Posted at 29-05-2007 @ 23:07 by ..::DeUCeD::.. in Deamons
Που πας?
Κάπου… έτσι… γενικά να την πέσω…
Τι γίνεται πάνω?
Πάνω? Τι γίνεται πάνω? Ντάξει, όλα καλά πάνω.
Κοίτα… κοίτα… άμα θέλεις να κοιμηθούμε μαζί… ντάξει…
Ξέρεις κάτι?
Τι?
Δεν μ’ αρέσει έτσι…
Και πως το περίμενες δηλαδή?
Δε ξέρω, δε ξέρω… κάπως αλλιώς… πάντως όχι έτσι.
…
Πάω μια βόλτα στο δρόμο…
…
Τουλάχιστον αν όλα αυτά δεν γίνονται από φόβο…
ή από ανία…
ή από… συναδελφική διάθεση…
Μ’ αγαπάς λίγο?
Όχι μεγάλα λόγια, δεν είπαμε?
Μάλιστα…
Δηλαδή με σένα πως γίνεται? Κατεβάζουμε το φερμουάρ, ξεκουμπώνουμε το παντελόνι, «παπ», τελειώσαμε?
Δεν με παίρνει για περισσότερα…
Μάλιστα… άκου τώρα το μάθημα της ανατομίας.
Αυτός εδώ είναι ο εγκέφαλος… ο εγκέφαλος που διψάει γι’ αλήθεια, που ποτέ δεν του δίνουν αρκετή και ποτέ δεν χορταίνει… κι αυτή εδώ είναι η κοιλιά που διψάει για τροφή… και αυτό εδώ κάτω είναι το φύλο που διψάει για έρωτα γιατί νιώθει μοναξιά πότε-πότε…
Εγώ στη ζωή μου τα ‘θρεψα, τα χόρτασα και τα τρία, όσο μπορούσα κι όσο ήθελα.
Εσύ μπορεί τη κοιλιά σου λίγο, με φασκόμηλο βέβαια, αλλά… από αλήθεια… από έρωτα… τίποτα… τίποτα… ΤΙΠΟΤΑ… μόνο φουσκωμένα λόγια και καμώματα και πόζες…
«της αφήνει το χέρι»
το μάθημα τελείωσε…
μπορείς να πηγαίνεις…
30-05-2007 @ 08:18 [ID:970]
ΜΑΛΑΚΑ ΑΝΑΤΡΙΧΙΑΣΑ ΤΩΡΑ! Αυτός ο μονόλογος του Μόσχου είναι το αγαπημένο μου κομμάτι από την ταινία. Ειδικά η φράση που “διαβάζει το σενάριο” (της αφήνει το χέρι) είναι η μεγαλύτερη ατάκα που έχω ακούσει σε ταινία. Άντε να στο πω κιόλας -η συγκεκριμένη φράση με έκανε να προσπαθώ να γράψω κείμενα πριν πολλά χρόνια (και τρώτε τώρα στη μάπα τα σεντόνια μου).
Ευχαριστώ ρε.
30-05-2007 @ 08:39 [ID:969]
Ο συγκεκριμένος μονόλογος είναι το αγαπημένο κομμάτι πολλών (μεταξύ αυτών κι εμένα), ίσως το πιο αλληγορικό και πραγματικά, δεν ξέρω, ακόμα και τώρα μετά από τόσα χρόνια, με ποιόν από τους δυό να ταυτιστώ… με την αγωνία να “πείσω” (τον εαυτό μου), να δείξω ποια μπορεί να είναι η “αλήθεια” (μου) ή με τη κυνική μα αληθινή παραδοχή πως “Δεν με παίρνει για περισσότερα”…
Ο Νικολαίδης έχει κολλήματα, όχι περισσότερα από μένα και σένα…
30-05-2007 @ 09:39 [ID:973]
Το δράμα μας φίλε είναι πως θα θέλαμε να είμαστε απέναντι -χορτασμένοι εστέτ που ψάχνουν το δικό τους αληθινό, αλλά δυστυχώς, είμαστε εδώ, στο “δε μας παίρνει για περισσότερα”.
