Στριμωγμένος στην πολύχρωμη, σχεδόν καφετί, πολυκοσμία, οσμίζομαι την αδιαθεσία της μοναξιάς |ου, εν μέσω παρατρεχάμενου αναλογούντος ροκ θορύβου. Το αλκοολούχο πολυταξιδεμένο γυάλινο εσώρουχο είναι ασφυκτικά γεμάτο ανήλιαγη θλίψη κι εγώ δεν μπορώ να |ου δώσω τίποτα προσδόκιμο, παρόλο που το θέλω όσο κάτι, όχι μόνο όταν περιστασιακά ψιθυρίζεται.

Νομίζω πως η καταζητούμενα επιζητούμενη αλήθεια |ου, δίνεται σε λάθος χωροχρόνο, γι’ αυτό και το αντίκρισμα της είναι η πνευματικά ασύδοτη εικονική ανηθικότητα, που αδυνατεί να γεμίσει χώρο μεγαλύτερο εκείνου που καταλαμβάνει full face κράνος μοτοσικλετιστή.

Ίσως επειδή «όλα είναι σώμα», κατά πως λένε οι γραφές και ο Άλλος δεν είναι καν δικός |ου. Αναρωτιέμαι αν ποτέ ήτανε αληθινά. Και συνεχίζω να αναρωτιέμαι αν αληθινά αναρωτιέμαι. Και επιμένω να συλλογίζομαι αν η αλήθεια περιορίζεται στην πραγματική αληθοφάνειά |ου ή την εικονική |ου αληθοφοβία.

Δεν είναι πραγματικά αργά μα αντιλαμβάνομαι πως είναι ήδη πολύ αργά. Πόσο περισσότερο αληθινή μπορεί να είναι η αντίληψη μιας πραγματικότητας από την ίδια την πραγματικότητα? Δεν ξέρω αν έχει έστω και την ελάχιστη σημασία. Γνωρίζω μόνο πως η επιμονή της εκούσιας απομόνωσης προφυλάσσει μόνο την ακούσια παρακμιακή και υποκριτική |ου ηθική.

Απομένει μόνο ο απαραίτητα ευκαιριακός θάνατος να σηματοδοτήσει το βραδινό |ου τέλος, επαναληπτικά κλεισμένος στο μοναχικό γαμημένο |ου κουτί. Αν πραγματικά έχει σημασία κάτι είναι μια ακόμα ονείρωξη ενός ευκαιριακά μάταιου οργασμού |ου, όσες τυχαίες φορές δεν είναι δεδομένος.

Μια νύχτα πήρα την ομορφιά στα γόνατά μου.
Και την βρήκα μικρή και την βλαστήμησα…
Κατόρθωσα να σβήσω από το λογικό μου κάθε ελπίδα ανθρώπινη…
Επικαλέστηκα κάθε Οργή και Μάστιγα να πνιγώ στο αίμα, στην άμμο.
Η απόγνωση ήταν ο Θεός μου.
Κυλίστηκα στη λάσπη.

Arthur Rimbaud: Μια εποχή στην κόλαση. (Απόσπασμα)