Posted at 01-01-2007 @ 03:10 by ..::DeUCeD::.. in Cursed
Στέκομαι μακριά από όλο αυτό το πρωτοχρονιάτικο ποδοβολητό. Υπάρχει μόνο η μοναχική σκοτοδίνη που σου προσφέρει η θαλπωρή της ησυχίας, αφήνοντας ξεπλυμένες σκέψεις να τριγυρίζουν χλωμές και χαμογελαστές ολόγυρά μου, περιχαρακωμένες σε νοσταλγικούς εθελούσιους δωδεκάμετρους ρυθμούς. Έχω ήδη βάλει στοίχημα με τον εαυτό μου πως το πρωί θα με βρει βαθιά ναρκωμένο και βαθιά μπλε.
Η αντίφαση που προσφέρει το δεκάχρονο μπουκάλι με κάνει να διστάζω να αποφασίσω πως θα πρέπει να δείχνει το παραμορφωμένο μου είδωλο στα μάτια νηφάλιου παρατηρητή. Αντιλαμβάνομαι μόνο πως το μισό –περίπου- περιεχόμενο σουλατσάρει με κυματοειδή μορφή στο στομάχι μου, κάνοντάς με –περίπου- μισό κιλό βαρύτερο αλλά είμαι –σχεδόν- βέβαιος πως δεν φταίει αυτό για την απρεπή δυσκινησία μου την συγκεκριμένη στιγμή.
Αφουγκράζομαι τις αισθήσεις μου αλλά τούτη την ώρα είναι νεκρές. Όλες! Ίσως η βολική κατανάλωση αλκοόλ να βοηθά στην ανασύνταξη αστείων ιστοριών τρέλας αλλά δεν είμαι σίγουρος αν αυτό ακριβώς μου πέρασε αυτή τη στιγμή από το μυαλό. Άραγε πρόκειται για λανθάνουσα πλήξη ή για αναπάντητα ερωτηματικά? Από την άλλη χαίρομαι γιατί έχω τη δυνατότητα του νοητικού αναστεναγμού σε στιγμές μοναχικής νιρβάνας που, βέβαια, ευχάριστα θα τις άλλαζα με ένα σαλταρισμένα έκφυλο και τοξοειδές γυμνό κορμί, γυρισμένο ελαφρώς στο πλάι μου, σε αντίστοιχη βέβαια διανοητική ανισορροπία.
Δεν έχει περάσει πολύ ώρα που –από ανάγκη- εκτόξευσα το πορτοκαλί μου τασάκι πάνω στον βορινό άχρωμο τοίχο με μια αστραπιαία κίνηση αληθινής υπεροπτικής αυτοϊκανοποίησης, προκειμένου να επιβεβαιώσω πως μπορώ ακόμα να κάνω πράγματα που δεν θεωρούνται σημαντικά. Όμως ακόμα κι αυτό δείχνει την προγραμματισμένη –και γι’ αυτό ανύπαρκτη τελικά- εξουσία μου στον χώρο και την ανυπαρξία εθελούσιας επιλογής, μιας και ότι επέλεξα κινήθηκε στο χώρο του υποφερτού και του πιθανά αναστρεπτού.
Με περιρρέουσα σπουδαιότητα εσωκλείω αποφασιστικά τον κοκκινωπό μου αναπτήρα ανάμεσα στα ακροδάκτυλά μου, διαχέοντας καρκινογόνα στίγματα μεταφυσικού καπνού, θολώνοντας την περιορισμένη μου όραση στο παντοτινά σκοτεινό μου δωμάτιο, παρατηρώντας ασύστολα δακτυλίδια, παραδοξολογώντας ακόμα μια φορά…
Πιθανολογώ πως μάλλον η καλημέρα -μου- θα -μου- φαίνεται αστεία!
01-01-2007 @ 06:27
αδειάσματα-γεμίσματα-αδειάσματα ….μέχρι τελευταία σταγόνα
μέχρι την ολοκληρωτική εξαύλωση
01-01-2007 @ 06:28
καλή επόμενη μέρα
01-01-2007 @ 06:41
(η ενδιάμεση φράση που παρέλειψα )
την “ζήλεψα” πολλές φορές απόψε αυτή την μοναχική σκοτοδίνη
01-01-2007 @ 18:20
μάλιστα…
διακόπτω το μπλε ως γνήσια βλάσφημη και αναφέρω απλά γιατί έτσι, ότι ο χώρος είναι ενδιαφέρον. Όσο ενδιαφέρον μπορούν να έχουν λέξεις που σπάνε την επιμελώς προσεγμένη ησυχία μου.
