Posted at 10-07-2007 @ 10:16 by ..::DeUCeD::.. in Cursed
Να σου πω Balidor τι σημαίνει για μένα ταξίδι. Σημαίνει προετοιμασία, σημαίνει όνειρα, σημαίνει ανάγκη, σημαίνει φυγή. Προσωρινή αλλά πάντα φυγή. Σημαίνει κι άλλα πράγματα, ανήθικα υπέροχα, σημαίνει να γνωρίζεις εφήμερα τους ανθρώπους, σημαίνει να προκαλείς, να ξεχνάς, να θυμάσαι και να τιμάς. Σημαίνει πως απ’ όπου κι αν περνάς αφήνεις ένα αποτύπωμα και παίρνεις μια πολύχρωμη πέτρα κοντά σου. Κι όταν κάποτε τελειώσεις, έχεις ένα κουβά με πέτρες που τις αδειάζεις νοσταλγικά για να θυμάσαι τα’ αποτυπώματα που άφησες στο χρόνο.
Έτσι ξεκίνησα να το σκέφτομαι πριν πολλά πολλά χρόνια. Να το ονειρεύομαι κάθε φορά διαφορετικά και να περιμένω τη κατάλληλη στιγμή να το ξεδιπλώσω. Να διαβάζω τα ταξίδια άλλων και να αισθάνομαι τον εαυτό μου στη θέση τους. Αιτία πάντα υπήρχε, εκείνη η γαμημένη ανοησία της αστικής ζωής που ζούμε μ’ έσπρωχνε πάντα στην αναζήτηση του δρόμου. Γιατί ταξίδι πρώτα απ’ όλα σημαίνει δρόμος. Κι έφτασε κάποτε η αφορμή, μια πλάκα που ξεκίνησε σαν τη καύτρα αναμμένου τσιγάρου που έβαλε φωτιά στα ξερόχορτα του καλοκαιριού. Έφταιγε βέβαια και το μεγάλο μου στόμα που πέταγε ανόητες ηρωικές κουβέντες. Έπαιζε και το φιλότιμο μέσα, ήταν κι η ανάγκη της απομόνωσης. Τα υλικά ήταν έτοιμα, έπρεπε απλά να δέσει το γλυκό. Κι έδεσε…
Την κοπάνησα λοιπόν φίλε, πήρα την πιο γαμάτη πλοηγό που θα μπορούσα να βρω, φόρτωσα τη μηχανή μου με σκηνή, sleeping bag, χάρτες, καφέ και τσιγάρα και την έκανα. Λίγα τα λεφτά στις τσέπες μου, μετρημένα. Ύπνος σε camping (εκτός από 2 νύχτες που ‘χα φάει ολοήμερη βρόχα), φαί πάντα χειροποίητα τοστ από σουπερ μάρκετ και πάντα στις άκρες του δρόμου σε υπέροχα πάρκινγκ και διάθεση η καλύτερη που θα μπορούσε ένας ταξιδιώτης να ‘χει.
Α, ναι, ήθελε και «κουράγιο». Αν και δεν πιστεύω σ’ αυτή τη μαλακία αλλά εκείνες τις 15 μέρες το χρειάστηκα.
Το χρειάστηκα όταν τις πρώτες 2 μέρες το δόντι μου ήταν πρησμένο, πονούσα φριχτά κι έπαιρνα ντεπόν για να καταλαγιάσει ο πόνος και να μη γυρίσω πίσω.
Το χρειάστηκα όταν γυρνώντας το λάδι είχε σχεδόν εξαφανιστεί από το «ματάκι».
Το χρειάστηκα όταν έπεσα ένα βράδυ με όμορφο καιρό για ύπνο και ξύπνησα ακούγοντας κεραυνούς στη μέση του πουθενά με μια βιβλική πλημμύρα γύρω μου.
Το χρειάστηκα όταν η νταλίκα με «κουκούλωσε» με νερά και για κλάσματα του δευτερολέπτου οδηγούσα «τυφλός».
Το χρειάστηκα όταν στο πρώτο εγγλέζικο roundabout βρέθηκα ανάποδα να κοιτώ τα φορτηγά που περνούσαν ξυστά.
Κι άλλες φορές το χρειάστηκα αλλά δεν μ’ ένοιαζε.
Το ‘χα.
Το μόνο που σκεφτόμουνα ήταν ο δρόμος.
Κι όταν είσαι στο δρόμο απλά πηγαίνεις.
Ταξιδεύεις.
Μυρίζεις.
Γνωρίζεις.
Αρρωσταίνεις.
