Posted at 01-03-2007 @ 12:57 by ..::DeUCeD::.. in Damned
[Kapela Chain Story] Μέρος 1ο - Το τηλεφώνημα
[Kapela Chain Story] Μέρος 2ο - Στο πάρκο
Την επόμενη μέρα ξύπνησε με το κεφάλι βαρύ αλλά με τη διάθεση χάλια. Είχε βέβαια βγει με τη Σύλβια για να το γιορτάσουν, μέθυσαν, γύρισαν, γαμήθηκαν μαζί, αλλά ένιωθε ένα κούφιο κενό. Κοίταξε στο κρεβάτι και την είδε γυμνή. Ένιωσε μια επιθυμία να βγει έξω στο χειμωνιάτικο ήλιο. Δυο ώρες μετά, έχοντας αγοράσει ένα χάρτη από τον Ελευθερουδάκη στο κέντρο, ήταν καθισμένος στις πέτρες δίπλα στο γεφυράκι του Εθνικού Κήπου, ακούγοντας τις αμέριμνες πάπιες να πλατσουρίζουν φωνακλάδικα τριγύρω του.
Άνοιξε το χάρτη βρίσκοντας το Arkham, μια μικρή κωμόπολη στην Αμερική, δίπλα στη Μασσαχουσέτη στην πολιτεία της Νέας Αγγλίας κοντά στη Βοστώνη. Έμοιαζε παραμύθι όλο αυτό αλλά, διάβολε, ήταν αυτό που χρειαζότανε για ν’ αλλάξει ζωή. Όμως το πρόβλημα ήταν πώς η ζωή δεν αλλάζει όταν κουβαλάς ακόμα τις ενοχές και τη μιζέρια της προηγούμενης. Καλή γκόμενα η Σύλβια αλλά τώρα πια θα τον πίεζε όλο και περισσότερο για τα γνωστά, να μείνουν μαζί, να γνωρίσει το μπαμπά της και τη μαμά της, μετά από κανά χρόνο θα ‘μενε έγκυος και στο τέλος, όχι στο Arkham, αλλά ούτε μέχρι τον Άλιμο ν’ αναπνεύσει λίγο θάλασσα δε θα προλάβαινε να πάει.
Έκλεισε το χάρτη, έβγαλε τσιγάρο και κοίταξε τριγύρω του. Ήταν καθημερινή και ο κόσμος λιγοστός, μετρημένος στα δάχτυλα. Τίποτα ενδιαφέρον εκτός από μια κοκκινομάλλα πάνω στο ξύλινο γεφυράκι που τάιζε τα παπάκια θλιμμένα. Ωραία γκόμενα φαινότανε, του γυάλισε και τη φαντασιώθηκε για μια στιγμή κοντά να του χαμογελά. Αποφάσισε να της μιλήσει. Δεν το έκανε συχνά αλλά όταν η τσέπη σου είναι γεμάτη κατοστάρικα, η αυτοπεποίθησή σου ανεβαίνει κατά 99 ακριβώς σκαλοπάτια πάνω από τον πάτο που ήταν μέχρι προχθές.
- Καλημέρα, μήπως έχεις φωτιά?, είπε διστακτικά.
- Ναι, έχω, απάντησε η κοκκινομάλλα.
Σηκώθηκε και πήγε κοντά της καθώς τη μέτραγε με το βλέμμα του.
- Φαίνεται πως σχεδιάζεις ταξίδι, του είπε δείχνοντας το χάρτη που κρατούσε εκείνος.
- Είναι μεγάλη ιστορία αλλά που να στα λέω…, ανταπάντησε εκείνος με την ελπίδα εκείνη να ενδιαφερθεί.
- Πες μου, μ’ αρέσει ν’ ακούω για ταξίδια κι άλλωστε ο «άλλος» δεν ήρθε τελικά…
Κάθισαν στις πράσινες μεταλλικές καρέκλες. Για έναν ανεξήγητο λόγο της τα ‘πε όλα. Εκείνη τον κοίταζε με ζήλια, εκστασιασμένη. Άλλωστε ποιος δεν θα ζήλευε κάποιον που σκόπευε ν’ αλλάξει ζωή από τη μια μέρα στην άλλη? Εκείνος από την άλλη, όσο μίλαγε τόσο μεγάλωνε η ανάγκη του να τη γνωρίσει, να την αρπάξει, να ρισκάρει. Τόσο χανόταν στα μάτια της και τόσο φούντωνε μια μόνο επιθυμία. Να την πιάσει από το χέρι και ν’ αρχίσει να τρέχει μαζί της. Να τρέξει μέχρι το γαμημένο Arkham κάνοντας έρωτα σ’ όλη τη διαδρομή με μια άγνωστη, όσο άγνωστο αλλά μαγευτικό του φαινόταν τώρα το μέλλον του.
Τρεις ώρες είχαν περάσει από τότε που γνωρίστηκαν, τώρα κάθονταν στο γκαζόν με πλαστικά ποτηράκια καφέ και μπορούσε πια να της χαϊδεύει τα μαλλιά, παίζοντας με τις κόκκινες μπούκλες της. Άκουσε τη δικιά της μίζερη ζωή και τ’ αποφάσισε, θα της το έλεγε κι ας τον έστελνε στο διάβολο, άλλωστε δεν είχε να χάσει τίποτα.
