Απ’ όλες μου τις μάσκες ετούτη είναι η πιο λεπτή. Είναι τόσο λεπτή που λίγο έλειψε να πιστέψω πως είναι διάφανη! Μπορώ να συσπάσω τους μύες του προσώπου μου με χαρακτηριστική ευκολία και να αποτυπώσω το πραγματικό μου βλέμμα στον καθρέπτη χωρίς να ανησυχώ για το αν θα φανεί αληθινό το εφήμερα άρρωστο μα ειλικρινές μου παρόν.

Επιπλέον, βγάζοντάς την, αισθάνομαι τελείως φυσικά ενώ αντικρίζω ακόμα την ίδια έκφραση απέναντί μου, πράγμα που –συνήθως- σημαίνει πως έκανα αριστοτεχνική δουλειά.
Δυστυχώς όμως διαθέτει και ένα μειονέκτημα. Λόγω της τόσο ελαφριάς, πιστής και καλά αδιόρατης κατασκευής, δεν θυμάμαι πότε να την βγάλω. Για την ακρίβεια, ούτε εάν τη φορώ θυμάμαι. Έτσι ταυτοποιούμαι συνεχώς εικονικά με το αντιληπτά πραγματικό μου, με συνέπεια να μην με απασχολεί πια.

Βέβαια μέσα μου, έχω συνεχώς την απορία εάν αυτή τη στιγμή τη φορώ. Ως μόνη ένδειξη είχα μέχρι πρότινος την αίσθηση του ειδώλου που απεικονίζεται στον καθρέπτη. Δυστυχώς έχασα κι αυτό το ατού λόγω του ότι, τελευταία, νιώθω τον κόσμο σε δυο διαστάσεις.
Στην αρχή πίστεψα πως είναι η εύστοχη κατασκευή της μάσκας μου. Στην πορεία όμως διαπίστωσα με τρόμο μιαν άλλη πραγματικότητα.

Είναι πιθανόν –χωρίς να μπορώ όμως να το αποδείξω- πως μάλλον μοιάζω περισσότερο με το είδωλο κι όχι με αυτό που καθρεφτίζεται σε αυτό. Δηλαδή έχω την αίσθηση πως ΕΓΩ είμαι ο καθρεφτισμός-αντικατοπτρισμός κι όχι ο καθρεφτιζόμενος-πραγματικός.
Κοιτάχτηκα πάρα πολλές φορές αλλά δεν μπόρεσα να δω καμία άλλη ένδειξη. Μόνο την αίσθηση της έλλειψης του βάθους νιώθω σθεναρά αλλά δεν μπορώ –φυσικά- να στηριχτώ μόνο σε αυτό μιας και οι υπόλοιπες αισθήσεις, με τις οποίες αντιλαμβανόμαστε τον κόσμο, με διαψεύδουν.

Ως τελευταία και ύστατη λύση έχω σκεφθεί να πάρω φόρα και να πέσω με τα μούτρα πάνω στον καθρέφτη. Φοβάμαι όμως γιατί εάν είμαι το είδωλο δεν θα επιζήσω, οπότε δεν θα μπορέσω να αποδείξω του λόγου το αληθές.
Από την άλλη, εάν πράγματι είμαι ο καθρεφτιζόμενος θα αυτοτραυματιστώ, πιθανόν και σοβαρά, αλλά νομίζω πως θα έχω αποκλείσει μόνο μία από τις άπειρες πιθανότητες ειδώλων μου που καθημερινά συναντώ και κανείς –μήτε κι εγώ- θα θεωρούσε φρόνιμο και υγιή ένα άνθρωπο που κυνηγάει τα είδωλά του.

Αποφάσισα, λοιπόν, να μην ασχοληθώ εκτενέστερα με το θέμα προς το παρόν, αλλά όχι για πολύ.