Posted at 28-03-2007 @ 09:35 by ..::DeUCeD::.. in Damned
Πέρασαν δεκαπέντε ολόκληρα χρόνια από τότε που ψιθύρισα «σ’ αγαπώ», την ώρα που την γαμούσα πισωκολλητά, πάνω στον έρημο φάρο της Περαχώρας στο Λουτράκι, λερώνοντας σκόπιμα όσες ελευθεριακές λέξεις ήξερα με ύπουλα αγοραία συναισθήματα.
Posted at 01-03-2007 @ 12:57 by ..::DeUCeD::.. in Damned
[Kapela Chain Story] Μέρος 1ο - Το τηλεφώνημα
[Kapela Chain Story] Μέρος 2ο - Στο πάρκο
Την επόμενη μέρα ξύπνησε με το κεφάλι βαρύ αλλά με τη διάθεση χάλια. Είχε βέβαια βγει με τη Σύλβια για να το γιορτάσουν, μέθυσαν, γύρισαν, γαμήθηκαν μαζί, αλλά ένιωθε ένα κούφιο κενό. Κοίταξε στο κρεβάτι και την είδε γυμνή. Ένιωσε μια επιθυμία να βγει έξω στο χειμωνιάτικο ήλιο. Δυο ώρες μετά, έχοντας αγοράσει ένα χάρτη από τον Ελευθερουδάκη στο κέντρο, ήταν καθισμένος στις πέτρες δίπλα στο γεφυράκι του Εθνικού Κήπου, ακούγοντας τις αμέριμνες πάπιες να πλατσουρίζουν φωνακλάδικα τριγύρω του.
Posted at 21-12-2006 @ 15:50 by ..::DeUCeD::.. in Damned
Ξύπνησα ιδρωμένος, νύχτα.
Ο ίδιος –χρόνια- ερωτικός μου εφιάλτης.
Η ίδια –χρόνια- αναθεματισμένη μου ανάμνηση.
Posted at 03-12-2006 @ 21:35 by ..::DeUCeD::.. in Damned
Χαράματα.
Αποφασίζω να πάω ξανά μια βόλτα στη θάλασσα. Κλεισμένος στο σπίτι εδώ και δεκαπέντε βράδια νιώθω το μυαλό μου στυμμένο απ’ όλες μου τις σκέψεις, έτοιμο να χάσκει ξανά στην αιώνια θνητή παραλυσία του. Έλιωσα στα χείλια μου το τελευταίο δείγμα του καυτού περιστασιακού μονόφυλλου, αλείφοντας με ζέστη τα πνευμόνια μου και σκορπώντας χαλάρωση στον εγκέφαλό μου, κατεβάζοντας λίγο μετά, μια απαραίτητη γουλιά παγωμένης Guinness.
Posted at 24-11-2006 @ 22:44 by ..::DeUCeD::.. in Damned
Δεν θα δυσκολευόμουνα πολύ να εντοπίσω το «στόχο» μου με αυτά τα χαρακτηριστικά και τις πληροφορίες, ακόμα και εάν βρισκόταν σε άλλη πόλη, αλλά θα αφιέρωνα όλο μου το χρόνο και την εμπειρία ενώ εκείνη… κι όμως, υπολόγισα λάθος, δεν εκτίμησα ακόμα ένα της χαρακτηριστικό, το ότι παθιαζόταν με αυτό που πίστευε κι έκανε τα πάντα για να το πραγματοποιήσει. Μα δεν την ήξερα…
Στο άκουσμα του ονόματός της κατάλαβα πως δεν μπορούσα πια να κάνω πίσω. Άνοιξα, λοιπόν, τη πόρτα, κάτι για το οποίο δεν μετάνιωσα ποτέ.
Posted at 23-11-2006 @ 09:47 by ..::DeUCeD::.. in Damned
Δεν αγαπώ τους ανθρώπους. Τίποτα δεν σημαίνουν για μένα παρά μόνο εμπόδια που συναντώ ή εργαλεία που χρησιμοποιώ και κάνουν τη ζωή μου πιο εύκολη (ή πιο δύσκολη). Δεν δένομαι ποτέ μαζί τους και δεν το χω ανάγκη.
Όμως υπάρχουν μερικά «πράγματα» που βάζω σε ξεχωριστή θέση. Ίσως επειδή ζω καθημερινά με αυτά για πολλά χρόνια, με χαρακτηρίζουν και με σπρώχνουν –και τα δυο- να φλερτάρω από κοντά το θάνατο. Ίσως γι αυτό να τα λατρεύω και γι αυτό να τα νοιάζομαι πιο πολύ από τους ανθρώπους.
