Posted at 26-01-2007 @ 10:42 by ..::DeUCeD::.. in Deamons
Οκνηρίας εγκώμιον ή Γιατί μας κλαίνε κι οι ρέγγες
Βασίλης Καραβίτης
Εκδ. Στιγμή
Σελ. 45 - 48
Διαδρομές μες στο κενό που κολυμπάμε.
Posted at 26-01-2007 @ 10:18 by ..::DeUCeD::.. in Deamons
Η ανταρσία της μουστάρδας
Αλέξανδρος Αραμπατζής
Εκδ. Μανδραγόρας
Σελ. 47 - 54
Κάτω από το θανατηφόρο βλέμμα του πομπού ψυχορραγεί ο ανυποψίαστος δέκτης
Θα μπορούσα, ίσως να διηγηθώ σε σας τη ζωή μου, καλέ μου κύριε, που το δίχως άλλο είστε καλόκαρδος άνθρωπος, αξιοπρεπής και με εξαιρετικά αισθήματα.
Posted at 07-12-2006 @ 09:01 by ..::DeUCeD::.. in Deamons
Ο Maurice Blanchot γεννήθηκε το 1907 στον αγροτικό συνοικισμό Καιν του νομού Σων-ε-Λουάρ της Γαλλίας, όπου η εύπορη οικογένειά του, εκτός των αγροκτημάτων, είχε στην κατοχή της μια όμορφη και μεγάλη κατοικία, όπου ενήλικος θα επιστρέφει μέχρι τέλους στο “υψηλό δώμα” της για να γράφει.
Δοκιμιογράφος και αφηγηματογράφος, ο Μπλανσό μεταφέρει στο έργο του την οριακή εμπειρία του θανάτου που την αντιλαμβάνεται ως “δοκιμασία της απουσίας τέλους“.
Posted at 04-12-2006 @ 09:48 by ..::DeUCeD::.. in Deamons
Σταμάτησα. Δε βιάζομαι, ούτε προσέχω χριστουγεννιάτικα δέντρα. Συχαίνομαι το πάθος σου για τα Χριστούγεννα. Άκουσε κοριτσάκι, δεν υπάρχει Άγιος Βασίλης και δεν πρόκειται να σου φέρει τίποτα. Του ‘χεις γράψει απο πέρισυ το γράμμα κι εκείνος συνεχίζει να σε γράφει. Θα του γράψεις και φέτος να σου φέρεi μια πλάτη γιατί δε σ’ αρέσει αυτή η μελανιασμένη, αλλά πάλι, με την ίδια μελανιασμένη πλάτη θα τη βγάλεις. Κάποιος περπατάει δίπλα σου κι εσύ μπορείς να του μιλήσεις, όμως, αλήθεια πες μου, μπορείς?
Posted at 01-12-2006 @ 12:25 by ..::DeUCeD::.. in Deamons
«Στρέφω τα μάτια μου στο σύμπαν και βλέπω το κακό, την αταξία, το έγκλημα, να βασιλεύουν παντού δεσποτικά.
Ρίχνω το βλέμμα μου πάνω στη πιο ενδιαφέρουσα ύπαρξη αυτού του σύμπαντος, και τη βλέπω κι αυτή ανακατεμένη με τα βίτσια, τις αντιφάσεις, τις ατιμίες.
Ποιές ιδέες γεννιούνται από αυτήν την έρευνα?
Πως αυτό, που εμείς εντελώς άτοπα ονομάζουμε καλό, στην πραγματικότητα δεν είναι τέτοιο και πως αυτός ο τρόπος ύπαρξης είναι απαραίτητος για τους στόχους εκείνου που έχει δημιουργήσει και πως, αυτός, θα έπαυε να είναι ο αφέντης του προσωπικού του έργου εάν το κακό δεν υπήρχε καθολικά πάνω στη γή.»
Δονάτο Αλφόνσο Φραγκίσκος, Μαρκήσιος του Σαντ