30-05-2007 @ 10:20 [ID:972]
Αμα δεν παίρνει για περισσότερα εσένα και τον αγαπημένο γέρο, ποιούς παίρνει ρε σείς; Γιατί, μήπως χορτάσατε αλήθειες κι αληθινά πράγματα και δεν τό ‘ξερα; Ή μήπως θα αρνηθείτε να κάτσετε ξανά σε ένα καλό τραπέζι; Όσο για την δίψα του φύλου, εντάξει δεν νομίζω πως είσαστε και οι γέροι του μάπετ σόου!!
Ξέρεις λέω καμμιά φορα σε μια κοινή μας γνωστή οτι αν τύχει και πάει να της φράξει κανείς το δρόμο, να σταματήσει, να πεί “Φτού!” (Dulles!) και να γυρίσει στον τύπο που της φράζει το πέρασμα “Άκου να σου πω, άνθρωπε μου, είμαι νέα, όμορφη, έξυπνη, ευαίσθητη και δεν μπορώ να χάνω την ώρα μου με κάθε μαλακία που θα σου ‘ρθει στο δικό σου μυαλό. Δεν γουστάρω να ξοδευτώ για πάρτη σου γι αυτό, κάνε μου τη χάρη και παραμέρισε να περάσω, μην έχουμε άλλα…”
Ε, τώρα αν ψυλλιαστώ πως εσείς οι ίδιοι κλείνετε τον δρόμο στον εαυτό σας….τί να πώ;
Υπάρχει κι ο “Έρωτας Καραμπελιάς” (δύο σε ένα…)
[άμα θέλω μπορώ να γίνω πολύ κακός γμτ - αλλά ένα καθάρσιο το ζητούσε ο οργανισμός σας]
30-05-2007 @ 11:00 [ID:971]
Μα δεν έχει σημασία αν θα κάτσεις σ’ ένα καλό τραπέζι αλλά ο Λόγος που προβάλλεις -ή σου προβάλλεται- για να κάτσεις.
Όχι, κανείς δε χορταίνει την αλήθεια αλλά να…
[Μπορείς να γίνεις πολύ κακός… μόνο που δεν είσαι φίλε]
30-05-2007 @ 12:10 [ID:974]
το ζήτημα είναι να πεις-με παίρνει για περισσότερα και θα τα ζήσω.
30-05-2007 @ 12:37 [ID:975]
Ανάποδα πάει cherry. “Δεν με παίρνει για περισσότερα αλλά θα τα ζήσω”.
Σκιές, χορτάσαμε ψέμματα και παραμύθια (διαφορετικά είναι αυτά τα δύο, έτσι;) και γι’ αυτό δεν μπορούμε να καθίσουμε στο τραπέζι, ακόμα κι αν σερβίρονται αλήθειες. Γιατί θα τις δαγκώσουμε και θα τις αφήσουμε μισοφαγωμένες.
Γι΄αυτό είπα “θα θέλαμε να είμαστε έτσι αλλά δεν είμαστε”. Το μόνο σίγουρο είναι πως το δικό μας φύλο δεν διψάει για έρωτα γιατί νιώθει μοναξιά. Άλλοι είναι οι λόγοι.
Υ.Γ.: Ξαναμπές γιατί κλείδωσε για τους μη έχοντες η atg και με νευριάζει όσο σκέφτομαι οτι δεν γίνεται να γράψεις σχόλιο.
30-05-2007 @ 13:51 [ID:976]
Κολασμένε γέρο,
ο Λόγος…ναι, αυτός μπορεί με χαλάσει και μένα πολύ. Τελευταία όμως μου έτυχε ένα περιστατικό και ξέρεις τι κατάλαβα εν τέλει απ’ αυτό: οτι πολλές φορές ο αρχικός Λόγος δεν έχει και τόση σημασία. Σημασία έχουν οι λόγοι που προκύπτουν στην πορεία. Κι αυτοί είναι που τελικά έχουν σημασία. Αλλά είναι φρέσκο το συμπέρασμα αυτό, μόλις μιας βδομάδας και δεν ξέρω αν έχει ειδικό βάρος. Αν έχεις καμμιά σκέψη πάνω σε αυτό μου λές. Με ενδιαφέρει ν’ ακούσω.