Έχω πολλά σκηνικά να θυμάμαι. Δεκάδες μεγάλα, χιλιάδες μικρά. Ο χρόνος έτρεχε πιο γρήγορα από μένα. Τα θυμάμαι όλα. Κι όσο ο καιρός περνάει τα θυμάμαι πιο έντονα. Μα ήταν ένα που ρίγησα. Που μ’ έκανε να σκεφτώ πόσο όμορφο είναι σ’ ένα ταξίδι να γνωρίζεις ανθρώπους. Άλλους ανθρώπους, διαφορετικά μεγαλωμένους. Διαφορετικούς. Μα που κι εκείνοι μοιράζονται την ίδια χαρά του να ταξιδεύεις και να γνωρίζεις. Ν’ αρρωσταίνεις και να μυρίζεις.
Δεν θα ξεχάσω ποτέ τον 70άχρονο παππού, τον παλιό μοτοσυκλετιστή με το τριμμένο του δερμάτινο και τη παντοτινή του Commando, αγουροξυπνημένος κι αυτός σαν κι εμένα, να καθόμαστε δίπλα σε πλαστικές καρέκλες εκείνο το εγγλέζικο συννεφιασμένο πρωινό που οι άλλοι ακόμα κοιμόνταν, πίνοντας εκείνος τσάι κι εγώ καφέ, να πετάγεται όρθιος σαν ελατήριο μετά το τέλος της κουβέντας μας και να μου σφίγγει όσο πιο εγκάρδια μπορούσε το χέρι, χαρίζοντάς μου το μεγαλύτερο βραβείο που έχω ποτέ κερδίσει στη ζωή μου…
- Nice weather.
- Yeah.
- Where are you from?
- Athens.
- Athens?
- Yeah… Athens… Greece.
- SIR!… YOU ‘VE EARNED MY RESPECT!
Αρρώστησα Balidor, με κείνη την αρρώστια που ‘χω πάντα μέσα μου και με καίει από μικρό, με το δρόμο. Κάποτε κατάκοπος γύρισα, πάρκαρα, ανέβασα τα πράγματα σπίτι, γδύθηκα κι άναψα τσιγάρο. Εκείνη τη στιγμή ένιωσα πως τέλειωσε αλλά, ξέρεις, αν μπορούσα να ξαναφύγω, εκείνη τη στιγμή είχα το κουράγιο να τα ξαναφορτώσω όλα και να πατήσω το “play” ξανά… και ξανά… και ξανά… Κι όταν μιλάω για ταξίδια, μέσα μου σκέφτομαι πότε θα ξαναβρώ μια αφορμή, πότε θα μπορέσω να το ξαναπατήσω.
Τα πράγματα που ονειρεύεσαι σχεδόν πάντα δεν είναι τόσο καλά όταν τα πραγματοποιείς. Εκτός από μερικά. Που είναι καλύτερα όταν τελικά τα ζήσεις. Έτσι, λυπάμαι, μα δεν έχω πέντε προορισμούς να σου πω. Έχω μόνον ένα που ποτέ δεν τελειώνει, τον ΔΡΟΜΟ.
Άραγε τι να σημαίνει ταξίδι και ποιοι είναι οι πέντε (5) αγαπημένοι προορισμοί για την Weirdo, την Melody, τον Numb, την Wonder και την -πάντα ρομαντική- Bonnie?
10-07-2007 @ 11:32
Ο δρόμος είν’ η αλήθεια
χίλια κι ένα παραμύθια
είναι το σπίτι μας
δεν έχει τέλος
Άντε τώρα να κάτσεις να δουλέψεις μετά τέτοιο ποστ.
10-07-2007 @ 12:04
Χαμηλή Πτήση
Πάρε μία δυνατή μοτοσικλέτα
πάρε αν θες και το κορίτσι σου μαζί
κι όλα αυτά που σου τη σπάνε ξέχασέ τα
όσοι το ‘καναν δεν ήταν χαζοί
Είναι όμορφο να τρέχεις στα λιβάδια,
κι από λόφους να περνάς τα δειλινά
ν’ αντικρίζεις πόλεις άγνωστες τα βράδια
και να μη σταματάς πουθενά
Είναι όμορφο να τρέχεις σ’ άδειους δρόμους
και τριγύρω σου να βλέπεις τα βουνά
μακριά από συνθήματα και νόμους
και να μη σταματάς πουθενά
Λουκιανός Κηλαιδόνης
10-07-2007 @ 12:48
Παίρνω σβάρνα τα στενά
μόνος με τη μηχανή
μα δε βρίσκω πουθενά
κάτι να με συγκινεί
Θά ‘θελα να ‘χα φτερά
σαν του Δαίδαλου γερά
να πετάξω σαν πουλί
στη ζωή μου την τρελή
Τις αλυσίδες μου τώρα θα σπάσω
τα όνειρά μου προτού να ξεχάσω
δεν έχω τίποτα για να το χάσω
τις αλυσίδες μου τώρα θα σπάσω
θα σπάσω ….
