Εφήμερα χαμένος σε γνώριμο μισοσκόταδο, ταξιδεύοντας σε μουσικά άστατους ρυθμούς, απαλλοτριωμένος -once more- σε τιμή ευκαιριακή, έχοντας μοναχική παρέα τον μοναδικό απάνθρωπο που θα μπορούσε να μου τύχει, αναζητώ άσκοπα, για περίπου σαράντα χρόνια, τα δίκοπα οινοπνευματώδη μονοπάτια που μπόρεσα να κατανοήσω πως –πιθανόν- να υπάρχουν.

Ξέρεις ρε μαλάκα τι σημαίνει να ζεις με την τσαλακωμένη εικόνα που σου άφησε ένας Άλλος, να την μαζεύεις, να τη γυαλίζεις, να την κρατάς και να την ερωτεύεσαι μέρα με τη μέρα, στιγμή με τη στιγμή, όλο και πιο πολύ, όλο και πιο έντονα?

Μας χωρίζουν -θα έλεγα σε άλλη περίπτωση- αρκετά πράγματα υλικού χαρακτήρα, όπως για παράδειγμα τα σκόρπια αραδιασμένα και άδεια ποτήρια αλκοόλ στον πάγκο, το γιγαντιαία γυαλιστερό, μαύρο και γεμάτο θάνατο τασάκι, τόσο τα αδειανά όσο και τα γεμάτα πακέτα τσιγάρων κι ένα σχεδόν πάντα διάφανο μπουκάλι αλκοόλ.

Ξέρεις ρε μαλάκα πως είναι να νιώθεις πως αυτός που αγαπάς, αυτός που σε κάνει να νιώθεις, αυτός που κλαις γι’ αυτόν, αυτήν ακριβώς τη στιγμή κλαίει χαρούμενα και χάνεται για κάποιον άλλον?

Μας χωρίζει επίσης η φυσική απόσταση που υπάρχει μεταξύ δύο μοναχικών ανθρώπων του ίδιου φύλου, που έτυχε να βρεθούν και να τα πιουν μαζί, καθώς επίσης και η διαφορά στην έκταση και την ένταση των συναισθημάτων που αχνοφέγγουν, ιδιαίτερα όσο η ώρα περνά κι όσο το μπουκάλι αναμετάξυ μας γίνεται όλο και πιο διάφανο.

Ξέρεις ρε μαλάκα πως είναι να γνωρίζεις όλες τις ατέλειες ενός ανθρώπου κι όχι μόνο να τις έχεις αποδεχτεί αλλά να τις έχεις ερωτευτεί, να σε καυλώνουν κι εκείνος να προσπαθεί να τις κρύψει, να τις περιορίσει, να τις εξαφανίσει για να αρέσει σε κάποιον άλλον?

Μας χωρίζει, τέλος, και η συμπεριφορά που ο καθένας μας θέλει να επιδείξει στον άλλον και στους τρίτους, μιας κι εγώ θέλω να μείνω περισσότερο συγκρατημένος και αποξενωμένος, ενώ εκείνος περισσότερο επιρρεπής στη διάχυση και εκτόνωση του μισομεθυσμένου του συναισθηματισμού παραλογισμού.

Ξέρεις ρε μαλάκα τι κουράγιο χρειάζεται να ‘χεις ένα μαλάκα, που ακόμα λιώνεις για πάρτη του, απέναντί σου κι εκείνος να σου περιγράφει ποιητικά κι όμορφα τον έρωτά του, να τον βλέπεις χαμένο κι ενθουσιασμένο με κάποιον άλλο?

Υπάρχει βέβαια μια κοινωνικά κανονική ανακολουθία εκφράσεων, που συμβαίνει κατά κόρον σε όσους βρεθούν να αραδιάζουν αναμνήσεις στους πραγματικά ίσιους πάγκους φτηνών ποτοπωλείων, κάτι που μάλλον αυξάνει τη συγκινησιακή φόρτιση μεταξύ των ελάχιστων θαμώνων και που είναι –ούτως ή άλλως- αναμενόμενο.

Ξέρεις ρε μαλάκα τι μαγκιά χρειάζεται για να διαβάζεις και να μοιράζεσαι τα λόγια εκείνου που σε κάνει να αργοπεθαίνεις και να βλέπεις πως τα λόγια αυτά είναι για κάποιον άλλο?

Πραγματικά, εκείνη τη στιγμή ακούω δίπλα μου κάποιον που θα μπορούσε να είναι σοφός κι όμως, το δέος που αισθάνομαι έχει να κάνει με τον εαυτό μου. Με εκπλήσσει η μη διακριτικότητα χωρίς να με τρομάζει η άνευ όρων αμεσότητα, παρόλο που γνωρίζω από πριν πως ένα τόσο εφήμερο γεγονός, καμία σημασία δεν έχει –πια- για την υπόλοιπη ασθματική ζωή μου.