Α-θάνατε,
δεν είμαστε μόνοι ρε συ…όχι και ξέρεις γιατί το νομίζω; Γιατί, φίλε, υπάρχουν άνθρωποι που θα κάτσουν και θα τους φτύσεις την δική σου αλήθεια στο πρόσωπο, σκλήρή και βαρειά και ισοπεδωτική…αλλά μετά, θα τρέξεις και θα σταθείς πλάι τους να τη “λουστείς” κι εσύ μαζί τους – και θα ‘χεις την αγωνία αν θα τη βαστάξουν ή όχι. Κι οταν τους δείς να την κρατάν τότε νοιώθεις λιγότερη μοναξιά…και φίλε, τέτοιοι όμοφυλοι και τέτοιες γυναίκες υπάρχουν κι είναι πολύτιμοι. Και γι αυτούς φιλάω και τη λέξη συνένοχοι, κι όχι φίλοι
(κι αυτό από το περιστατικό το παραπάνω είναι συμπέρασμα οπότε επιφυλάσσομαι για το ειδικό του βάρος – αν λέω μαλακιούλες μου λες, μην έχω κάνει κι εγώ στο μυαλό μου καμμιά χοντρή χοντράδα)
30-05-2007 @ 15:37 [ID:977]
Μπα, από αδύνατο, μαυροντυμένο άνθρωπο δεν υπάρχει περίπτωση να έρθει χοντρή χοντράδα. Το “δεν είμαστε μόνοι” το λες για ευχή ή κατάρα; Όσο κουβαλάς μόνο την πάρτη σου είναι εύκολο να γλιτώσεις φιλαράκο. Αν υπάρχουν κι άλλοι όμως (μαύρη η ώρα και ευλογημένη η στιγμή) όλο και πρέπει να κοιτάζεις δίπλα σου, να μην αφήσεις κανέναν μόνο. Λέω εγώ.
30-05-2007 @ 18:18 [ID:978]
Το “δεν είμαστε μόνοι” το λέω για πραγματικότητα, νομίζω. Αλλά αν έπρεπε να διαλέξω ένα από τα δύο του διπόλου ευχή ή κατάρα, θα ‘λεγα το πρώτο (αφήνω έξω εδώ γυναίκες και παιδιά γιατί αυτοί δεν είναι “άλλοι”, είναι “εσύ” σε άλλη έκδοση). Και ναι, σίγουρα γλυτώνεις ευκολότερα όταν είσαι μόνος. Αλλά σίγουρα καταποντίζεσαι κι ευκολότερα.
Επειδή όμως παίρνουμε νομίζω κι οι δυο ως δεδομένη την παρουσία των άλλων, σκέφτομαι λίγο τους όρους με τους οποίους συνυπάρχεις:
“Μην αφήσεις τον άλλο μόνο”…όταν έχει ανάγκη βοήθειας συμπληρώνω γιατί την απομόνωση και την μοναξιά την έχουν πολλοί ανάγκη ακόμα και όταν βρίσκονται ανάμεσα σε άλλους.
“όλο και πρέπει να κοιτάζεις δίπλα σου”, λες…Ναι. Κι αυτό είναι ένας τρόπος να νοιώσει ο άλλος το ενδιαφέρον σου. Μα υπάρχει τρόπος να τους δείξεις πως είσαι εκεί χωρίς να έχεις το ένα σου μάτι στραμμένο πάνω τους – γιατί αυτό μπορεί να κουράσει εσένα τον ίδιο κάποιες στιγμές και να αποβεί πολύ ψυχοφθόρο – άσε που αν είναι και πολλοί αυτοί που θεωρείς πως πρέπει να κοιτάξεις αν είναι καλά, εν τέλει λησμονείς να προσέξεις τον ίδιο σου τον εαυτό. Κι ένας Α-θάνατος ή ένας DeuceD που έχει ξεμείνει από δυνάμεις δεν νοιώθει την ίδια δύναμη και το ίδιο το σθένος να βοηθήσει με έναν ψυχωμένο Α-θάνατο ή έναν ψυχωμένο DeuceD.