- Έλα μαζί μου, όπως είσαι, τώρα, πάμε να φύγουμε όπως είμαστε, με τα ρούχα που φοράμε, χρειάζομαι κάποια σαν εσένα κοντά μου, πάμε κι όπου μας βγάλει κι όσο μας βγάλει, ίσως μέχρι το Arkham ή ίσως μέχρι το λιμάνι της Πάτρας, αλλά μη μ’ αφήσεις μόνο, θέλω να το κάνουμε μαζί…
Άραγε, όταν σου θέσουν το δίλημμα, το ποτάμι ή τον ωκεανό, τι θα διαλέξεις? Ίσως διαλέξουν τον ωκεανό όσοι διψούν για περιπέτειες αλλά δεν τις τολμούν ποτέ, ίσως διαλέξουν το ποτάμι όσοι έχουν βαρεθεί να είναι έρμαιο των περιπετειών. Μα το πιο πιθανό είναι ότι τον ωκεανό θα τον διαλέξουν μόνο όσοι έπαψαν να πιστεύουν πως τα ποτάμια καταλήγουν οπουδήποτε αλλού, εκτός από τους βρώμικους υπονόμους…
01-03-2007 @ 13:21
Ok η προσθήκη της κοκκινομάλλας μου άρεσε.
01-03-2007 @ 14:00
Ρομαντικέ μου γέρο! Εγώ παντως είμαι βουνίσιος, δεν διαλέγω ούτε ποτάμι ούτε ωκεανό και κατουράω πίσω από τους θάμνους δηαλδή.
01-03-2007 @ 14:10
ok, ξεκινάω πτήση, ανάβω τσιγάρο, επιφυλάσσομαι…
01-03-2007 @ 14:20
Γουστάρω παπάκια σε μουχλιασμένες λιμνούλες και more than meets the eye ερωτισμό! Yay!!
01-03-2007 @ 14:54
1. Και μένα θα μου άρεσε!
2. Να σε δω κι εσένα σε λίγο… 
3. Σιγά μη σκίσεις κανα καλσόν! 
4. Eσύ να κόψεις τον Lovekraft… 
01-03-2007 @ 15:00
εγώ λέω να μείνω στο ρετιρέ μέχρι να κοπάσει η μπόρα των ωκεανών και των υγρών, μη με παρασύρουν και μένα και δεν ξέρω πού μπορώ να φθάσω. αν πέσω από τον επίπεδο πλανήτη μας τι θα απογίνω ;pp ωραίο ποστ νταμντ.
01-03-2007 @ 15:20
Θα με δεις, απλά δουλεύω λίγο το εξής κολπάκι: επειδή το εκίμενο πρέπει να είναι αυστηρά μια σελίδα Α4, 12άρια -την ψάχνω για να βάλω λινκς σε κάθε πρόταση. Ε και όπως καταλαβαίνεις … 30 προτασούλες, 30 λινκς επί 10 σελιδούλες έκαστο … φοβάμαι μήπως βαρύνει υπερβολικά το κείμενο!
01-03-2007 @ 16:20
Ο Lovecraft δεν κόβεται. Είναι σαν το τσιγάρο αλλά περισσότερο ομιχλώδης.
01-03-2007 @ 18:36
Eυτυχώς που έδωσες γεωγραφικές συντεταγμένες για αυτό το Αrkham! Που είπαμε οτι είναι? Στο δεύτερο ποτάμι αριστερά?
01-03-2007 @ 18:45
ακουστε! κοψτε το δουλεμα, με το συμβολαιογραφειο του κεντρου, που περασα τις τελευταιες δεκα μερες τις ζωης μου και καποια πολη στην μασαχουσετη της νεας αγγλιας , διπλα στη βοστωνη, που και καλα τη λενε arkham ή worcester λεω γω, που περασα αλλα δυομιση περιεργα χρονακια. στην τριτη καιγεστε.
02-03-2007 @ 14:26
Να λοιπόν ένας άνθρωπος έτοιμος να συνεχίσει την ιστορία -αφού είναι και μέσα στο κλίμα!
02-03-2007 @ 20:52
εντάξει, το έκανα μπουρδέλο κατά τη γνωστή μου τακτική!
το τσιγάρο μου που είναι;
06-03-2007 @ 00:41
Χα! ωραία ιστορία. Η κοκκινομάλα το παίρνει ξαφνικά απόφαση και είναι έτοιμη να την κάνει με τον τύπο. Του το λέει. Εκείνος αλλάζει γνώμη και την παρατάει σύξυλη. Γυρίζει στη γυμνή γκόμενα που κοιμάται στο κρεβάτι του.Η γυμή γκόμενα ξυπνάει. Όνειρο τέλος.
Πόσο κάνει το εισητήριο για arkham?
06-03-2007 @ 06:48
Ανάλογα το χρώμα των μαλλιών και τη μάρκα των τσιγάρων.
06-03-2007 @ 13:09
Μου άρεσε η κατάληξη στο υγρό στοιχείο.
(Από κει δεν ξεκινάμε άλλωστε..;)
Ρευστό, όπως η ζωή.
Θελκτικό, σαν την προοπτική μιας λυτρωτικής βουτιάς, όταν το καλοκαίρι ακόμη αργεί.
Τελικά, δεν έχει σημασία, αν θα διαλέξεις το ποτάμι ή τον ωκεανό..
Τέλειο….:))