Στέκομαι –μόνος μου- εδώ και πολλές ώρες όρθιος, μα αληθινά ακίνητος και γυμνός, προσπαθώντας να νιώσω ποιος θα είναι ο πρώτος από τους πολλούς μύες μου, που θα προσπαθήσει, αυτόματα, να τιναχτεί ελάχιστα, προδίδοντας άγαρμπα το αδύνατο σημείο του κορμιού μου. Όμως, η τυχαία στιγμή αδυνατεί να διακόψει την αδιάφορη προσωπική μου εμπειρία.

Αποφασίζω να με πονέσω σαρκαστικά αλλά τα νεύρα δεν αντιδρούν σε απροσδιόριστες οχλήσεις. Θα μπορούσα να με τσιμπήσω επινοητικά χρησιμοποιώντας ένα λεπτό και αιχμηρό μεταλλικό αντικείμενο, όπως μια καρφίτσα. Μα σε αυτή τη περίπτωση η ακινησία θα ήταν παρελθόν, παρασυρμένη από την εκούσια βούληση περιέργειας που με διακρίνει.

Δεν μπορώ να χαλαρώσω γιατί μάλλον θα οδηγηθώ σε πιθανή κατάρρευση κι αυτός δεν είναι ο στόχος μου. Παρόλα αυτά, είμαι απόλυτα ήρεμος, νιώθοντας με χαρακτηριστική ακρίβεια χιλιοστού την απόσταση που καλύπτει η σταγόνα ιδρώτα που, εδώ και ώρα, ταξιδεύει με αστάθεια στην ερημική περιοχή του δεξιού μου κροτάφου.

Τα βλέφαρά μου βαραίνουν δυσανάλογα με το φορτίο που κουβαλούν αλλά ευελπιστώ πως δύσκολα θα με προδώσουν. Γνωρίζω πως είμαι στα όρια του να χαρακτηριστώ ανθρώπινο κτήνος, μα καταβάλλω προσπάθεια να αντιληφθώ ποια είναι η αυτή η ιδιότητα που να δικαιολογεί το επίθετο του χαρακτηρισμού μου.

Έχω υποπέσει σε σωρεία λαθών που προκαλώ –συνεχώς- για να αντιμετωπίσω την δυνητική μου έξαψη, ελπίζοντας πως ΤΩΡΑ θα ανακατασκευάσω το παρελθόν. Δυστυχώς, η παραμορφωμένη πραγματικότητα του κατοπτρισμού που με ενδιαφέρει αλλάζει συνεχώς χρώματα, ενώ εγώ παραμένω -πάντα- ακίνητος και -προπάντων- μονόχρωμος.

Νομίζω πως αδιαφόρησα για την προστριβή προκαλώντας την ύστατη μέθη. Ξύπνησα ξαφνικά χωρίς να αντιλαμβάνομαι τα κοντινά μου είδωλα που –ίσως- δεν υπήρξαν ποτέ. Η συνέπεια ήταν σκληρή διαπιστώνοντας –χωρίς βέβαια να τρομάξω- πως το παρελθόν προσφέρει την υπέρτατη λαγνεία στις σωματικές απολήξεις του παρόντος.

Λυπάμαι, λέω, αλλά δεν μπορώ παρά να περιμένω ακόμα…

«Υπάρχουν δύο τρόποι να ζει κανείς: Πιστεύοντας ότι δεν υπάρχουν θαύματα ή πιστεύοντας ότι τα πάντα είναι ένα θαύμα»
Albert Einstein