Posted at 08-02-2008 @ 16:09 by ..::DeUCeD::.. in Cursed
Κοιτάζω σκυμμένος το άδειο χαρτί, το άδειο κρεβάτι, το άδειο σπίτι, μήνες τώρα, ανίκανος να γράψω παρά μόνο σύμβολα. Ίσως έφτασε η ώρα να δοκιμάσω, μια ακόμα φορά... άλλωστε, τίποτα δεν έμεινε δικό μου...
| ... λες πως με ξέρεις καλά, χρόνια τώρα... μα μόλις χτες πρόσεξες πως έχω κόκκινα χείλια... κι ακόμα ρωτάς τι χρώμα έχουν τα μάτια μου... δεν τα βλέπεις, μόνο κόκκινα είναι... δεν έχω τίποτα άλλο να πω... κι αυτό δεν με κάνει χαρούμενο... κάποτε όμως έλεγα όμορφες σαχλαμάρες... κουλουριασμένη και γυμνή μπροστά μου... ποτέ δεν γελούσες, έκλαιγες... τώρα βουβός, εσύ δεν κλαις... ξέμεινα να κουβαλάω μόνος μου τα ίδια... πέρασε καιρός... κόντυνα, ψήλωσα, αδυνάτισα, πάχυνα, λάτρεψα, μίσησα... έζησα και πέθανα πολλές φορές κάθε μέρα... όπως το μεσημέρι που άνοιξες ξαφνικά τη πόρτα... τύλιγα τον καρπό μου με κόκκινη γάζα... περίμενα να μου χαϊδέψεις το κεφάλι και να γαμηθούμε... να μου πεις ένα «δεν πειράζει ρε, όλα καλά»... αλλά κοίταξες μόνο το χρώμα... μετά ζαλίστηκες κι έκανες εμετό... έμεινα πάλι στο τέλος να σε παρηγορώ... «δεν είναι τίποτα» έλεγα... κι ας μετάνιωσα για την χαρακιά... στ’ αλήθεια, μόνο να σε πονέσω θέλησα... νόμισα πως το κατάλαβες μετά... αλλά πόζαρες τότε πάνω στη δικιά μου πόζα... αρνήθηκες κάθε στιγμή που μ’ άγγιξες... από τότε δεν μ' ακουμπάς... δεν με φιλάς... ξέβαψες στο ροζ τα δικά σου χείλια... αφήνοντάς με να μουτζουρώνω κόκκινες στιγμές με γκρίζο... κρυφοκοιτάζοντας τα γυμνά σου πόδια... άκουσα πως καμιά φορά με σκέφτεσαι... μου ‘πανε πως έτσι όλα είναι καλά... δεν σε γκρεμίζω γιατί δεν θέλω... για να μη πάρει σειρά ο εαυτός μου... τότε δεν θα ‘ναι πλαγιαστή... μόνο βαθιά, κάθετη και κόκκινη... κι όσο να κοιμηθώ... «κι εγώ» θα θυμάμαι... | ||
6 Comments § 1,299 shots
|
|
|
Powered by WordPress™ ‡ Screwdriver Theme © 2008 ‡ 48 queries in 1.697 sec.
09-02-2008 @ 00:42
kammia fora ta sumbola ftanoun …
opoia kai an einai , opou kai an einai , an katafereis na ta deis pera apo to na ta ftiakeis
to kataferneis?
09-02-2008 @ 13:57
άλλωστε και οι λέξεις σύμβολα δεν είναι; και οι προτάσεις, και τα νοήματά σου. Αν ζωγραφίζεις με τα λόγια σου τότε έχεις φτάσει σε άλλα επίπεδα blogging.
10-02-2008 @ 13:06
Και να που τα κατάφερες..
Όμως, μερικές φορές, ούτε οι λέξεις επικοινωνούν αυτά που θες να πεις..
(..κι αυτές, δανεικές δεν είναι..;)
11-02-2008 @ 14:33
Είναι πάρα πολύ όμορφο!
11-02-2008 @ 15:09
Oλα σύμβολα είναι wonder, μ’ αρέσει να τα φτιάχνω κι άλλοτε μπορώ να τα δώ μα άλλοτε πάλι όχι atg όμως είναι φορές που μόνο να δανειστώ μπορώ weirdo αλλά να, είναι που δεν μ’ αρέσει να λέω “ευχαριστώ” ή “συγνώμη” ell…
05-05-2008 @ 22:45
“πόζαρες τότε πάνω στη δικιά μου πόζα…ξέβαψες στο ρόζ τα δικά σου χείλια…” ρόζ, χρώμα που είναι ψέμμα, κάποτε μου είπαν “σκίσε αυτή τη ρόζ κουρτίνα, αφέσου σ’ αυτούς που σε θέλουν που σε ζητούν που σε ψάχνουν…” κι εγώ πίστεψα, έκοψα τις ρόζ κορδέλλες που έδεναν τα χέρια μου, αφέθηκα και δόθηκα στην αγκαλιά που έλεγε ότι ήταν καθάρια δροσερή πηγή… έπαψαν τα ρόζ όνειρα, κόκκινα βυζαντινά πήραν τη θέση τους, ανατολές και δύσες βάφτηκαν απ’ αυτά και μυστικά καρτερικά περίμενα τα ραντεβού και τα κυκλάμινα που τότε μου υποσχέθηκαν… Τώρα, βάφω μαύρα τα μάτια μου, κόκκινα βυσινιά τα νύχια μου και ξεριζώνω τα όνειρά μου κάθε αυγή…