Δουλεύω χρόνια πολλά κλεισμένος σ’ ένα ψυγείο.
Έχω συνηθίσει το κρύο, φοράω σχεδόν πάντα ένα μπουφάν.
Θα σου φανεί παράξενο που σ’ ένα τόσο κρύο περιβάλλον
σε σκέφτομαι συχνά, ίσως περισσότερο συχνά απ’ όσο νομίζεις.
Μάλλον είναι ένστικτο να σκεφτώ κάτι ζεστό για να σταματήσω να κρυώνω.
Εκείνες λοιπόν τις στιγμές με πιάνει η ανάγκη να σου γράψω.
Τότε κλείνω τα μηνύματά μου σε άδεια μπουκάλια
κι απ’ το μοναδικό γυάλινο παράθυρο που έχω τα πετάω στη θάλασσα,
τρέφοντας μια ελπίδα μήπως κάποτε τα βρεις.
Posted at 21-09-2009 @ 12:22 by ..::DeUCeD::.. in Damned
Posted at 01-10-2008 @ 13:21 by ..::DeUCeD::.. in Damned, StigMeS
Εδώ και 20 χρόνια ζούσα το χειμώνα περιμένοντας την άνοιξη. Η εποχή της ελπίδας, του ήλιου, της πρώτης μεγάλης βόλτας, της πρώτης μεγάλης ανάσας ήταν πάντα η άνοιξη. Ο χειμώνας παρέμενε η εποχή της ατέλειωτης υπομονής και του συχνού περιορισμού. Από το 1995 μέχρι το 2005 ο κρύος αέρας της άνοιξης με έβρισκε πάνω στο «Ζέφυρο». Μαζί βγαίναμε τα βράδια τσάρκες, μαζί κάναμε εκδρομές. Ρουφήξαμε πάνω από 50.000 km όμορφων διαδρομών, πότε μόνοι μας και πότε με παρέα. Δεν νομίζω να ‘ταν πολλά, τα περισσότερα όμως ήταν γοητευτικά και καθόλου αναγκαστικά. Γι’ αυτό και ήταν όμορφα.
Posted at 28-03-2007 @ 09:35 by ..::DeUCeD::.. in Damned
Πέρασαν δεκαπέντε ολόκληρα χρόνια από τότε που ψιθύρισα «σ’ αγαπώ», την ώρα που την γαμούσα πισωκολλητά, πάνω στον έρημο φάρο της Περαχώρας στο Λουτράκι, λερώνοντας σκόπιμα όσες ελευθεριακές λέξεις ήξερα με ύπουλα αγοραία συναισθήματα.
Posted at 01-03-2007 @ 12:57 by ..::DeUCeD::.. in Damned
[Kapela Chain Story] Μέρος 1ο – Το τηλεφώνημα
[Kapela Chain Story] Μέρος 2ο – Στο πάρκο
Την επόμενη μέρα ξύπνησε με το κεφάλι βαρύ αλλά με τη διάθεση χάλια. Είχε βέβαια βγει με τη Σύλβια για να το γιορτάσουν, μέθυσαν, γύρισαν, γαμήθηκαν μαζί, αλλά ένιωθε ένα κούφιο κενό. Κοίταξε στο κρεβάτι και την είδε γυμνή. Ένιωσε μια επιθυμία να βγει έξω στο χειμωνιάτικο ήλιο. Δυο ώρες μετά, έχοντας αγοράσει ένα χάρτη από τον Ελευθερουδάκη στο κέντρο, ήταν καθισμένος στις πέτρες δίπλα στο γεφυράκι του Εθνικού Κήπου, ακούγοντας τις αμέριμνες πάπιες να πλατσουρίζουν φωνακλάδικα τριγύρω του.
Posted at 21-12-2006 @ 15:50 by ..::DeUCeD::.. in Damned
Ξύπνησα ιδρωμένος, νύχτα.
Ο ίδιος –χρόνια- ερωτικός μου εφιάλτης.
Η ίδια –χρόνια- αναθεματισμένη μου ανάμνηση.
Posted at 03-12-2006 @ 21:35 by ..::DeUCeD::.. in Damned
Χαράματα.
Αποφασίζω να πάω ξανά μια βόλτα στη θάλασσα. Κλεισμένος στο σπίτι εδώ και δεκαπέντε βράδια νιώθω το μυαλό μου στυμμένο απ’ όλες μου τις σκέψεις, έτοιμο να χάσκει ξανά στην αιώνια θνητή παραλυσία του. Έλιωσα στα χείλια μου το τελευταίο δείγμα του καυτού περιστασιακού μονόφυλλου, αλείφοντας με ζέστη τα πνευμόνια μου και σκορπώντας χαλάρωση στον εγκέφαλό μου, κατεβάζοντας λίγο μετά, μια απαραίτητη γουλιά παγωμένης Guinness.
Posted at 24-11-2006 @ 22:44 by ..::DeUCeD::.. in Damned
Δεν θα δυσκολευόμουνα πολύ να εντοπίσω το «στόχο» μου με αυτά τα χαρακτηριστικά και τις πληροφορίες, ακόμα και εάν βρισκόταν σε άλλη πόλη, αλλά θα αφιέρωνα όλο μου το χρόνο και την εμπειρία ενώ εκείνη… κι όμως, υπολόγισα λάθος, δεν εκτίμησα ακόμα ένα της χαρακτηριστικό, το ότι παθιαζόταν με αυτό που πίστευε κι έκανε τα πάντα για να το πραγματοποιήσει. Μα δεν την ήξερα…
Στο άκουσμα του ονόματός της κατάλαβα πως δεν μπορούσα πια να κάνω πίσω. Άνοιξα, λοιπόν, τη πόρτα, κάτι για το οποίο δεν μετάνιωσα ποτέ.
