Προχώρησε κι αυτή τη νύχτα μπροστά, αβέβαιη κι αέναη, όπως μια τυχαία καύλα πρόστυχου κοριτσιού. Πέρασε το ξύλινο σύνορο που υπάρχει σαν κατώφλι στο τσιμεντένιο λαγούμι και σφηνώθηκε σ’ ένα ακόμα υπερβατικό κεφάλι, γεμίζοντας τα λαγόνια αίμα και πόθο για ότι πιο στιγμιαία φαντασιακό θα μπορούσε κανείς να ελπίζει. Σκέφτηκα –προς στιγμή- να μη δώσω σημασία αλλά στάθηκα αδύναμος γι αυτό. Έμεινε μόνο η χαρά της άνισης μάχης ενός αβέβαιου μελλοθάνατου με το βέβαιο αναπόφευκτο.

Wake up
wake up
Grab a brush and put on a little make up
Hide the scars to fade away the shakeup
hide the scars to fade away the shakeup
Whyd you leave the keys up on the table
There you go create another fable [You wanted to]
Grab a brush and put on a little makeup [You wanted to]
Hide the scars to fade away the shakeup [You wanted to]
Whyd you leave the keys up on the table [You wanted to]
I dont think you trust in my self righteous suicide
I cry when angels deserve to die

Σήμερα, αλήθεια προσπάθησα, μα δεν μπόρεσα τελικά, να αντιστρέψω το είδωλο. Απόμεινα με μια επιδέξια τοποθετημένη θλίψη, να σκέφτομαι χωρίς να τολμώ να κοιτάζω, έστω εφήμερα ή διάφανα. Μα δεν είναι μόνο αυτό. Φωλιάζει ένα καλά κρυμμένο μίσος, σαν εκείνο του απελπισμένου αιώνια πεινασμένου προς τον -μόλις πριν λίγο- ευτυχισμένο κοιλαρά χορτάτο.

Wake up
wake up
Grab a brush and put on a little make up
Hide the scars to fade away the shakeup
hide the scars to fade away the shakeup
Whyd you leave the keys up on the table
There you go create another fable [You wanted to]
Grab a brush and put on a little makeup [You wanted to]
Hide the scars to fade away the shakeup [You wanted to]
Whyd you leave the keys up on the table [You wanted to]
I dont think you trust in my self righteous suicide
I cry when angels deserve to die
In my self righteous suicide
I cry when angels deserve to die

Αναρωτιέμαι γιατί με φτιάχνει ανώμαλα όμορφα η σκέψη να σκοτώσω το μόνο μου είδωλο την ύστατη στιγμή, την στιγμή που με αγγίζει. Αναρωτιέμαι γιατί ο πνιγμός μοιάζει σαν τον πιο όμορφο θάνατο που μπορώ να δωρίσω. Ίσως γιατί ο Άλλος αφήνεται επιτέλους στα χέρια μου, μόνο για μια παροδική, ύστατη, οργασμική στιγμή, που δεν πρόκειται να επαναληφθεί ποτέ.

Father father father father
Father into your hand I comend my spirit
Father into your hand why have you forsaken me in your eyes
Forsaken me in your thoughts
Forsaken me in your heart
Forsaken me ohh
Trust in my self righteous suicide
I cry when angels deserve to die
In my self righteous suicide
I cry when angels deserve to die

Είναι άδικο, θα ‘λεγα κάποτε. Είναι ανάγκη, λέω τώρα. Ανάγκη να σπάσω το θολό γυαλί που μας χωρίζει. Να αφήσω να με οδηγήσει για μια μόνο φορά, αθώα και χαρούμενα, στη δική μου όμορφα υπνωτισμένη και αληθοφανή θέωση. Να τον γαμήσω μαρτυρικά, τραβώντας τον αλυσοδεμένο στη δική του υπόγεια, καυτή, ανήθικη, καλά κρυμμένη κόλαση.