Posted at 12-07-2009 @ 19:00 by ..::DeUCeD::.. in StigMeS
Posted at 12-06-2009 @ 09:53 by ..::DeUCeD::.. in StigMeS
Κι επειδή ο χρόνος δεν «καθαρίζει» αλλά «βρωμίζει» τον άφησα να κάνει τη δουλειά του όπως αυτός ξέρει καλύτερα. Γιατί βαρέθηκα τις φαγωμάρες και τα social, που όλο καταλήγουν στα εξυπναδίστικα «και ποιος είσαι συ ρε?» ή ανάποδα «ρε ξέρεις ποιος είμαι εγώ?».
Τελικά όλοι στην ελλάδα ονειρεύονται πως την έχουν πιο μεγάλη, μεγαλύτερη πάντως από του απέναντί τους, γι’ αυτό είναι όλοι σίγουροι. Αλλά είπαμε, ο χρόνος είναι ο ίδιος για όλους. Αφήνει ένα λεπτό στρώμα σκόνης στα πάντα και μόνο οι πραγματικά βρωμιάρηδες μπορούν να την αντέξουν για καιρό.
Posted at 24-05-2009 @ 22:01 by ..::DeUCeD::.. in Deamons, StigMeS
Η αλήθεια είναι ότι καθετί που έχει ηλεκτρική κιθάρα ακούγεται στ’ αυτιά τους σαν χέβι μέταλ. Οι AC/DC παίζουν το πιο ντεμοντέ, αθώο good times rock’n’roll, ένα σαματατζίδικο, ηλεκτρικό πάρτι boogie που μόνο σοβαροφάνεια, όση τα μαλλιά κομμωτηρίου φτιαγμένα από στιλίστες δισκογραφικών και image makers των χεβιμεταλάδων, δεν έχει.
Οι πολιτικοί, οι αναλυτές και το χέβι μέταλ από τη μία, σε μια τόσο συμβολική αντιπαράθεση με το Πιο Αληθινά Αθώο Πράγμα που συνέβη στην Αθήνα τα τελευταία χρόνια, από την άλλη. Καιρό είχα να δω τόσο ευτυχισμένες φάτσες να χώνονται στο μετρό, τόσο ξε-φορτωμένη την καρδιά Αθηναίων στο δρόμο, τόσο ανέμελο το περπάτημα «από το ΟΑΚΑ στα Πετράλωνα», τόσο απαλλαγμένο ηλεκτρικό φορτίο από πάνω τους, όσο εκείνο το βράδυ της τηλεοπτικής «αναμέτρησης» και των AC/DC…
Posted at 15-05-2009 @ 11:13 by ..::DeUCeD::.. in StigMeS
Κοίταζα τις τελευταίες μέρες το εκκαθαριστικό μου. Πλήρωσα 250 ευρώ σε απεργίες και στάσεις του προηγούμενου χρόνου. Όχι πως το μετάνιωσα, το αντίθετο. Δεν έχω πιάσει βέβαια το ρεκόρ όπως τότε με τα αντιπολεμικά του ΙΡΑΚ αλλά έχω σταθερή επίδοση.
Προχτές είχε πάλι 24ωρη και καλό καιρό, τ’ αποφάσισα λοιπόν να κάνω μια μεγάλη βόλτα. Το καταναλωτικό μου φάντασμα προσπάθησε να μ’ εγκλωβίσει στα χιλιάδες τετραγωνικά μέτρα των μοντέρνων ναών καλής πίστης αλλά κι αυτό κουράστηκε τη συνεχή γυροβολιά φέρνοντάς μου στο νου μια λέξη: Μικρολίμανο.
Ο Ρώσος βέβαια μες την τρελή χαρά, κακοστρωμένοι ή/και κακοτράχαλοι δρόμοι με περίεργες στροφές και κάμποσα φουγάρα της ΔΕΗ, σημάδι που πρέπει να χεις στο νου για να το βρεις αλλιώς μένεις κολλημένος σε όλα όσα σ’ έκαναν να φτάσεις μέχρι εδώ και θα ‘ναι κρίμα. Ντελένια πάντως ψέλλισε ο ντόπιος και ποιος ήμουν εγώ να πάω κόντρα στους τοπικούς.
Posted at 11-05-2009 @ 09:53 by ..::DeUCeD::.. in StigMeS
Έτσι είναι η ζωή. Ξυπνάς μια ωραία μέρα, κοιτάζεσαι στον καθρέφτη και νιώθεις δύστροπα, αμφίβολα, παράλογα. Ένα συνεχές βουητό στ’ αυτιά σου και χιλιάδες εικόνες να βομβαρδίζουν το κεφάλι σου, οι περισσότερες άχρηστες, ανώδυνες γι’ αυτό και πονάνε περισσότερο.
