Αβαδδών ο εξολοθρευτής
Ernesto Sabato
Εκδόσεις Εξάντας
Σελ. 554 - 557

…Μα, ήταν δυνατό να θεωρηθεί φιλική μια θύμηση ενός φίλου που τον φαντάστηκε πεθαμένο και θαμμένο; Όπως και να’ χε το πράγμα, η ειρήνη ήταν αυτό που επιθυμούσε και χρειαζόταν σίγουρα, αυτό που είχε ανάγκη όπως κάθε δημιουργός, κάποιος που γεννήθηκε με την κατάρα να μην αποδέχεται την πραγματικότητα που του έλαχε να ζήσει: κάποιος για τον οποίο το σύμπαν είναι φοβερό ή τρομερά εφήμερο, μεταβατικό και ατελές. Επειδή δεν υπάρχει κάποια απόλυτη ευτυχία, σκέφτηκε. Μετά βίας μας προσφέρεται σε φευγαλέες και εύθραυστες στιγμές και η τέχνη είναι ένας τρόπος αιωνιότητας (επιδίωξης της αιωνιότητας) εκείνων των στιγμών έρωτα ή έκστασης. Επειδή όλες οι ελπίδες μας μετατρέπονται, αργά ή γρήγορα σε παραμορφωμένες πραγματικότητες. Επειδή όλοι μας είμαστε απογοητευμένοι κατά κάποιο τρόπο και εάν επιτύχουμε σε κάτι, σε κάτι άλλο θα αποτύχουμε, επειδή η απογοήτευση είναι η αναπόφευκτη μοίρα κάθε θνητού πλάσματος. Και επειδή όλοι μας είμαστε ή θα καταλήξουμε να είμαστε να είμαστε μόνοι κάποια μέρα: οι εραστές χωρίς το αγαπημένο πρόσωπο, ο πατέρας χωρίς το παιδί του ή αντίστροφα, ο αγνός επαναστάτης μπροστά στη θλιβερή υλιστικοποίηση εκείνων των ιδεωδών, τα οποία, χρόνο με το χρόνο υπεράσπισε υποφέροντας βασανιστήρια. Και επειδή ολόκληρη η ζωή είναι ένα συνεχές χαμένο ραντεβού και κάποιον που συναντούμε στο δρόμο μας δεν τον θέλουμε όταν αυτός μας θέλει ή τον θέλουμε όταν αυτός δε μας θέλει πια, ή όταν έχει πεθάνει και ο έρωτάς μας είναι άχρηστος. Ή επειδή τίποτα απ’ όσα υπήρξαν δεν ξαναϋπάρχει, τα πράγματα, οι άνθρωποι και τα παιδιά δεν είναι πια αυτό που ήσαν άλλοτε και το παιδικό μας σπίτι δεν είναι αυτό που έκρυβε κάποτε τους θησαυρούς και τα μυστικά μας και πεθαίνει ο πατέρας, χωρίς να του έχουμε εξομολογηθεί ουσιαστικά πράγματα που θέλαμε και όταν το αντιληφθούμε δεν υπάρχει πια ανάμεσά μας και δεν μπορούμε πια να θεραπεύσουμε τις παλιές του θλίψεις και τις απογοητεύσεις του. Κι επειδή το χωριό μεταμορφώθηκε και το σχολείο όπου μάθαμε να διαβάζουμε δεν έχει πια εκείνες τις λιθογραφίες που μας έκαναν να ονειρευόμαστε και τα τσίρκα αντικαταστάθηκαν από την τηλεόραση, δεν υπάρχουν πια οι λατέρνες και η πλατεία όπου παίζαμε παιδιά, μας φαίνεται κατά γελοίο τρόπο μικρή, όταν την ξαναβρίσκουμε μεγάλοι.

Ω, αδερφέ μου, σκέφτηκε, χρησιμοποιώντας μεγαλόστομες λέξεις για να ειρωνευτεί ντροπαλά τη δική του θλίψη, εσύ που τουλάχιστον επιχείρησες αυτό που εγώ δε βρήκα ποτέ τη δύναμη να κάμω, που σε μένα δεν ξεπέρασε ποτέ το στάδιο κάποιου άβουλου σχεδίου, εσύ που προσπάθησες να φτάσεις εκεί όπου κατορθώνει να φτάσει με τα μπλουζ του ο δυστυχισμένος νέγρος στην απαίσια τρώγλη του, σε μια πόλη της βρομιάς και της Αποκάλυψης. Πόσο σε καταλαβαίνω για να θέλω να σε δω θαμμένο, αναπαυμένο στη γη αυτής της πάμπας που τόσο ονειρεύτηκες και για να μπορέσω να ονειρευτώ πάνω στην ταφόπλακά σου αυτή τη μικρή λέξη που θα σε προστατεύσει από τόση οδύνη και μοναξιά!
Τα βήματά του τον οδήγησαν αθόρυβα μέσα στη νύχτα στο σπίτι του. Υπήρχαν φώτα μέσα. Ποιοι ήταν εκείνοι οι άνθρωποι;

Είν’ η ψυχή ένας ξένος σ’ αυτή τη γη;
Που τον οδηγούν τα βήματά του;
Είν’ η φεγγαρίσια φωνή της αδερφής μέσα στην άγια νύχτα
που ακούει ο σκοτεινός προσκυνητής
μέσα στη νυχτερινή του βάρκα
στις σεληνιακές λεκάνες
ανάμεσα σε σάπια φυλλώματα και λεπρούς τοίχους.
Πέθανε παραληρώντας,
θάβουν τον ξένο.
Αδερφή της ανταριασμένης θλίψης
κοίτα!
Μια βάρκα φορτωμένη αγωνία ναυαγεί
κάτω από τ’ αστέρια
και το σιωπηλό πρόσωπο της νύχτας.

Επειδή δεν υπάρχει γιορταστική ποίηση, όπως είπε κάποιος, ίσως επειδή δεν μπορεί κανείς να μιλήσει παρά για τον χρόνο και το ανεπανόρθωτο. Και σκέφτεται κανείς επίσης πότε πότε (όμως, ποιος, πότε?) ότι όλα θα περάσουν μια μέρα, θα ξεχαστούν και θα σβηστούν ακόμα και τα θαυμαστά τείχη κι η μεγάλη τάφρος που έζωνε το απόρθητο φρούριο.

Copied & Posted by DeBM @ 16 Oct 2004