Posted at 05-02-2007 @ 13:41 by ..::DeUCeD::.. in Cursed
Σπάνιες τριγωνικά σκαληνές σκέψεις μηρυκάζουν εξουσιαστικές επιθυμίες,
πλαισιωμένα όνειρα από αλκοόλ σέρνουν μεταχρονολογημένες αλήθειες,
σε ανθρώπους που λάτρεψαν πως είναι, χωρίς εικονικά να το πιστεύουν.
το ξέρεις, είναι πως πάντα με ξεγελούσε ο καπνός σου…
Το παράγωνο σκηνικό, πάντα άδεια παρακμιακό
βοηθά την εύκολη εξαγωγή ύπουλων συμπερασμάτων,
με φόντο την υποβόσκουσα περιρρέουσα ανατροπή
εξουσιαστικά ρητορικών ή διπλότυπων μονολόγων,
όσων -τότε- επιθυμούσα, μα -πια- δεν ερωτοτροπώ.
το ξέρεις, είναι πως πάντα το ‘ξερα πως το ‘ξερες…
Απέμεινα, τυπολάγνο αμφιθεατρικό είδωλο άλλης ναρκισσιστικής εποχής,
θολών εικόνων μιας αδύναμης ηχοστάθμης, ανούσια έρμαιο επικών ρυθμών,
πίνω στη μόνη μα επίπλαστη αλήθεια, ο εαυτός μου, ο ήρωας που αναζητώ.
05-02-2007 @ 17:22
Τι ήρωας και αντι-ήρωας…. αρκεί να είσαι ζωντανός (και με τις δύο έννοιες) και αυτάρκης, σού δίνω πολλά χαμόγελα γι’ αυτό.
Μα πόσοι είναι βαρεμένοι εκεί έξω που ζούνε νεκροζώντανα και με την ελάχιστη ιδέα ότι θα πεθάνουν ταράζουν το νευρικό σύστημα όλων των άλλων χωρίς να βλέπουν πόσο έχουν σαπίσει στον κόσμο που οι ίδιοι δημιούργησαν και στήριξαν. Τα έχω πάρει σήμερα… όλοι οι ανόητα εγωκεντρικοί είναι και κατά φαντασίαν ασθενείς… για να έχουν τους άλλους του χεριού τους. Νέα μόδα ναρκισσο-εξουσιαστικής υποκρισίας. Τον πηδάς τον άλλον με το γάντι. Συγνώμη Deuced για την άσχετη με σένα παρένθεση αλλά ούτε ο θάνατος δε συγκρίνεται με την ηλιθιότητα. Ωχριούν μπροστά της οι μεγαλύτερες καταστροφές!!
05-02-2007 @ 18:50
Δεν χρειάζεται
να βάζεις παρενθέσεις
ή να ζητάς συγνώμη,
συνέχισε το ταξίδι σου
συνεχώς αμφισβητώντας…
05-02-2007 @ 23:34
..αυτόν τον ήρωα αναζητούμε όλοι.. Τον εαυτό μας..
(Πού στα κομμάτια είναι κρυμμένος..;)
05-02-2007 @ 23:46
Μου έφερες εικόνες ξεθωριασμένες μαζί με άρωμα καπνού και εφηβείας
Σε διαβάζω και έπειτα,αναπολώ ρεμβάζοντας το ταβάνι και μιάζοντας τις ίνες της κουρτίνας με μελαγχολία. Με ένα άδειο ποτήρι ρούμι στο χέρι…Με ένα χέρι και ένα ποτήρι χωρίς τίποτα μέσα του και μέσα μου τόσα!
Τα πάντα σκάνε με ταχύτητα φωτός,χτυπάνε στο πάτωμα στους τοίχους στα μικρά παράθυρα στα έπιπλα και έπειτα επάνω μου με φόρα ,με φόρα απίστευτη Επάνω μου λες και φταίω εγώ που τα έζησα μόνο έτσι.Τα πάντα καίγονται όπως ένα φιλμ!Εκεί πίσω δεν υπάρχει τίποτα πια παρά μόνο νιότη και ένα γαλάζιο φως που τη νανουρίζει!
ίσως κι εκεινος ο κάπνός που πλαισίωνε το πρόσωπο που τόσο είχα αγαπήσει
06-02-2007 @ 00:46
το ξερεις, πως παντα το παντα δεν εφτανε να πει αληθεια
καλως σε βρισκω
06-02-2007 @ 01:52
τίποτα δε ξέρω βορινή αύρα
και τίποτα δεν έμαθα
μόνο πως είμαι χάλια
μ’ άδειο ποτήρι μπύρας
χωρίς τίποτα μέσα του
μα φως δεν υπάρχει
παρά μόνο -όμορφα επώδυνο- σκοτάδι ρε candy
κι εκεί μέσα -καμιά φορά- συλλογίζομαι
αν βλέπω την αλήθεια weirdo
κι αναρωτιέμαι:
πόσο ηδονικό ν’ αδειάζεις το ποτήρι σου,
πόσο τρομακτικό να βλέπεις να τελειώνει…
06-02-2007 @ 11:39
Εεεεπ.
Πάντα με τρέλαινε ο καπνός σου και εθιζόμουνα στη γεύση σου.
Αυτό μ’αρέσει-αυτό κρατάω!
06-02-2007 @ 14:50
όμορφο, πολύ παράξενα όμορφο.