Σου ζήτησα να με μάθεις, μόνο για μία φορά.
Φοβήθηκες μήπως ζήσεις για πάντα.
Χαίρομαι που δεν σταμάτησες ποτέ.

- Δεν μ’ αρέσει να με λυπούνται.
Κανείς δεν αγαπά τις ατέλειες.

Σου ζήτησα να σου βγάλω μόνο τα παπούτσια.
Τέντωσες νωχελικά, επιδεικτικά ψεύτικα, τα πόδια σου.
Ντράπηκες λίγο. Γιατί έκλεισες τότε τα μάτια?

- Θέλω να σταματήσεις ν’ αναπνέεις.
Γέρνω το κεφάλι μου… αφήνω το λαιμό μου να τον μυρίσεις.

Σου ζήτησα να βάλω το χέρι μου ανάμεσα στα πόδια σου.
Εσύ ψιθύρισες στ’ αυτιά μου –χωρίς ιδιαίτερο λόγο.
Δεν θυμάμαι τι είπες. Θυμάμαι όμως πως αρρώστησα.

- Χτες μου έλειψες πολύ αλλά δεν στο ‘πα.
Η αύρα υπάρχει μονάχα μέσα σε ανάσες ανθρώπων.

Σου ζήτησα να γονατίσεις μπροστά μου.
Δεν σταμάτησες να με κοιτάζεις θλιβερά.
Αναρωτιέμαι γιατί σταμάτησες να κλαις.

- Είναι απαίσια η μάσκα σου σήμερα, μοιάζει ίδια με χτες.
Αυτό που διαλέγουμε να φορέσουμε είναι ότι θα θέλαμε να είμαστε.

Σου ζήτησα να αφεθείς σε μένα.
Έχεις κόκκινα μάγουλα κι αδέξια χείλια.
Ακόμα δεν έμαθα αν ζεσταίνεσαι ή κρυώνεις.

- Μπορείς, μόνο μια φορά, να μου θυμώσεις?
Δε μ’ αρέσει να κοιμάμαι αγκαλιά.

Σου ζήτησα να με σκοτώσεις με τα χέρια σου.
Μη τρομάξεις με τον ρόγχο μου.
Θέλω μόνο να τελειώσεις μαζί μου.

- Καλύτερα είναι να φύγω πριν χαράξει, δεν είπαμε τίποτα.
Ακόμη κι αν είσαι αυτός που πάντα φοβόμουν τώρα δε σε φοβάμαι.