Οκνηρίας εγκώμιον ή Γιατί μας κλαίνε κι οι ρέγγες
Βασίλης Καραβίτης
Εκδ. Στιγμή
Σελ. 45 - 48

Διαδρομές μες στο κενό που κολυμπάμε.

Στ’ αλήθεια δεν είναι καθόλου απλό το πρόβλημα. Εγώ που αγαπάω τόσο τη ζωή να προσέχω συνέχεια μη με σκοτώσει. «Μη σκύβεις πάλι ανόητε», μου φωνάζει έντρομη η γυναίκα μου. «Τώρα μόλις φάγαμε!». Και τι μανία είναι αυτή τελευταία να βλέπω τον κήπο φοβερά βρώμικο, ακριβώς μετά από ένα πλούσιο γεύμα; Σχεδόν αυτόματα αρχίζω να μαζεύω ξεραμένα φύλλα κι άλλα μικροσκουπίδια, που μέχρι τότε μ’ άφηναν τελείως αδιάφορο. Δύσκολο να εξηγήσω την αίσθηση που με κυριεύει. Σαν να φοβάμαι πως δεν θα προλάβω να καθαρίσω τον κήπο- είναι παράξενο και ηλίθιο να νιώθω έτσι την ώρα που πρέπει να χωνεύω ήσυχα το φαγητό μου, κι αυτά μέρα μεσημέρι συννεφιασμένο και χαυνωτικό με μια κουφόβραση άλλο πράγμα. Μετά έρχεται ο Δημητράκης, μιλημένος σίγουρα απ’ τη γυναίκα μου, και με μαλώνει ήπια. «Μην κουράζεσαι άδικα , κυρ-Βασίλη. Θα τα διώξω εγώ κανονικά. Να φτιάξει μόνο λίγο ο καιρός». Κι άλλα τέτοια. Κι η βροχή αρχίζει πάλι στο σιγανό, καθημερινό μοτίβο της κι ούτε που ξεπλένεται τίποτα στο τέλος. Μόνο που δείχνουν όλα μουλιασμένα και χωρίς ελπίδα να στεγνώσουν. Ίσως νοσταλγούν τα φυτά λ. χ. το φευγάτο καλοκαίρι. Καλύτερα -σκέφτομαι- να διψάς αφόρητα παρά αυτό το κακό: να σε ποτίζουν συνέχεια και να μην μπορείς να πεις «φτάνει». Kι είναι τα δέντρα πάντοτε όρθια και ατάραχα. Μυστήρια υπόθεση, όλο τον κόσμο λούζονται και δεν βγάζουν άχνα. Αυτά ιδίως με πληγώνουν κι αγανακτώ. Όμως ίσως να έχουν κάποιον προορισμό και σιωπηλά υπομένουν, ενώ εγώ -σκέφτομαι πάλι- τί έχω να περιμένω και να κάνω υπομονή; Και είναι αδύνατο να πείσω τον εαυτό μου πως δεν χρειάζεται να περιμένω τίποτα, πως ο κόσμος είναι άδειος από μέσα κι αυτό που βλέπουμε ένα θαμπό περίβλημα που δεν κρύβει τίποτα. Σίγουρα τα πράγματα ξέρουν αρκετά για το κενό που μας διατρέχει. Γι’ αυτό στέκουν ακίνητα και αόμματα στο βάθος κι ούτε που νοιάζονται να μάθουν πιο πολλά για τον εαυτό τους και τη φύση. Μπορεί κρυφά να τρέφουν ακόμα κι ένα είδος συμπόνιας για όλους μας: οδυνηρά αεικίνητους από λειψή μοίρα και τραγικά σαστισμένους να ψάχνουμε στα τυφλά για κάτι κρυφό που δε φανερώνεται. Κοντά σ’ αυτά πέφτει κι η νύχτα απότομα και τότε αρχίζει το άλλο ψάξιμο μέσα μας. Αυτό που φοβάμαι πιο πολύ, γιατί- σκέφτομαι τότε- ποιός σκαλίζει μέσα του ατιμώρητα; Και ποιός επιστρέφει μέσα στον εαυτό του χωρίς άφθονες τύψεις για ό, τι μένει βαθιά μας σκοτεινό κι ανεξιχνίαστο; Τέτοιες στιγμές βλέπω την ιστορία των ανθρώπων σαν την επίσκεψη κάποιων ψύλλων στην κοιλιά ενός ελέφαντα. Υπάρχουν υπόνοιες πως ο ελέφαντας νιώθει την προσέγγιση και την αποζητά. Μπορεί και να ηδονίζεται απ’ την κίνηση των ψύλλων πάνω του χωρίς να νιώθει την απειλή (ποτέ δεν βρέθηκαν μαζεμένοι αρκετοί ψύλλοι για να σκοτώσουν έναν ελέφαντα). Όμως καθώς σωπαίνει και επιζεί ποτέ δεν ξέρεις αν είναι σίγουρος για την υπεροχή του η, απλούστατα, μουδιάζει από αδυναμία περιμένοντας να τον κατασπαράξουν. Υπάρχει λοιπόν -φαντάζομαι τότε- η πιθανότητα να πληρώσει ο κόσμος με την καταστροφή του τη λύσσα των ανθρώπων καθώς νιώθουν μικροί κι ασήμαντοι στη ζωή. Άλλωστε με παρόμοια όνειρα δύναμης -είναι γνωστό- συσπειρώνεται η φύση μας κι απωθεί ή υπερβαίνει το θάνατο που συνέχεια μας εγκαλεί στη γλυκιά αδράνεια της ανόργανης ύλης.

Τέτοια συλλογίζομαι και γύρω μου χαυνωτικό απομεσήμερο θνήσκοντος Φθινοπώρου. Αχνίζει τον αέρα το χορτασμένο απ’ την ψιχάλα γρασίδι κι η πάχνη που υψώνεται μοιάζει παράπονο του αθώου νερού καθώς μεταμορφώνεται και μας συντρέχει. Η πέψη μου τώρα σε πλήρη οργασμό ματαιώνει κάθε σπασμωδική αντίδραση. Σε λίγο θα περάσω το κατώφλι του ύπνου, στη λίγη φτωχή διάρκεια που προσφέρει η ζωή χωρίς σπουδαίο τίμημα αν εξαιρέσεις τα άσχημα όνειρα και το μόνιμο εφιάλτη πως ξυπνάς και ξαναπέφτεις στις ίδιες μαύρες σκέψεις.

Copied & Posted by DeBM @ 17 Nov 2004