Posted at 11-03-2007 @ 03:43 by ..::DeUCeD::.. in Cursed
Ίσως πιο πολύ απ’ όλα να πληγώνει ο Λόγος. Όλα τα αναξιοπαθή επεξεργασμένα παράγωγα λύματα της χωματερής του εγκεφάλου. Τα σκουπίδια που εκφέρουμε και μ’ αυτά τρεφόμαστε υπέροχα απλά, δυνητικά ονειρικά, αρρωστημένα έκφυλα, ικανοποιώντας αναλώσιμους επιφανειακούς φλοιούς ναρκισσιστικής ηδονής, μεταθέτοντας την ουσία, την αναζήτηση του/για «ΜΕΤΑ».
Κύριος υπεύθυνος της οργής, προπομπός της πράξης, αυτουργός σειριακών προσχεδιασμένων συναισθηματικών εγκλημάτων, οδηγεί συνεχώς στη θλίψη του αζήτητου, στην έλλειψη του Άλλου, στη πύρρειο μάχη του τίποτα. Κι όμως, είναι το μόνο υπάρχει, το μόνο που διαφοροποιεί, το μόνο που χαρακτηρίζει, το μόνο που άυλα μα αντιληπτά κυριαρχεί.
Όχι, το ξέρω κι ας κλείνω τα μάτια, δεν θα έκανες τίποτα γιατί ακριβώς μ’ Aυτόν ερωτοτροπείς τόσο καιρό. Μ’ έναν ίδιο κι απαράλλαχτο, απλό, ανουσιασμένο, παραγεμισμένο με κατασκευασμένα όνειρα, ευκολόπιστο και πουλημένο, ηδονικά γκριζαρισμένο Λόγο, όμοιο σχεδόν με αυτόν του γειτονικά σηκωμένου διπλανού, του τοποθετημένα κοντινού Άλλου.
Μια χορευτική καβάτζα στη δύσκολη κι Αυτός, κούφιος –αλίμονο- ο Λόγος, αέρας σε κενά κεφάλια, τριγυρνά σκορπώντας την φιγουρατζίδικη αμάθεια, ντουέτο με την ψεύτικη ενοχή της αθώας αποπλάνησης, ξοδεύοντας ότι πιο πολύτιμο έχει απομείνει στη ζωή, τον υπόλοιπο χρόνο της μέχρι το τέλος. Τόσο βαρετά τεμπέλικα μα τόσο ηδονιστικά ρομαντικά.
Να πας να γαμηθείς ρε,
αυτό που ‘χτισα δεν το γκρεμίζω,
εκεί μέσα ζω, ανασαίνω.
12-03-2007 @ 00:32
ρε, θα σε πατήσει το τρέ/αίνο.. δηλαδή, πόσο μουγκός θα είσαι απ’ εδώ και πέρα, για να ξέρουμε
12-03-2007 @ 12:07
be visual (like u r not, no doubt about it)
and be intuitive
being verbal, is sth i am afraid i show contempt for, despite maintaining a blog, despite being an avid reader, verbal is for me, hmmm, expressing myself at its lowest
12-03-2007 @ 12:31
why?
13-03-2007 @ 15:06
Κι εκεί έξω;
14-03-2007 @ 09:36
Φαντάσου να μην υπήρχε……………
14-03-2007 @ 14:41
sex, drugs, rock ‘n roll.
15-03-2007 @ 03:32
Είπε ο ποιητής:
“πριν από τη σιωπή”
Αυτός ο πάγος που αποδέχτηκα,
όλο κ απλώνει μέσα κ έξω.
Απ’το γυμνό βουνό μου πάνω από συνωστισμούς σωμάτων κ αισθημάτων
κερδίζοντας τα σύνολα που θέλησα
βλέποντας μόνο δάση, πάλι πεθαίνω για ένα δέντρο.
Ένα δέντρο… ένα πρόσωπο…
Κ πια δεν ξέρω αν διάλεξα τη μοναξιά
ή αν μου την επιβάλλατε.
Καθώς απλώνει ο πάγος,
δεν καταδέχομαι να ζητήσω τη βοήθειά σας.
15-03-2007 @ 08:08
“Πριν απ’ τη σιωπή”
ΤΙΤΟΣ ΠΑΤΡΙΚΙΟΣ
17-03-2007 @ 21:02
“…αυτό που’χτισα δεν το γκρεμίζω,
εκεί μέσα ζω, ανασαίνω”.
…εσύ και πολλοί άλλοι. Μόνο που το παραδέχονται πολύ λίγοι.