Βουτιά στο κόκκινο κοντινής, ύπουλης συνείδησης, αναζητώντας ανεξίτηλα σημάδια πολλαπλών εραστών, νιώθοντας αμέτρητες φορές νοθευμένες, υστερικές ενοχές ανικανότητας.

Μου λεν, αν βγω από τον κύκλο θα χαθώ,
στα όρια του μοναχά να γυροφέρνω.
Και πως ο κόσμος είναι ανήμερο θεριό
κι όταν δαγκώνει εγώ καλά είναι να σωπαίνω.

Ανάσες διαφορετικά παράλληλες, σκίζουν τυπωμένα αντίγραφα μεθυσμένου πόθου, που δεν έπαψε ποτέ να αναπνέει, ζώντας όσο ακριβώς χρειάζεται ως φαντασίωση ειδώλου.

Κι όταν φοβούνται πως μπορεί να τρελαθώ,
μου λεν να πάω κρυφά, κάπου να κλάψω.
Και να θυμάμαι πως αυτό το σκηνικό,
είμαι μικρός, πολύ μικρός για να τ’ αλλάξω.

Πρωταγωνιστές και κομπάρσοι, ίδια προσχεδιασμένα προσωπεία, διαφέρουν στο χρόνο που διαρκεί ο ρόλος τους, ποντάροντας στην ανοχή ανώνυμων, εικονικών, τυχαίων θεατών.

Μου λεν, αν φύγω πιο ψηλά θα ζαλιστώ,
καλύτερα στη λάσπη εδώ μαζί τους να κυλιέμαι.
Και πως αν θέλω περισσότερα να δω,
σ’ ένα καθρέφτη μοναχός μου να κοιτιέμαι.

Χρόνια ακούγονται τα ίδια και τα ίδια, συνεχής ατελέσφορη επανάληψη, απόδειξη μιας ανύπαρκτης περιοδικής εφημερίας των αυταπόδεικτα τραγικών και μοναχικών στιγμών.

Κι όταν φοβούνται πως μπορεί να τρελαθώ,
μου λεν να πάω κρυφά, κάπου να κλάψω.
Και να θυμάμαι πως αυτό το σκηνικό,
είμαι μικρός πολύ μικρός για να τ’ αλλάξω.

Εικονικές ωραιοποιήσεις καταστάσεων πρόωρης ντροπής, γυροφέρνουν αγαπημένες εικόνες ανατροφοδοτούμενων παρελθοντολάγνων στυτικών αλλά μικροαστικά επώδυνων ονειρώξεων.

Μα εγώ μ΄ ένα άγριο περήφανο χορό,
σαν αετός πάνω απ’ τις λύπες θα πετάξω.
Σιγά μη κλάψω, σιγά μη φοβηθώ,
Σιγά μη κλάψω, σιγά μη φοβηθώ.

Ίσως απλά να φτάνει μια αληθινά δυνατή κραυγή για να ενοχοποιηθεί -ακόμα μια φορά- η μοναδική σιωπή, που κλονίζει την αμφιβολία ταύτισης του κοινωνικού «θέλω» με το βιολογικό «πρέπει».

Θα πάω να χτίσω μια φωλιά στον ουρανό,
θα κατεβαίνω μόνο αν θέλω να γελάσω.
Σιγά μη κλάψω, σιγά μη φοβηθώ,
Σιγά μη κλάψω, σιγά μη φοβηθώ.