Η πόρτα έκλεισε παίρνοντας μαζί της όσο φως είχε απομείνει στο δωμάτιο. Ακόμα ένα επίπεδο σκοτεινής ακινησίας που ένας ηλίθιος θα το έλεγε διαλογισμό κι ένας βλάκας, μελαγχολία. Μόνο που, πια, είμαι πολύ κουρασμένος για να στέκομαι όρθιος και να σκέφτομαι παράλληλα. Έτσι, στριμώχνομαι στην γεμάτη μνήμες μισητή μου γωνία. Μπορώ να κάθομαι διπλωμένος και γυμνός, μαζεύοντας τα γόνατά μου στο στήθος μου κι αγκαλιάζοντας τα πόδια μου, προσπαθώντας να υπερνικήσω το παράδοξο ρίγος που ένα –κατά τα άλλα ζεστό μα τώρα παγωμένο- άδειο δωμάτιο μπορεί να προξενήσει.

Despair and Deception, Love’s ugly little twins
Came a-knocking on my door, I let them in
Darling, you’re the punishment for all of my former sins

Χαμηλώνω το κεφάλι και κλείνω -για πολύ λίγο, στιγμιαία θα μπορούσα να πω- τα μάτια. Ένας καταιγισμός ονειρώξεων, ένας αδιάκοπος χείμαρρος αναμνήσεων, που περιέχει εκατομμύρια πιξελωτές έγχρωμες εικόνες, ανακατεμένες με σκόρπια ρινίσματα ερωτικής παρελθοντολάγνας αφέλειας, συγκρούονται, μάχονται, παθιάζονται χωρίς τη πραγματική, φυσική και αναμενόμενα ασύστολη τριβή εξόδου του πραγματικού. Δεν μπορώ να το αντέξω, είναι μια σβούρα δυνατή που γυρίζει με μεγάλη ταχύτητα και αδυνατώ να συγκρατήσω τη ροπή κίνησής της στην ίδια μοναδική θέση.

ΠΡΕΠΕΙ να ανοίξω τα μάτια!

I let love in

ΠΡΕΠΕΙ!

I let love in

Τ’ ΑΝΟΙΓΩ.

I let love in

ΤΩΡΑ…

Βλέπω, απέναντί μου, ακριβώς καθήμενος όπως εγώ, ΕΝΑ άλλο μου –σχεδόν ίδιο, ταυτόσημο- τρομαγμένο είδωλο που συνυπάρχει, χωρίς να έχω αντιληφθεί ΠΟΤΕ άλλοτε την ύπαρξή του και να, έχει σηκώσει το κεφάλι του, ενώ δείχνει –κι αυτός- να έχει μόλις ανοίξει τα μάτια. Τον κοιτάζω προσεκτικά και διερευνητικά. Φαίνεται αρκετά και παράλογα θλιμμένος. Με κάνει να τον λυπάμαι. ΤΟΝ λυπάμαι. Μου ‘ρχονται δάκρυα στα μάτια κοιτάζοντας το κουρασμένο βλέμμα του αλλά συγκρατιέμαι, γιατί φοβάμαι μήπως τον παρασύρω σε χειρότερη μορφή θλίψης. Αισθάνομαι αδύναμος, δεν έχω το κουράγιο να σηκωθώ, να πάω προς το μέρος του, μα ούτε θέλω να αποστρέψω το βλέμμα μου από εκείνον. Σκέφτομαι. Σκέφτομαι τι μπορώ να κάνω γι αυτόν.

The door it opened just a crack but Love was shrewed and bold
My life flashed before my eyes, it was a horror to behold
A life-sentence sweeping confetti from the floor of a concrete hole

Προσπαθώ να του χαμογελάσω αλλά δεν μπορώ να έχω πλήρη έλεγχο των μυών του προσώπου μου, γιατί αισθάνομαι φοβερά κουρασμένος κι εξαντλημένος. Ίσως μπορώ μόνο να τραβήξω ελάχιστα τα χείλια μου προσπαθώντας να τον ενθαρρύνω. Πράγματι αντιδρά. Βλέπω να καταβάλλει κι αυτός προσπάθεια να φανεί λιγότερο θλιμμένος, διαπιστώνοντας ένα στιγμιαίο τρεμόπαιγμα στο στόμα του. Όμως, το πιθανό χαμόγελο που σκόπευε να βγάλει, είναι τόσο μα τόσο ειρωνικά καταπιεσμένο, που μοιάζει τραγικά αστείο, τραγικά λυπητερό, τραγικά θλιβερό.

