Posted at 06-11-2007 @ 04:17 by ..::DeUCeD::.. in StigMeS
See this here
this is Crucial,
yeah…
Θα ‘θελα να μην είμαι σίγουρος για το τι μ’ έπιασε αλλά ξέρω τι μ’ έπιασε, με ξύπνησε ο καθημερινός μου εφιάλτης, να βλέπω τους πάντες γύρω μου να ‘ναι τόσο σίγουροι που να με κάνουν και μένα να νιώθω σιγουριά? Τόσο μεγάλη σιγουριά όμως που ένιωθα πως χωρίς αυτήν θα με καταλάμβανε μια μεγάλη ανασφάλεια? Τελικά κατάλαβα πως η μεγάλη σιγουριά είναι η ανασφάλεια που νιώθω και την ονόμασα σιγουριά για να ‘μαι σίγουρος πως δεν θα νιώσω ανασφάλεια?
Posted at 04-10-2007 @ 01:18 by ..::DeUCeD::.. in StigMeS
Posted at 14-09-2007 @ 00:26 by ..::DeUCeD::.. in StigMeS
Κενό. Για έναν ολόκληρο μήνα. Σαν ν’ άνοιξε η γη και να σε κατάπιε. Ίσως ν’ άλλαξες δουλειά. Ή, ακόμα χειρότερα, ίσως να με κατάλαβες. Άλλωστε, τι πιο εύκολο ν’ αλλάξεις μια ρουτίνα από το ν’ αλλάξεις το δρόμο σου. Κι όμως, συνέχισα να ψάχνω για το κορίτσι στο μετρό με τη κόκκινη τσάντα. Δε σε ξέχασα λεπτό. Έμενα πάντα ακίνητος, καρφωμένος, στο δικό μας τελευταίο βαγόνι χαζεύοντας τους επιβάτες, αντικρίζοντας μόνο την απουσία σου.
Μέχρι σήμερα…
Posted at 16-08-2007 @ 11:25 by ..::DeUCeD::.. in StigMeS
Ο διαβολεμένος σκοπός καρφώνεται βράδυ στο μυαλό μου. Δεν μπορώ πια να δω μπροστά μου καθώς μπάσο, τύμπανα, πνευστά στριμώχνονται με δύναμη στον ακουστικό μου λαβύρινθο. Κι η γαμημένη φωνή της Fontella Bass, ξυράφι στο δέρμα, για να καταριέμαι κάθε μοναδική στιγμή που αφήνομαι στη σιωπή της.
Μου ‘λειψε αυτό το κομμάτι, μ’ έκανε να πεθυμήσω τη περιπλάνηση στο δρόμο, το ταξίδι με τραίνο, το λάγνο βλέμμα, τον ύπνο στη γη. Χάνομαι επαναληπτικά στον ίδιο ένοχο ήχο, σφίγγω με δύναμη τα δόντια, ξέρω πως μπορώ να περιμένω το πότε…
Posted at 04-08-2007 @ 10:55 by ..::DeUCeD::.. in StigMeS
Δεν μπορώ ν’ αντισταθώ άλλο. Θέλω μόνο να σε πλησιάσω. Βρίσκομαι πια στο τέλος του βαγονιού. Στριμώχνομαι στο πλάι, ακριβώς δίπλα σου, χωρίς να σε κοιτάζω. Δεν γυρνάς ούτε μια στιγμή, μάλλον δεν με έχεις προσέξει. Άλλωστε, έχει πολύ κόσμο κι εσύ φαίνεσαι σκεφτική.
Σε παρατηρώ με τ’ ανάβλεμμά μου, σχεδόν σε νιώθω. Είσαι αρκετά πιο κοντή από μένα. Τα χέρια σου είναι γυμνά και δεν έχω δει ποτέ τα νύχια σου βαμμένα. Ούτε άρωμα φοράς μα τ’ ανακατεμένα σου κοντοκομμένα ξανθά μαλλιά μυρίζουν υπέροχα. Θέλω να χώσω το κεφάλι μου μέσα τους και να ρουφήξω αυτή τη μυρωδιά. Τόλμησα -εσκεμμένα- ν’ ακουμπήσω τον αγκώνα μου διστακτικά στον γυμνό σου ώμο. Ένα ακόμα -δήθεν τυχαίο- άγγιγμα του πλήθους. Δεν κουνήθηκες.
Posted at 27-07-2007 @ 13:10 by ..::DeUCeD::.. in StigMeS
Χτες άργησα 10 λεπτά να πάρω το μετρό. Νόμισα πως δεν θα σε δω. Μα όταν γύρισα το βλέμμα μου σε είδα πίσω, στο τέλος του βαγονιού, στην γνωστή σου θέση. Κρατήθηκα να μην σου χαμογελάσω.
Ήσουν όπως πάντα απλή, φορούσες μια κοντή τζην φούστα που άφηνε τα πόδια σου ακάλυπτα. Έχεις όμορφα, καλοσχηματισμένα πόδια. Θα μπορούσες να ήσουν αθλήτρια παλιά. Η κίτρινη μπλούζα είχε ένα κόκκινο λαβύρινθο ζωγραφισμένο επάνω. Δεν μπορούσε όμως να κρύψει την κούραση που κουβαλούσες. Έγειρες το κεφάλι σου πίσω και, όρθια όπως ήσουν, έκλεισες τα μάτια σου για όσα λεπτά διαρκεί το καθημερινό μας ταξίδι στις υπόγειες ράγες.