Προκειμένου ν΄αφεθώ
στην αυτοκαταστροφή
λέω ν΄απογειωθώ
στην επόμενη στροφή
Έτσι που στριφογυρνάς
την ουρίτσα σου θα φας
τίποτ΄άλλο,γειά χαρά
γέρο-κόσμε κοιλαρά …
Τις αλυσίδες μου τώρα θα σπάσω
τα όνειρά μου προτού να ξεχάσω
δεν έχω τίποτα για να το χάσω
τις αλυσίδες μου τώρα θα σπάσω
θα σπάσω …
Γερμανός - δεν ξέρω, μου ‘ ρθε στο μυαλό με τον Κηλαηδόνη.
10-07-2007 @ 12:49
Δραπέτης, το κομμάτι
10-07-2007 @ 13:48
Xα! Το έπιασες το νόημα! Εμείς θα την κάνουμε με τα ποδήλατα για ένα γύρο και όπου βγάλει, και μαζεύουμε λεφτά μέχρι το Μάρτιο. Τα πρώτα εγκεφαλικά του πάντα δύσπιστου περίγυρου ήδη έφτασαν, αλλά η ζώη είναι πολύ μικρή για να είναι θλιβερή..
10-07-2007 @ 14:32
εγω παλι σου ευχομαι ο δρόμος να είναι πάντα εκεί για σένα !
10-07-2007 @ 16:29
Nα σου γράψω κι ένα δικό μου:
“έχω δυο ρόδες που τρέχουν
και μια θέση αδειανή
Το ταξίδι είναι το ίδιο
αλλάζει μόνο η στιγμή”
με συγκίνησες ρε κερατά
10-07-2007 @ 18:32
Εγώ εύχομαι να βρω το δρόμο κάποια στιγμή..το κούραγιο να τον ακολουθήσω..μάλλον όταν γίνει ανάγκη επιτακτική, όλα θα γίνουν (σχεδόν) μόνα τους. Πολύ μ’άρεσε το ποστ σου αυτό, ήταν ένας δρόμος κι αυτός.
Νά’σαι καλά και να συνεχίσεις να φεύγεις..να προχωράς.
10-07-2007 @ 20:47
Το έχεις…
On the Road…
11-07-2007 @ 01:41
Κι εγώ παίζει να κάνω το γύρο της βόρειας Ευρώπης του χρόνου με αυτοκίνητο! Αν κ με βλέπω να κολλάω για κανα μήνα στο πρώτο σημείο που θα μ’αρέσει…
11-07-2007 @ 07:02
Ispector έχω μετανιώσει πικρά που κάποτε πούλησα τ’ αγαπημένο μου Mongoose, δεν κατάφερα ποτέ να κάνω κάτι αληθινά μακρινό μ’ αυτό, ίσως γιατί το ποδήλατο θέλει και τρελλοπαρέα, δεν ξέρω αν τελικά το κάνετε μα να ‘στε σίγουροι πως θα περάσετε καλά!
Thx Balidor & Axenbax!
Θα τον βρεις Queerdom, εσένα δε σε φοβάμαι…
Paperflower ξεκίνα και δεν έχει σημασία αν κολλήσεις, θα ‘χεις λόγο αν το κάνεις.
Mantalena έτσι με συγκίνησαν και μένα οι κοκκινοτρίχηδες βόρειοι όταν μου ‘δωσαν το γυαλιστερό τσίγκινο ποτήρι μπύρας που πρόσθεσα στο τέλος κοιτάζοντας καμιά φορά να δω τι γράφει…
11-07-2007 @ 13:25
ο δρόμος και η μουσική, φίλτατε deuced…
από εδώ και πέρα λέω να σε αποκαλώ deuS-ed
11-07-2007 @ 14:54
‘Ταξιδεύεις.
Μυρίζεις.
Γνωρίζεις.
Αρρωσταίνεις.’
Ευχή:
Nα μην ‘αναρρώσεις’ ποτέ…:)))
(thanx, blessed..:)
12-07-2007 @ 07:07
Γιατί όχι? Ειδικά τώρα που αποφάσισα εγώ να σε αποκαλώ Tell-Son
Thx Hooligan!