Λυτρωμένος και μισοκρυμμένος πίσω από πολλά αστεία μαύρα μπουκάλια Guinness, παλεύοντας να ρουφήξω ύπουλα –συχνά ασύδοτα κι άλλες φορές ασυναίσθητα- τα τυχαία δακτυλικά αγγίγματα των πολύ καλά πράσινων και πάντα ερωτικών -μα απίστευτα λατρευτά μικροκαμωμένων- Heineken, σκοπεύοντας την αλήθεια σε μια πλαστά αιώνια, πάντα εφήμερη και ηδονικά αιματοβαμμένη νύχτα, απέτυχα τελικά να μην ξανακούσω το γνωστό «θέλω να περπατήσω μόνος» που ψιθύρισε επιτηδευμένα, μα λάγνα μεθυσμένα, ο Άλλος Εαυτός Μου.

απορίες χιλιάδες…

Μόνη παρηγοριά, σ’ όλο αυτό το παράξενα αστείο πολυπλεγμένο σκηνικό, μια μοναδική (καλή) παρένθεση ίδιου μα –διαμετρικά- ανάποδα νυσταγμένου καθάρματος, να συντροφεύει τις τελευταίες γραμμές μιας αδύναμης αμαρτωλής ανάγκης, παρέα με άλλο ένα ψέμα που ηχεί εφιαλτικά στα γαμημένα τύμπανα, λίγο πριν, αλλά αφού πρώτα –αποπειραθώ να- κλείσω τα μάτια Μου.

ειδικά το βράδυ…

Όμως, μέσα σ’ όλη αυτή τη λυτρωτικά δολοφονική –ή ίσως δολοφονικά λυτρωτική- παραζάλη, ένιωσα πάλι αυτό το προσωρινό «κάτι» που –μάλλον- μοιάζει με την ελευθερία, όσο κανείς μπορεί να πιστέψει σ’ αυτό που οι νοήμονες ονομάζουν Δύο. Ένιωσα το συναίσθημα του Μόνου Άλλου, «κάτι» που με λύπησε όσο με χαροποίησε. Γιατί ενώ ταυτίστηκα με την ψευδαίσθηση της «επιλογής», άλλο τόσο –μπορεί και παραπάνω- έλιωσα άτσαλα –χωρίς καθόλου λογική- με την συνειδητοποίηση αυτής της ψευδαίσθησης, κοιτάζοντας απλά τον περιχαρακωμένα ξύλινο, μα κάθετα αντικριστό, σκωπτικά κόκκινο καθρέφτη Μου.

κλείνω τα μάτια…

Τελικά δεν μπόρεσα να αντιληφθώ αν αυτό που έγινε με έφερε κοντύτερα σε αυτό που ήθελα ή μακρύτερα από αυτό που μπορούσα. Ξέρω όμως πως έμεινε μια ακόμα σκούρα, όμορφη, νυχτερινή αναπόληση, αντάξια όλων εκείνων των στιγμών που κρατάω προσεκτικά πεταμένες στο προσωπικό παρελθοντολάγνο και –παράλληλα- μελλοθάνατο ευκαιριακό παρόν Μου.

βυθίζομαι…