Όλο αυτόν τον καιρό ψάχνω να δικαιολογήσω το λόγο ύπαρξής μου. Έτυχε να γεννηθώ σ’ ένα συγκεκριμένο τόπο, να μεγαλώσω μ’ ένα διαφορετικά όμοιο τρόπο κι έτυχε να παραμείνω ζωντανό φάντασμα που αρνιέται πεισματικά να παραδώσει τα όπλα, κρατώντας με νύχια και με δόντια κατασκευασμένες αναμνήσεις από το παρελθόν. Όχι, δεν μιζεριάζω, το ανάποδο. Συνειδητοποιώ πως το μόνο που αξίζει να μην χάσω είναι κάποιες μικροαπολαύσεις που σε κάνουν να χαμογελάς, να ελπίζεις πως θα μπορείς να ροκάρεις για είκοσι ακόμα χρόνια, με την ίδια ευαισθησία και την ίδια ανάγκη όπως κάποτε. Συνεχίζω πάντα να ψάχνω τις αιτίες της κατασκευασμένης μου εικόνας μα με καλύτερους όρους από το «τότε», γιατί διέλυσα όποιες αυταπάτες λειτουργούσαν σαν δικαιολογία της –όποιας- έκφρασης ένιωθα την ανάγκη να βγάλω.
Posted at 14-04-2009 @ 12:24 by ..::DeUCeD::.. in StigMeS
Το αριστερό μου χέρι παραπονιόταν συνεχώς. Δεν ήθελε ταξίδια, ήθελε άραγμα και ησυχία. Από την άλλη το δεξί τρωγότανε, δεν μπορούσε να κάτσει ήσυχο. Αποφάσισα λοιπόν πως ίσως να τα ξεγελούσα και τα δυο για περίπου χίλια χιλιόμετρα μουσικής ιστορίας, μιας και εκείνο το πρωινό δεν μ’ έπιανε ύπνος. Λάθος μου. Από κείνα που δεν μετανιώνω.
Η αρχή βέβαια φάνηκε από το κόκκινο τζαζ-μομπάιλ-ρέντιο-στέησον-1 που απείχε από το έδαφος μόλις 3 εκατοστά, όση δηλαδή ήταν η διαδρομή της πετρώδους ανάρτησής του. Αυτό πράγματι δεν άρεσε στο χέρι μου αλλά επίσης δεν άρεσε και στα πολυταξιδεμένα μου νεφρά τα οποία απαιτούσαν συχνές στάσεις ή ουροκαθετήρα (που όμως ήταν δύσκολο να βρεθεί λόγω αργίας).
Η διαδρομή ήσυχη και ειρηνική. Γι’ αυτό φρόντιζαν περισσότερο οι στρατιωτικές φάλαγγες που βρίσκαμε στο δρόμο μας με εκείνα τα άδεια μακριά καμιόνια που χρησιμεύουν για να μεταφέρουν τεθωρακισμένα βαρέως τύπου, παρά ο καπετάνιος που διαρκώς δήλωνε: «το καινούργιο τζαζ-μομπάιλ-γιου-ες-μπη-2 θα ΚΑΙ usb θύρα!».
Posted at 05-03-2009 @ 17:50 by ..::DeUCeD::.. in StigMeS
Ποιο πολύ σ’ αυτήν τη ζωή απολαμβάνω κάποιες μικρές αναπάντεχες στιγμές στην καθημερινή μου ρουτίνα. Σαν αυτή με τον καλό παππού προχτές στο μετρό, που λίγο πριν βγει με σταμάτησε και μου χάρισε το -χρησιμοποιημένο- εισιτήριο του.
«Έχει ακόμα μια ώρα, κρίμα να πάει χαμένο», είπε κι έφυγε, χωρίς να περιμένει ούτε καν ένα ευχαριστώ, κάτι που μ’ έκανε χαρούμενο μιας και τόλμησε να το δώσει στον «άλλον», αυτόν που είναι διαφορετικός από τον ίδιο. Εκείνη τη στιγμή έκανε μια μεγάλη υπέρβαση (περισσότερο αισθητική και πολιτισμική) χωρίς καν να το σκεφτεί δεύτερη φορά. Όμως αυτές οι στιγμές σπάνια έχουν την επανάληψη μέσα τους, είναι εφήμερες και τα πρόσωπα χάνονται στο χρόνο, ελάχιστες φορές τα ξαναβλέπεις.