Σημασία έχει, πιστεύω πάν’ απ’ όλα, εκείνη η γαμημένη ειλικρίνεια κι η τιμιότητα, όχι μόνο στην κουβέντα αλλά και στο αίσθημα.Η τιμιότητα κι η ειλικρίνεια που θα περάσει μέσα στον άλλο ανοίγοντας μια τρύπα, σα σφαίρα ένα πράγμα, και που θα τον κάνει ακόμη και μετά πέντε, δέκα, είκοσι μήνες σιωπής να ‘ρθει και να σου ανοίξει σε μια χαμηλή του στιγμή. Δείξε μου έναν άνθρωπο που έχει σουρωτήρι από τέτοιες τρύπες και θα σου τον πώ δίχως δεύτερη σκέψη “τυχερό”.
Και, ξέρεις, όσο περιστοιχίζομαι από την ανειλικρίνεια και την επιφανειακότητα τόσο περισσότερο διψάω τα αντίθετα τους (- για να κάνω τη σύνδεση με το άλλο σου σχόλιο) και τόσο περισσότερο πεισμώνω και την ψάχνω, και παραδειγματίζομαι από κείνους που ένοιωσα κάποια στιγμή πως όπλισαν και με πυροβόλησαν.
30-05-2007 @ 22:15 [ID:980]
Φιλαράκο μιλάω καθαρά για περιπτώσεις ανάγκης. Ή για περιπτώσεις που θεωρώ πως ο άλλος έχει ανάγκη (σωστά ή λάθος -λίγο μετράει). Για τον άλλο τον παλιόγερο δεν μπορώ να μιλήσω -για μένα σου λέω πως αυτά όλα είναι αλληλένδετα. Όσο υπάρχουν κάποιοι (ξέρεις καλά ποιοι και ξέρει κι ο παλιόγερος) έχω μπόλικο κουράγιο. Αναγκαστικά. Γι΄αυτό δεν μπορώ να καταλήξω αν πρόκειται για ευχή ή κατάρα.
Εγώ δεν διψάω για ειλικρίνεια και όλα τα σχετικά -προτιμώ τις καλές προθέσεις, ακόμα κι αν είναι επιφανειακές. “Δεν με παίρνει για περισσότερα” για να κάνω σύνδεση με το ποστ.
Υ.Γ.: Ρε παλιόγερε, να είσαι καλά. Μια φορά για το ποστ και δυο για την κουβέντα που έστρωσες από κάτω.
30-05-2007 @ 22:55 [ID:979]
Η ειλικρίνεια φίλε Σκιά θέλει πολλά κότσια, τόσα που πολλοί λίγοι μπορούν να καυχηθούν πως τα ‘χουνε. Μιλάμε συνέχεια για ωραία πράγματα. Για τ’ άσχημα δεν μιλάμε ποτέ. Κι όμως, αυτά έχουν τη μεγαλύτερη αλήθεια μέσα τους.
Κοίτα το διάλογο της Γλυκιάς Συμμορίας 25 χρόνια μετά. Η γκόμενα ήταν η πλέον ειλικρινής, η πλέον πραγματική. Κι όμως ο τύπος έφαγε “ήττα”. Ο μονόλογός του δεν είναι τίποτα άλλο από απέλπιδη προσπάθεια ν’ αποδείξει πως “κάτι” υπάρχει. Τι? Τίποτα. Μόνο ο λόγος της ύπαρξης μας ικανοποιεί και καθόλου η ίδια η ύπαρξη. Γιατί? Επειδή η αλήθεια είναι τόσο απλή που πια δεν την αντέχουμε, μας καίει. Και την τυλίγουμε συχνά μ’ ένα παραμύθι. Μόνο που στο τέλος μας μένει το περιτύλιγμα (κάνω κι εγώ συλλογή από μικρός). Μόνο που ο λόγος της ύπαρξης, το περιτύλιγμα, μόνο με τον Λόγο τον αντιλαμβάνεσαι και γι αυτόν μίλησα πριν.
