Χορείες χώρων
George Perec
Εκδ. Υψιλον
Σελ. 128 - 129

ο χώρος (συνέχεια και τέλος)

Θα’ θελα να υπάρχουν τόποι ακλόνητοι, ακίνητοι, απαραβίαστοι, ανέγγιχτοι, απρόσιτοι, άθικτοι, άψαυστοι, αναλλοίωτοι, τόποι ριζωμένοι, τόποι-σημεία αναφοράς, αφετηρίες, πηγές:

Η πατρίδα μου, το λίκνο της οικογένειας μου, το σπίτι όπου γεννήθηκα, το δέντρο που παρακολούθησα να μεγαλώνει (το φύτεψε ο πατέρας μου τη μέρα που γεννήθηκα), η σοφίτα απ’τα παιδικάτα μου, γεμάτη ακέραιες αναμνήσεις…

Δεν υπάρχουν τέτοιοι τόποι, κι ακριβώς επειδή δεν υπάρχουν, ο χώρος γίνεται ζήτημα, παύει να είναι αυταπόδεικτος, παύει να είναι οικείος. Ο χώρος είναι μια αμφιβολία: πρέπει συνεχώς να τον μαρκάρω, να τον ονοματίζω, δεν είναι ποτέ δικός μου, ποτέ δε μου’ χει δοθεί, πρέπει να τον κατακτώ συνεχώς.

Οι χώροι μου είναι εύθραυστοι: ο χρόνος θα τους φθείρει, θα τους δηώσει: τίποτα δε θα μοιάζει πια με αυτό που ήταν, οι αναμνήσεις μου θα με προδώσουν, η λήθη θα εμποτίσει τη μνήμη μου, θα κοιτάζω-χωρίς ν’ αναγνωρίζω τίποτα- κάποιες κιτρινισμένες φωτογραφίες με τσακισμένες άκρες. Δε θα γράφει πια με άσπρα πορσελάνινα γράμματα, κολλημένα τοξοειδώς στο τζάμι του μικρού café της οδού Κοκιγιέρ: «Σερβίρονται αναψυκτικά και τοστ».

Ο χώρος λιώνει σαν άμμος που κυλά ανάμεσα στα δάχτυλα. Τον παίρνει ο χρόνος και μου αφήνει κάτι άμορφα ράκη:

Γράφω: προσπαθώ σχολαστικά να συγκρατήσω κάτι, ν’ αποσπάσω συγκεκριμένα ψιχία απ’ το κενό καθώς σχηματίζεται, ν’ αφήσω κάπου ένα αυλάκι, ένα ίχνος, ένα σημάδι, κάποια στίγματα.

Copied & Posted by DeBM @ 16 Oct 2004