Σκιρτήματα
Samuel Beckett
Εκδ. Εξάντας
Σελ.25-27

Έτσι συνέχιζε έως ότου στάθηκε πάλι όταν στ’ αυτιά του από τα τρίσβαθά του ώ θα ήταν τόσο κι εδώ μια λέξη που του διέφυγε να τελείωνε εκεί όπου ποτέ πριν. Ύστερα μεγάλη σιγή απλά μεγάλη ή τόσο μεγάλη που ίσως τίποτε πια και ύστερα πάλι από τα τρίσβαθά του μόλις ένας ψίθυρος ώ θα ήταν τόσο κι εδώ αυτή η λέξη που του διέφυγε πάλι να τελείωνε εκεί όπου ποτέ πριν. Πάντως ό,τι κι αν ήταν να τελείωνε και λοιπά δεν βρισκόταν ήδη εκεί ακριβώς ακίνητος επί τόπου διπλωμένος στα δύο κι ακατάπαυστα στ’ αυτιά του από τα τρίσβαθά του μόλις ένας ψίθυρος ώ θα ήταν τόσο τι και λοιπά δεν βρισκόταν αν πίστευε στα μάτια του ήδη εκεί όπου ποτέ πριν? Γιατί ακόμη και κάποιος σαν κι αυτόν έχοντας βρεθεί μία φορά σ’ έναν παρόμοιο τόπο πώς να μην τρόμαζε αν ξαναβρισκόταν εκεί πράγμα που δεν του συνέβη κι έντρομος πώς να μην έψαχνε παρηγοριά στη σκέψη δήθεν ότι έχοντας βρει τον τρόπο να βγει από κει μπορούσε να τον ξαναβρεί για να βγει και πάλι πράγμα που επίσης δε του συνέβη? Εκεί λοιπόν όλο αυτό τον καιρό όπου ποτέ πριν κι όπου κι αν γύριζε να δει κανένας κίνδυνος ή ελπίδα ανάλογα με την περίπτωση να βγει ποτέ από εκεί. Έπρεπε λοιπόν σα να μην έτρεχε τίποτε να επιμένει άλλοτε προς μια κατεύθυνση άλλοτε προς μιαν άλλη? Ή αντίθετα να μην κινηθεί πια ανάλογα με την περίπτωση δηλαδή ανάλογα μ’ αυτή τη λέξη που του διέφυγε που αν προέκυπτε αρνητική όπως κρίμα ή δυστυχία παραδείγματος χάριν τότε βέβαια παρ’ όλ’ αυτά το ένα και στην αντίθετη περίπτωση τότε βέβαια το άλλο δηλαδή να μην κινηθεί πια. Τόση κι ακόμη πιο μεγάλη η ταραχή μέσα στο δήθεν μυαλό του έως ότου τίποτε πια από τα τρίσβαθά του μόνο μόλις αραιά και που ώ να τελείωνε. Όπως να ’ναι όπου να ’ναι. Χρόνος και πόνος και δήθεν εαυτός. Ώ να τελείωναν όλα.

Copied & Posted by DeBM @ 14 Jan 2005