Well I’ve been bound and gagged and I’ve been terrorized
And I’ve been castrated and I’ve been lobotomized
But never has my tormenter come in such a cunning disguise

Με θλίβει κι εμένα η εικόνα του. Μακάρι να μπορούσα να σηκωθώ και να τον χτυπήσω στη πλάτη. Μακάρι να μπορούσα να τον αγκαλιάσω. Να μπορούσα να ‘μουν δίπλα του αντί να καθόμαστε απέναντι. Να ‘μασταν ΚΟΝΤΑ. Σκέφτηκα πως κι αυτός πρέπει να νιώθει πολύ μόνος. Ίσως να μπορούσα να του μιλήσω. Να του πω δυο κουβέντες ζεστές, κάτι, να μην τον βλέπω έτσι. Ίσως αν προσπαθήσω…

O Lord, tell me what I done
Please don’t leave me here alone
Where are my friends?
My friends are gone

Κάνω, πίστεψέ με, μεγάλη προσπάθεια ώστε να καταφέρω να κουνήσω το κάτω μου σαγόνι ενώ παράλληλα προετοιμάζω νοητικά τη ξεραμένη μου γλώσσα ώστε, παίρνοντας βαθιά αναπνοή και ξεφυσώντας σιγά, να βγάλω κάποιους ήχους για αρχή και στη συνέχεια να σχηματίσω την πρώτη λέξη. Πραγματικά, είμαι πολύ καταβεβλημένος και η προσπάθεια με κάνει να αισθάνομαι μεγάλη αδυναμία για να επικεντρωθώ στο ΤΙ θα ΤΟΥ ΠΩ. Ποια θα ‘ναι η λέξη που θέλω να βγάλω. Δοκιμάζω σκληρά. Καταφέρνω να βγάλω έναν ήχο ενώ την ίδια στιγμή τον κοιτάζω περίλυπο να προσπαθεί, ταυτόχρονα με μένα, να μου πει κάτι.

O Lord, tell me what I done
Please don’t leave me here alone
Where are my friends?
My friends are gone

Δυστυχώς, όμως, δεν μπόρεσα να καταλάβω τι μου είπε. Ειρωνικά τυχαία, η λέξη-κραυγή που μου αντέτεινε ανακατεύτηκε την ίδια στιγμή με τον δικό μου ήχο-ανάγκης, που μετά βίας βγήκε από το είναι μου. Κοιτάζω το απορημένο και περίλυπο βλέμμα του που με κάνει να νιώθω κι εγώ κάπως έτσι, θλιβερά. Αισθάνομαι πολύ κουρασμένος και με κουράζει περισσότερο το ότι ΑΥΤΟΣ δείχνει ακόμα πιο κουρασμένος από μένα. Τουλάχιστον αν αυτός ήταν καλά ίσως κι εγώ…

So if you’re sitting all alone and hear a-knocking at you door
and the air is full of promises, well buddy, you’ve been warned
Far worse to be Love’s lover than the lover that Love has scorned

Δεν μπορώ να προσπαθήσω άλλο τώρα, αλήθεια δεν μπορώ. Δεν μπορώ να συνεχίσω να ΤΟΝ βλέπω, δεν θέλω να ΤΟΝ σκέφτομαι άλλο, ούτε θέλω να προσπαθήσω πάλι γι’ ΑΥΤΟΝ. Θέλω μόνο να σκύψω το κεφάλι ξανά ανάμεσα στα πόδια μου και να ξανακλείσω για λίγο τα μάτια. Ελπίζω να μην σταματήσουν οι εικόνες να με βομβαρδίζουν. Ίσως είναι καλύτερα που υπάρχουν για να μπορώ να στροβιλίζομαι μέσα τους. Κι ας γυρίζει το μυαλό μου σβούρα. Τουλάχιστον, έτσι μπορώ να κρατώ -έστω για λίγο, για όσο με πάρει- τα μάτια μου κλειστά.

I let love in
…
I let love in
…
I let love in
…
I let love in