Πέρασαν δεκαπέντε ολόκληρα χρόνια από τότε που ψιθύρισα «σ’ αγαπώ», την ώρα που την γαμούσα πισωκολλητά, πάνω στον έρημο φάρο της Περαχώρας στο Λουτράκι, λερώνοντας σκόπιμα όσες ελευθεριακές λέξεις ήξερα με ύπουλα αγοραία συναισθήματα.

Νεαρός ινδιάνος εγώ, με το μυαλό κολλημένο στην αγωνία κάθε υπερβολικά κλειστής στροφής, εξανέμιζα περήφανα τόνους αδρεναλίνης, παρακάμπτοντας -δήθεν μα- απελπιστικά αθώα τη ρομαντική φουρκέτα του παθιασμένου έρωτα μιας αλλοτινά νοθευμένης εποχής.

Ένα αληθινό λάθος ήταν, μια συρματοπλεγμένη ζάλη, ένα γαμημένο ψέμα για το πήδημα μιας μοναδικής στιγμής, που προσπεράστηκε σύντομα από τις μετέπειτα ώρες της εθελούσιας παραπληγικής μου μοναχικότητας.

Δεν πρέπει να πέρασε ούτε χρόνος όταν ένα αναπάντεχο κουδούνισμα αποκάλυψε πως βρέθηκε νεκρή στο γραφείο της, διαβάζοντας ένα μόνο τρίγραμμο ποίημα σ’ ένα παλιό αγαπημένο μπλε τετράδιο, λερωμένο με κομματάκια πειραγμένου μυαλού που ενοχλούσαν την ρήση του αιμάτινου μα στιγμιαία ζεστού εγκεφαλικού της υδράργυρου.

Ίσως από το σώμα
εκείνο που περισσότερο ξεχνιέται
να είναι η ηδονή.

Δεν περνά -πια- κανένας ολόκληρος χρόνος που να μη βρεθώ να χαζεύω την ουρά των γλάρων πάνω από το κεφάλι μου, στον απαράλλαχτα ίδιο λευκοντυμένο ακίνητο φάρο, νιώθοντας –κάθε φορά- την εφήμερη παραίτηση μιας τεχνητής βροχής να μου ξεβάφει τη θολωμένη μου ανάμνηση.

Ένας λόγος που γράφτηκε το παραπάνω κείμενο είναι επειδή ο MotorcycleBoy, η Weirdo, η Fransin και η Melody μου έδωσαν ν’ ανακατέψω τις λέξεις ινδιάνος, φουρκέτα, φάρος, ουρά, πειραγμένο, υδράργυρος, νοθεία, εξανεμίζω, παράκαμψη, συρματόπλεγμα, παραίτηση, βροχή, σ’ αγαπώ, μοναχικότητα, ζάλη, ακίνητος, παραπληγία, κουδούνισμα, ώρα και τετράδιο ενώ εγώ με τη σειρά μου ανακάτεψα και το υπέροχο ποίημα του Τίτου Πατρίκιου με τίτλο «Αντοχή της Μνήμης».