01-01-2007 @ 19:00
Μα, η προσεκτική επιμέλεια, ποιόν άραγε ενδιαφέρει, αν όχι εκείνους που αποζητούν απεγνωσμένα τρόπους να την σπάσουν?
02-01-2007 @ 00:25
Mόνο ένα πορτοκαλί τασάκι πέταξες;
Σε είχα για παραπάνω….
Εδω, δεν έχει μείνει τίποτα όρθιο…
02-01-2007 @ 10:21
Πήγα να σου γράψω σχόλιο και είδα το malt και κόλλησα. Μεγάλο πράγμα η ανασύνταξη δυνάμεων αδερφέ. Χρειάζεται για να περπατάνε τα παπούτσια μας.
Υ.Γ.: Αλλά μιλάμε για γαμάτα bannerάκια ρε συ!
02-01-2007 @ 11:19
Έχω την αίσθηση ότι δεν έχεις αλλάξει χρώμα…
Καλημέρα:)
02-01-2007 @ 11:50
Σαν το ελατήριο που μαζεύεται έτοιμο να εκτιναχθεί.
Καλημέρα!
02-01-2007 @ 17:33
Το πρωι με βρηκε ασπρη κατασπρη
03-01-2007 @ 12:36
“Απρεπής δυσκινησία;”
Δεν θα μπορούσα να συμφωνήσω περισσότερο.
ΥΓ.1: Τον τοίχο βάψτον κόκκινο.
ΥΓ.2: “Φαίνομαι αστείος, γίνομαι αστείος”
YΓ.3:”If I can..”
03-01-2007 @ 14:32
Αυό το Deuce (του DeuceD) χρησιμοποιείται στο τέννις για να δήλώσει την ισοπαλία 40-40 πρίν ξεκινήσει ενα μίνι τάι-μπρέικ που θα δείξει τον νικητή στο γκέιμ.
Και λέω μήπως είναι ώρα να κλείσουμε τούτ’ εδώ και να κουρδιστούμε για καινούργιο γκέιμ;
υγ. Πίνεις και malt γμτ!
υγ2. Tί μπαννεράκια ετοιμάζετε ωρε φραξιόπουλα;
03-01-2007 @ 17:42
Πίνω και μπύρες γμτ! κι είμαι σίγουρος πως έχω πιει περισσότερες μάρκες από σένα, γι’ αυτό σε προκαλώ να μοιραστούμε ένα φρεσκοβαμμένο κόκκινο τοίχο, που αν πέσει σαν ελατήριο στα κεφάλια μας θ’ ασπρίσει σύντομα αλλά εμείς μάλλον θ’ αλλάξουμε χρώμα, χωρίς ωστόσο τα παπούτσια μας να σταματήσουν να περπατούν, μιας και δεν έχει μείνει τίποτα άλλο όρθιο τριγύρω μας, παρά μόνο μια επιμελώς προσεγμένη ησυχία μέχρι την ολοκληρωτική μας εξαύλωση…
03-01-2007 @ 18:12
γελάω πολύ με το τελευταίο…ξέσπασμα μετά απο μια τεράστια νύχτα που κρατάει ακόμα
τα μόνα “ανακατέματα” που μου αρέσουν είναι τα δικά σου 
πάντα προκλητικά με τον τρόπο τους (σου)
03-01-2007 @ 18:26
*με το τελευταίο σου σχόλιο -κόμμα-
γραφω λίγο ακατανόητα (?) :-))
ή στραβός είναι ο γυαλός
03-01-2007 @ 23:04
Καλησπέρα,
θα κρατήσω Lagavulin.
υ.γ. δεν έχεις παράπονο, φέρομαι κόσμια!
04-01-2007 @ 01:47
είσαι καλλιτέχνης ρε γμτ…μόνο εσύ μπορείς και κάνεις τέτοια παιχνίδια με τις λέξεις!
04-01-2007 @ 14:33
Είσαι γίγαντας ρε αδερφέ! Καιρό τώρα κυνηγάω τον Σκιές να τον φέρω στα Καπέλα και με το που είδε τα banner σου τσίμπησε ο ζηλιάρης!
Απολλώνια, εγώ πάντως -ένα παράπονο (επειδή φέρεσαι κόσμια) το έχω.