Με λένε D.
Είναι το όνομα μιας μάσκας καινούργιας και γιαλιστερής. Μιας μάσκας υπέροχα τραγικής.

Με λένε D.
Εφτασα μετά από πολύ καιρό στην αρχή. Κι ενώ -τι ειρωνεία- ξεκίνησα γνωστός, άγνωστος ξέμεινα στα παλιά μου στέκια, απροσάρμοστος κι ανέντιμος, απαθής μα εγωιστής με σκοπό μόνο να πάρω μια -ακόμα- ζωή.
Τη δικιά σου ζωή.

Με λένε D.
Έχω μακριά μαλλιά, άσπρα και απαλά, γέρικα κι ανώδυνα. Τ’ αφήνω να πέφτουνε μπροστά γιατί ντρέπομαι να σε κοιτάξω. Φοράω και γυαλιά. Ετσι μοιάζω αθώος κι έρημος στον φανταστικό μου κόσμο. Και καμμιά φορά ξεγελάω τους ανθρώπους.

Με λένε D.
Κι ήρθα μ ενα μονο σκοπό. Να βρω μια ασθενική, υπέροχα αθώα και γοητευτική μικρή τσούλα. Θέλω μόνο να τη ξεγελάσω και να ρθει κοντά. Ν’ ανακατέψω τη γερασμένη μου βρώμικη αναπνοή με τη μυρουδιά του κρυφού της πόθου. Να προσποιηθώ τον αθώο σοφό και να ασελγήσω στο αδύνατο κορμί της. Να εκσπερματώσω στα μικρά της στήθη το άρρωστο πάθος που μέσα μου ψάχνει το μονοπάτι για να βγει.

Με λένε D.
Και δεν τρομάζω κανέναν. Κρατώ τους ανθρώπους μακριά μου. Τους βλέπω μόνο από τη μάσκα της ηδονής. Κι αρρωσταίνω κάνοντας τον έξυπνο σ’ όποιον μου μιλήσει για τη ζωή. Γιατί δεν έχω ζωή. Μόνο αρρώστειες.

Με λένε D.
Και έχω πάψει πια ν’ αναζητώ αυτό που αναζητούσα. Γιατί όταν το βρήκα ήμουν ανίκανος να το δω. Κι έτσι ξέμεινα μόνος. Εγώ και το παρελθόν εγκλωβισμένα στο κεφάλι μιας αναίτιας λιποψυχίας.

Με λένε D.
Αλλά μη ξεγελιέσαι. Αυτό δεν είναι το πραγματικό μου. Γιατί το πραγματικό δεν το χω ακόμα κατανοήσει. Αλλωστε ακόμα είναι νωρίς. Δεν χρειάζεται κανείς να μου το σκαλίσει σε άσπρο τάφο.

Με λένε D.
Και δεν έχεις κανένα λογο να βρίσκεσαι εδώ γιατί δεν σε ξέρω και δεν γουστάρω να σε μάθω. Ακόμα και τα σχόλια δεν μ ενδιαφέρουν. Αν είναι ν αφήσεις κάτι δώσε μου το γυμνό σου κορμί για μια νύχτα διαστροφής. Υπόσχομαι να μην πονέσεις την πρώτη φορά.

Με λένε D.
Αποφεύγω τη μουσική πια. Δεν μπορώ ν ακούσω τίποτα παρά μόνο τους εφιάλτες του μυαλού μου να φωνάζουν. Ελπίζω να μην συμβαίνει σε κανέναν άλλο.

Με λένε D.
Εχω σκοτώσει ανθρώπους στη ζωή μου και δεν αισθάνομαι καμμιά τύψη. Οσες φορές σκότωσα άλλες τόσες πέθανα. Συχάθηκα την ηθική ενοχοποίησης της συμπεριφοράς γι αυτό και σήμερα φόρεσα τη καινούργια μου μάσκα.

Με λένε D.
Είμαι μόνος και τώρα κρυώνω. Αλλά δεν με νοιάζει αυτό και τόσο. Πιο πολύ με καταβάλλει πως και αύριο θα είμαι πάλι μόνος και -μάλλον- θα κρυώνω.

Με λένε D… αν δεν το κατάλαβες…