Να σας πω λοιπόν μια απόλυτη αλήθεια μου εδώ, δημόσια. Έχω πει ψέμματα σε κάποιους -λίγους- που μου είπαν απλές αλήθειες. Ναι, η μόνη μου απόλυτα αληθινή αλήθεια είναι πως έχω πει απόλυτα αληθοφανή ψέμματα…
Και δυστυχώς μοτοσακόπαιδο, μονάχοι μας είμαστε τελικά, μονάχοι γεννιόμαστε και πεθαίνουμε και ζούμε, πέρα από κάτι ωραία διαλείμματα της καθημερινότητας. Και το ξέρεις καλά εσύ αλλά αυτό βέβαια δεν μας σταματά από το να τη παλεύουμε αλά “born 2 lose, live 2 win”, όπως σωστά αντέτεινες στη κερασο-νεανίδα (η οποία διαθέτει περισσότερο ρομαντική οπτική, που πιθανά θα της τσαλακωθεί λίαν συντόμως αλλά τώρα που της είπα την αλήθεια μου φίλε Σκιες, σιγά μη ξαναπεράσει να μ’ αφήσει σχόλιο!)
Να το κλείσω το γαμημένο σχόλιό μου λέγοντας πως όσο χαμηλότερα πέφτεις, τόσο καλύτερα αφουγκράζεσαι τη ζωή (μη δίνεται σημασία, έπρεπε να πω κάποιο ευφυολόγημα για να το “κλείσω”).
ΥΓ: Σάμπως εγώ την έστρωσα τη κουβέντα μοτόπαιδο? Εσύ το ξεκίνησες και παίξαμε μπουγέλα την άνοιξη! Και να φανταστείς πως δεν απαντάω σε σχόλια για να μη λέω πολλά!
31-05-2007 @ 07:07 [ID:985]
Κοίτα να δείς πως ξεκινά η μέρα, με κουβέντα περί ζωής!
Λές Α-θάνατε οτι τις καλές προθέσεις προτιμάς ακόμα κι αν είναι επιφανειακές.Μαζί σου. Αλλά να, δεν μου κάνουν οι καλές προθέσεις σκέτες χωρίς να τις βλέπω να υλοποιούνται και κάθε κίνηση του άλλου είναι και μια γραντζουνιά. “(Δεν) Ήθελα να χ αλλά στο δρόμο μου βγήκε -χ”. Ανευθυνότητα κι ασυνέπεια εξ αμέλειας. Μπορεί να μην τον καταδικάζεις τον άλλο, αλλά άντε όταν είσαι χωμένος όλος μέσα σε μια πληγή να δείξεις την αναγκαία αξιοπρέπεια και σύνεση. Πάντως ναι, καταλαβαίνω τη δική σου προστατευτικότητα. Ίσως είναι η μόνη που καταλαβαίνω τόσο καλά και γι αυτό σ’ αγαπώ ρε άνθρωπε (πω πω δηλώσεις πρωί πρωί!!!)
Κολασμένο γερόντιο,
ξέρεις γιατί μ’αρέσεις; Γιατί δείχνεις στωικός στη σχέση σου με τη ζωή αλλά με επικούρεια φιλοσοφία σ’ ό,τι έχει να κάνει με τις ζωές των άλλων. Κι όχι, δεν είναι αντίφαση αυτό. Αλλά ωστόσο δεν θέλω να το δέσω κόμπο (ακόμα) αυτό για τη μοναξιά, αν και η διαίσθησή μου λέει πως έχεις απόλυτο δίκιο. Ίσως γιατί, όταν είναι το ίχνος μου σε κάτω τροχιά, νοιώθω τόσο παρούσα την ανάγκη του άλλου που με κρατά προσυλωμένο και σε κάτι έξω από μένα, κι εν τέλει αυτό αποβαίνει λυτρωτικό – είναι ο μίτος που με βγάζει έξω από καταστάσεις που είναι εκ φύσεως αδιέξοδες (εκτός αν κάποιος θεωρεί πως η αυτοκτονία είναι κι αυτή ένα βήμα νόμιμο).
