Η αλήθεια είναι ότι καθετί που έχει ηλεκτρική κιθάρα ακούγεται στ’ αυτιά τους σαν χέβι μέταλ. Οι AC/DC παίζουν το πιο ντεμοντέ, αθώο good times rock’n’roll, ένα σαματατζίδικο, ηλεκτρικό πάρτι boogie που μόνο σοβαροφάνεια, όση τα μαλλιά κομμωτηρίου φτιαγμένα από στιλίστες δισκογραφικών και image makers των χεβιμεταλάδων, δεν έχει.

Οι πολιτικοί, οι αναλυτές και το χέβι μέταλ από τη μία, σε μια τόσο συμβολική αντιπαράθεση με το Πιο Αληθινά Αθώο Πράγμα που συνέβη στην Αθήνα τα τελευταία χρόνια, από την άλλη. Καιρό είχα να δω τόσο ευτυχισμένες φάτσες να χώνονται στο μετρό, τόσο ξε-φορτωμένη την καρδιά Αθηναίων στο δρόμο, τόσο ανέμελο το περπάτημα «από το ΟΑΚΑ στα Πετράλωνα», τόσο απαλλαγμένο ηλεκτρικό φορτίο από πάνω τους, όσο εκείνο το βράδυ της τηλεοπτικής «αναμέτρησης» και των AC/DC…

Αυτά έγραψε σαν σχόλιο κάποιος ανώνυμος στο Radio Casbah κι είναι ίσως ότι περισσότερο θα μπορούσε να πει κανείς για κείνο το βράδυ. Κάποιοι μπορούν να μιλάνε για εκπληκτικό σόου, άλλοι για το μοναδικό σόλο του Angus, μερικοί για τα κανόνια και τη τεράστια Rozie. Όμως όπως και να το δεις, αυτό το αγνό αυστραλέζικο Rock ‘n’ Roll σ’ έκανε να χάνεσαι, να νομίζεις πως βρισκόσουν στη μεγαλύτερη ροκ γιορτή που συνέβη εκείνη τη νύχτα.

Τελευταίοι και μεθυσμένοι, περπατώντας ώρες στη Σπύρου Λούη και στην Κηφισσίας, τρώγοντας βρώμικα για να ‘ρθουμε στα «ίσια» μας, βλέποντας όλα εκείνα τα κύματα μαυροφορεμένων ροκάδων, που σπάνια βρίσκονται τόσοι πολλοί και μαζί, κατηφορίζαμε χαμογελώντας και κουρασμένοι προς… όπου μας έβγαζε ο δρόμος.

Δεν ήταν και τίποτα σπουδαίο, θα μου πεις. Πράγματι, ήταν μόνο κάποιες στιγμές που τις περιμένεις μια ζωή και κάποτε σου «κάθονται», λίγο πριν χάσεις τις λιγοστές ελπίδες πως μπορεί να τις ζήσεις. Τι κι αν όλο το rock ‘n’ roll έχει καταντήσει μια παρωχημένη υπερδιαφήμιση μουσικών εταιριών. Τι κι αν όλος αυτός ο επαγγελματισμός στηρίζεται στο κέρδος και την multimedia εκτόνωση της μάζας. Έφταναν μόνο οι στιγμές που η παρέα «ταξίδεψε» πίσω, στα «παλιά», σε κείνες τις εποχές που το αύριο ήταν ακόμα άγνωστο και το Rock ο μόνος τρόπος χαρούμενης αντίστασης για τα «παιδιά της πόλης».