Ξέρεις ρε μαλάκα πόσο μαλάκας μπορείς να νιώσεις όταν σε κάποιον δώσεις τα κλειδιά από το κεφάλι σου και μπορεί να μπαίνει όποτε γουστάρει να στο γαμάει κι όποτε γουστάρει να στο φτύνει?

Περιοδεύω στις σκέψεις ενός αγνώστου αλλά μου φαίνονται τόσο γνωστές και οικείες, που νομίζω πως τα σκισμένα χείλια του αντιγράφουν τις μελλοντικές κινήσεις των δικών μου χειλιών, εκφέροντας ήχους τέτοιους ώστε να αισθάνομαι, πως εγώ πρώτος τους σκέφτηκα, αν όχι πως εγώ πρώτος τους ένιωσα.

Ξέρεις ρε μαλάκα πως, ακόμα κι όταν σε φτύνει, εσύ, ακόμα και τότε, τον αποζητάς και πως αυτό που σκέφτομαι και νιώθω εγώ τώρα, αυτός ποτέ δεν θα το καταλάβει?

Αντιλαμβάνομαι πως ο χρόνος δεν σταματά να κυλά, χάνει όμως την κοινωνική του αξία. Αραιά και που κοιτάζω προς την έξοδο αλλά η απόσταση μού φαίνεται αρκετά μεγάλη για να τη διασχίσω μόνος, δύσβατη για το κουράγιο που μου έχει απομείνει και ανέλπιδη γιατί δεν θα έχω κανένα σκοπό μόλις την διαβώ, πια.

Ξέρεις ρε μαλάκα πως σκατά νιώθεις όταν αναζητάς να κοιτάς τα μάτια του, βλέποντας εκείνη τη μικρή φλόγα αναμμένη από κάποιον άλλο κι εσύ, να κρατάς τα γαμημένα σου δάκρυα για αργότερα, όταν δε θα σε βλέπει ούτε ο εαυτός σου?

Ακούω λόγια που μου καρφώνονται σαν πρόκες σε όλο μου το κεφάλι, μία μία, χτυπημένες πολλές φορές με το μεγάλο σφυρί της απομόνωσης και του εγωισμού κι όμως, εκτός από πόνο δεν νιώθω καθόλου αίμα. Αναρωτιέμαι όμως γιατί, όχι πολλά χρόνια πριν, το σφυρί δεν ήταν τόσο μεγάλο κι οι πρόκες όχι τόσες πολλές. Ίσως να φταίει μόνο η απλή εξομάλυνση ενός κενού παρόντος.

Ξέρεις ρε μαλάκα πόσο μαλάκας νιώθεις όταν τον αγκαλιάζεις, του χαδεύεις τα μαλλιά και του δίνεις κουράγιο κι ελπίδα, όταν φεύγει να συναντήσει τον Άλλον-Μα-Δικό-Του-Πια, κι εσύ ΤΟΤΕ αισθάνεσαι ένα μάτσο χάλια?

Σκέφτομαι να πλησιάσω πιο κοντά για να τον ακούσω καλύτερα. Με τρομάζει όμως γιατί αυτά που λέει μου φαίνονται, κάθε στιγμή, όλο και πιο επικίνδυνα χωρίς ωστόσο να θέλω να κάνω οποιαδήποτε προσπάθεια να τα αποφύγω. Διαβάζω τα μισάνοιχτα μάτια του χωρίς να μπορώ να βρω ούτε ένα -ευκαιριακό έστω- λόγο για ν’ αποφύγω το βλέμμα του, ενώ όλη μου η ύπαρξη διχάζεται μεταξύ της λογικής που θα πρέπει να επανακτήσω και της ανάγκης που θα πρέπει να τιθασεύσω.

Δεν ξέρεις ρε μαλάκα πόσο σκληρό κι απάνθρωπο είναι και πίστεψέ με, χαίρομαι που δεν το έχεις μάθει. Μα αν δεν το μάθεις, πίστεψέ με, ποτέ δεν θα νιώσεις, κάθε στιγμή, ούτε στιγμή, αληθινά ζωντανός, ειλικρινά πεθαμένος.

Δεν μπορώ να φανταστώ την επόμενη μέρα, δεν μπορώ να διανοηθώ την επόμενη ώρα μα –ακόμα χειρότερα- με τρομάζει η επόμενη στιγμή, η στιγμή που ακούω, παρά διαβάζω, τους στίχους εκείνους που κάνουν τα μάτια του να ψάχνουν τρόπους να αποφύγουν τη συσχέτιση του Λόγου με το Συναίσθημα, ενώ παράλληλα νιώθω πως με οδηγούν σε μια νοητικά εγκλωβισμένη κατάρρευση, καθώς παρατηρώ τα παραμορφωμένα pixel να ανακατεύονται τυχαία με αστείες μικροσκοπικές σταγόνες…

You build a wall between me and things
I became the wall, see me wherever you go… till you break me down
Wait, I don’t know how to do it
Prepare yourself
It would be easier to say you got lost
I am scared that I may get lost in desire
You are scared that desire may get lost