Λοιπόν σας πετώ από μια πετσέτα γιατί τα μπουγέλα στην ηλικία σας είναι επικίνδυνα. Σκουπιστείτε και σας περιμένω για μπύρες και τσίπουρα κάπου στις παρυφές της πλατείας.
Α, και που είσαι μπάνσι – γράφε σχόλια ρε άνθρωπε γιατί αν δεν μιλάς και μιλάνε όλοι οι άλλοι πως θα στηθεί μετά σκηνικό κουβέντας;
Καλημέρες.
31-05-2007 @ 11:28 [ID:981]
“Καλοκαίρι και καταχνι.ά”
το πρώτο έρχεται
το δεύτερο το’χουμε
31-05-2007 @ 14:40 [ID:984]
Γεια σας κάνω ένα paste και εδώ.
Σχετικά με την κινητοποίηση της Παρασκευής για την Αμαλία, σας ενημερώνουμε ότι:
α) Την Παρασκευή 1η Ιουνίου, όλοι οι bloggers θα ανεβάσουμε ένα post με τον κοινό τίτλο “Για την Αμαλία”.
β) Το τελικό κείμενο που θα αποσταλλεί με e-mail σε υπουργεία, αρμόδιους φορείς, κλπ έχει ήδη αναρτηθεί και όποιος θέλει μπορεί να το αντιγράψει και να το δημοσιεύσει (όχι πρίν την Παρασκευή). Επίσης θα βρείτε λίστες με links, μεταφρασμένα κείμενα και δελτία τύπου.
γ) Έχει ανοίξει ένα προσωρινό blog για την τελική φάση του συντονισμού της όλης προσπάθειας, με τίτλο
Για την Αμαλία – http://giatinamalia-blog.blogspot.com/
Όσοι θέλετε να συνεισφέρετε ώστε να δικαιωθεί κάποτε ο αγώνας της Αμαλίας, μπορείτε να ενημερωθείτε από εκεί για όλες τις λεπτομέρειες της συλλογικής αυτής δράσης. Δηλώστε συμμετοχή για να γίνετε contributors και ενημερώστε όσους μπορείτε.
31-05-2007 @ 19:43 [ID:983]
Ρε Σκιές αφού το ξέρεις -”ο δρόμος για την κόλαση είναι στρωμένος με τις καλύτερες προθέσεις” κι αφού εκεί θα καταλήξουμε όλοι, ας ακολουθήσουμε τον σίγουρο δρόμο. Μη ζητάς πολλά από τους ανθρώπους γιατί μπορεί να σου τα δώσουν. Και επειδή σε ξέρω -θα βρεθείς σε τρομερά δύσκολη θέση τότε. Ενώ η πρόθεση είναι μια καλή δικαιολογία να συγχωρέσεις. Χωρίς να δημιουργούνται υποχρεώσεις. Κι εγώ σ΄αγαπάω ρε μαλακιστήρι και μου έλειψες. Γι΄αυτό φρόντισε ότι είπες για την πλατεία να υλοποιηθεί σύντομα -για το καλό όλων μας. Αλλιώς θα αμολύσω τα σκυλιά να σε φέρουν από τα μπατζάκια -εντάξει;
Υ.Γ.: Μην τον τσιγκλάς για σχόλια ρε -γέρος άνθρωπος είναι, σέρνεται και καταρράκτης!
31-05-2007 @ 22:17 [ID:982]
Τελικά έκανα λάθος.
Έχετε κι οι δύο δίκιο.
Σας χρωστώ κέρασμα συντομότερα απ’ όσο νομίζετε.
check mail
..::DeUCeD::.. said:
01-08-2008 @ 11:34 [ID:9221]
[...] Ημέρα 4η – Σκηνή στον κήπο. Ακόμα την ακούμε στις ελάχιστες σποραδικές μας μαζώξεις, κάπου κοντά στα τελειώματα της νύχτας όταν κουρασμένοι από το αλκοόλ, τη κουβέντα και τη μουσική θέλουμε να ταξιδέψουμε πίσω στο χρόνο, συνήθως χωρίς λόγο μα από ανάγκη. Δεν είναι πως μας θυμίζει, είναι μόνο για να μας κάνει να μη ξεχνάμε. Κεφ. 29 [...]