις από το στόμα μου όσο την παρακολουθούσα να σέρνεται πριν κλείσει ευγενικά την πόρτα. Σκεφτόμουν με τι θράσος μπορείς να πεις σε έναν άνθρωπο «καλές γιορτές» όταν νιώθει τέτοια θλίψη και πως να του ευχηθείς «χρόνια πολλά» όταν ο θάνατος μπούκαρε στο σπίτι του. Τη θαύμασα όμως παρόλο που ντράπηκα.

Read more…

Πόσο ηλίθιος πρέπει να είσαι για να πανηγυρίσεις το κάψιμο ενός βιβλίου? Πόσο βλάκας πρέπει να είσαι για να θέσεις σε κίνδυνο ανθρώπους άγνωστους σε σένα μόνο και μόνο για να εμποδίσεις τον «κακό» κι επικίνδυνο λόγο? Πόσο κάθαρμα και ασυνείδητος μπορείς να γίνεις ώστε να «κουκουλώνεις» τον ρατσισμό σου και τη βία σου πίσω από άνανδρες επιθέσεις σε μικρομαγαζάκια θεωρώντας πως χτυπάς το φασισμό?

Πρέπει πράγματι να σαι πολύ μεγάλος ηλίθιος, πολύ μεγάλος βλάκας, πολύ μεγάλο κάθαρμα κι ασυνείδητος ρατσιστής, μεγαλύτερος όλων αυτών που λες πως πολεμάς. Γιατί έτσι θάβεις και την τελευταία αχνή ελπίδα αξιοπρέπειας, που κάποιοι μπορεί να κουβαλούνε σιωπηλά τόσα χρόνια και που νιώθουν σήμερα ανήμποροι να καταλάβουν ΠΩΣ –διάβολε- κάποιοι σαν εσένα κατάφεραν να ισοπεδώσουν, να αλλοιώσουν, να ΦΙΜΩΣΟΥΝ τελικά όποιο ψήγμα επαναστατικού Λόγου απέμεινε σ’ αυτόν που πάντα αναρωτιέται ΓΙΑΤΙ, σ’ αυτόν που πραγματικά αμφισβητεί μα ΟΧΙ, ΑΥΤΟΣ ΠΟΥ ΑΜΦΙΣΒΗΤΕΙ ΔΕΝ ΕΙΣΑΙ ΕΣΥ.

Γιατί εσύ δεν έχεις Λόγο παρά μόνο Πέτρα κι η μόνη φωτιά που μπορείς ν’ ανάψεις σβήνεται με τη μάνικα της Πυροσβεστικής. Κι ο μόνος λόγος που μπορείς ν’ αρθρώσεις κρύβεται σε ψαλιδισμένα “φασιστοφάγα” κείμενα του Ιντυμήντια. Όσο για το μολύβι σου, δεν έχει μύτη, την έσπασες ανοίγοντας αμέτρητα μπουκάλια μπύρας στη Μεσσολογγίου. Σου ‘μεινε μόνο το χαρτί να γράφεις προκηρύξεις, να τις διαβάζεις και να κορδώνεσαι στην παρέα σου, χωρίς ποτέ να μπορείς να καταλάβεις γιατί εσύ κι ο κοιμισμένος μικροαστός γείτονάς σου δεν έχετε καμιά Διαφορά. Σ’ εσένα άλλωστε αφιέρωσε ο δύστυχος γραφικός αυτό το ποίημα του και μόνο αυτόν τελικά κατάφερες να εμπνεύσεις. Όλοι οι άλλοι σε κοιτάζουν με απορία, αδυνατώντας να καταλάβουν ποια η διαφορά του κυριακάτικου κασκόλ από την μπαρουτοκαπνισμένη σου κουκούλα.

ΥΓ1: Φίλε Κάιν, τον Λόγο τον καίνε όσοι δεν μπορούν ν’ αρθρώσουν δικό τους…

ΥΓ2: Τι δεν επιτρέπεται να πεις?