Posted at 01-12-2006 @ 12:25 by ..::DeUCeD::.. in Deamons
«Στρέφω τα μάτια μου στο σύμπαν και βλέπω το κακό, την αταξία, το έγκλημα, να βασιλεύουν παντού δεσποτικά.
Ρίχνω το βλέμμα μου πάνω στη πιο ενδιαφέρουσα ύπαρξη αυτού του σύμπαντος, και τη βλέπω κι αυτή ανακατεμένη με τα βίτσια, τις αντιφάσεις, τις ατιμίες.
Ποιές ιδέες γεννιούνται από αυτήν την έρευνα?
Πως αυτό, που εμείς εντελώς άτοπα ονομάζουμε καλό, στην πραγματικότητα δεν είναι τέτοιο και πως αυτός ο τρόπος ύπαρξης είναι απαραίτητος για τους στόχους εκείνου που έχει δημιουργήσει και πως, αυτός, θα έπαυε να είναι ο αφέντης του προσωπικού του έργου εάν το κακό δεν υπήρχε καθολικά πάνω στη γή.»
Δονάτο Αλφόνσο Φραγκίσκος, Μαρκήσιος του Σαντ
01-12-2006 @ 15:27
Μια φορά κι έναν καιρό …………………………………………………….. ……………………………………………………………… και ζήσαν αυτοί καλά κι εμείς καλύτερα.
Σαν τα παραμύθια μου ακριβώς…Όλα τα “αν” είναι τόσο διαδκεδαστικά και το κακό τόσο βαρετό.
01-12-2006 @ 18:40
ποιός το έγραψε αυτό το κείμενο…ο Μαρκήσιος του Σάντ…εσύ…εγώ…ολοι μας……(?)
σοφή η δεύτερη παράγραφος!
νομίζω πως μόνο μια επίκτητη (προσωρινή) ταμπέλα ξεχωρίζει το καλό απο το κακό…και ξανά πάλι
01-12-2006 @ 20:27
Κακό.. Καλό.. Φαύλος κύκλος.. Η συμβίωσή τους είναι που δίνει αξία στο καθένα.. Τι θα θεωρούσες ‘καλό’, αν κάπου στη γωνία δεν παραφύλαγε το ‘κακό’..; Πώς ορίζεις το ‘κακό’, αν κάπου μέσα σου δεν χτυπάει η μαχαιριά που σε κάνει να πονάς, να ποθείς το ‘αντίθετο’..; Πες μας περισσότερα, δολοφόνε-λυτρωτή.. (βλ. Ο Θάνατος είναι Δικός της.. + Ν.72..:p)
Καλησπέρα..
01-12-2006 @ 22:30
Κι οταν αρχίσεις να ζεις μπορείς και να αρχίσεις να τρομάζεις τους άλλους γιατί τα ξέρεις όλα. Ε;
03-12-2006 @ 18:54
Οι σοβαροί κλόουν
Τους είδα στα υπόγεια καταφύγια
κείνες τις νύχτες του Μαγιού
με βλέμμα καρφωμένο προς την πόρτα
ανήσυχο από το φόβο του διωγμού
Τους είδα βιαστικούς μέσα στη νύχτα
σ’ ένα παράνομο κρυφτό
δραπέτες των λεωφόρων
σκορπώντας στους πολίτες πανικό
Τους είδα σε διαδήλωση
να φεύγουν με τη γεύση του μισού
το πλήθος ξέρναε την αγρύπνια τους
και τους σημάδευε το μάτι ενός φακού
Στα σκοτεινά δωμάτια
με συζητήσεις
που δεν τέλειωσαν ποτέ
στις μυστικές βιβλιοθήκες και στα πάρκα
με Πόε, με Ντε Σαντ και Μαρκ Τουέν
και με μια άγνωστη αρρώστια στη σάρκα
Γυμνοί από αγάπη κι από μίσος
διωγμένοι σαν εξτρεμιστές
γνωρίσαν τον Χριστό μέσα απ’ την πείνα τους
ή μες στις φυλακές πεθαίνοντας στον τρόμο ότι πεθαίνουν
στην αγωνία της επόμενης στιγμής
τους είδα περαστικούς από τις αίθουσες των Πανεπιστημίων
και των δημόσιων σκοτεινών ψυχιατρείων
να συλλαβίζουνε την αλφαβήτα της κραυγής
Αυτό το τραγουδάκι του Παυλάκη μου θύμισες αδερφέ. Κερνάω -αφιερωμένο. Και στα δικά μας ε;
03-12-2006 @ 19:09
Ναι
03-12-2006 @ 22:04
παύλος,
ακόμα ένας από τους ήρωες του δρόμου -τότε.
λοιπόν, βρήκες το κατάλληλο τραγούδι
thx για το κέρασμα
το χρειαζόμουν
04-12-2006 @ 14:33
Μην το αναφέρεις καν -γι΄αυτό είναι οι φίλοι άλλωστε.