Το Αυτί του Ταραντίνο
Χρηστός Τσανάκας
Cult 2000, Προκλήσεις Νέας Εποχής
Εκδ. futura,Σελ. 64-67

HOT ROD: Το αυτί (επίτιμο σάουντρακ και σημειολογία ταινιών) του Ταραντίνο! Πειραγμένα τετράτροχα και δίτροχα «ταράζουν τα νερά». Άγρια τατουάζ στη λαμαρίνα γυαλίζουν σαν αφρόψαρα. Surf ήχοι σκίζουν τον αφρό των ημερών. Με τη Μισιρλού στη διαπασών. Τη ρεμπέτικη ωδή του Ρουμπάνη που έριξε οκτάνια στη λατρεία του ωκεανού, λίγο πριν αυτή μετακομίσει απρόσμενα στην άσφαλτο, για να ανταλλάξει το μεγάλο κύμα ηλιοκαμένων Διόνυσων με το μεγάλο σπινάρισμα οδικών φυλών. Των αειθαλών Hot Rodders. Βιτσιόζων της μόστρας και της κόντρας. Μεγάλων ατίθασων παιδιών.

Οι ήχοι των τραγουδιών τους γεμίζουν με υγρές αντηχήσεις ταινίες τύπου Pulp Fiction, αυτοκινητικούς αγώνες πειραγμένων κινητήρων και οδηγών, επιδείξεις οδικού σουρεαλισμού έξαλλων αυτοκινητομανών στο σύνολο σχεδόν των αμερικάνικων ερημότοπων και βιομηχανικών δυστοπιών. Από την Καλιφόρνια ως το Mid West, με απαραίτητο σταθμό το «Motor City» Ντιτρόιτ, πόλη-αναφοράς του πολιτισμού της αυτοκίνησης. Και από τον ωκεανό έως εκει όπου όχι μόνο κύμα δεν υπάρχει, αλλά ούτε καν χερσαίο νερό, αν εξαιρέσει κανείς το αμφιλεγόμενο εκχύλισμα των κάκτων. Εκεί, δηλαδή, που το να φαντασιώνεσαι νερά με καρχαρίες, σανιδώνοντας το αμάξι σου στην άσφαλτο (και όπου αλλού σε οδηγήσουν οι τροχοί και η πυρακτωμένη αδρεναλίνη), θεωρείται ό, τι πιο φυσικό!

Όπως φυσικό θεωρείται, επίσης, και το να οργανώνεις σερφ-πάρτι στο πατάρι του σιλό σου ή στο οικογενειακό γκαράζ, παίζοντας τα δισκάκια των Dick Dale and The Del-Tones, Surfaris, Jan and Dean, Beach Boys, Duals, the Chantays, Surfmen, The Ventures, Astonauts, The Centurions, The Deuce Coupes, The Darts, The De-fenders, Impacts, συμπληρωμένα ιστορικώς (και γονιδιακώς) από αυτά των Red Hot Chili Peppers και των Ministry, των Mairilyn Manson και των Slayer. Και από ό, τι γενικώς είναι σε θέση να σε βγάλει για τα καλά από την άνυδρη ρουτίνα σου, προδιαθέτοντας για συναρπαστικά αφρώδεις καταστάσεις αναπτέρωσης.

Μια τέτοια διέξοδος είναι, για παράδειγμα, και το να ανταλλάσσεις στη μαύρη αγορά σανίδες του surf με την αυθεντική υπογραφή θρυλικών κατασκευαστών, σαν τον Bob Simmons, που σκοτώθηκε το 1953 στα κύματα του Σαν Ντιέγκο, εξασφαλίζοντας περίοπτη θέση στο σχετικό πάνθεον. Ή, ασφαλώς, να διαπραγματεύεσαι σερφικά τιμαλφή με το πάσης φύσεως ιδιόχειρο αποτύπωμα κάποιου ημίθεου δαμαστή κυμάτων πάνω τους, από τον πρώτο διδάξαντα Kahanamoku, έως τον αβρό σερφ-σταρ Kelly Slater και τον τζαζεμένο πάνκι των νερών Christian Fletcher. Μετά, ή πιο σωστά την άλλη μέρα το απόγευμα(!), το λεφούσι παίρνει τους δρόμους να κάψει το δέρμα του στον ήλιο και να ξεκαπνίσει τις μηχανές του στις καρφωμένες «τελικές».

Μαντίλες, τύπου ελληνικό σινεμά δεκαετίας του ’60, είθισται να ανεμίζουν πίσω από τις εικονογραφημένες λαμαρίνες, ξετυλιγμένες και αφηνιασμένες όσο ακριβώς και οι ματαιόδοξες κουπ των μπικινοφόρων (ή γουνοφόρων, όταν το κρύο τσούζει) δεσποινίδων, που επιβαίνουν με άγριες διαθέσεις στα οχήματα.

Σερφ στην άσφαλτο μετά κόντρας ή, συνθηματικώς, Hot Rod: μια φλου ψευδαίσθηση, πλήρης εκστάσεων και υπερβάσεων. Με κάτι από την τρέλα του Ταραντίνο (ή του πνευματικού πατέρα του, εξ ανατολών, Takeshi Kitano) να γυαλίζει το μάτι. Με πνεύμα καπνισμένο και σέξι. Με ταμπεραμέντο πολύστροφο, από πάσης απόψεως. Και ηθικόν ακμαιότατον μέχρι ύστατης ρανίδος ντίζελ.

Το μούγκρισμα του μαρσαρίσματος μπερδεύεται με το σασπένς των τραγουδιών αντικαθιστώντας, εν είδη παραισθήσεως, την τσιτωμένη βοή φανταστικών κυμάτων, τη σκοτεινή ομορφιά απόμακρων βυθών, το τιτάνιο γδάρσιμο τροπικών ακτών. Γύρω, οι κάκτοι μοιάζουν με απολιθωμένα φύκια του Πλανήτη Άνωση-και έτσι είναι αν έτσι νομίζεις! Σαύρες το βάζουν στα πόδια, θυμίζοντας πιρουέτες εύστροφου πλαγκτόν. Το σκηνικό φαντάζει τέλειο να αποπλανηθούν παράφορες σειρήνες του ωκεανού, να εξορκιστούν δαίμονες των αδένων και να καεί σαν λιβάνι το σφρίγος. Έτσι τουλάχιστον θέλουν να πιστεύουν οι Hot-Rodders. Και γιατί όχι; Όλα μια ιδέα είναι. Μια ιδέα που ξεγυμνώνει τις μηχανές και σανιδώνει τις αισθήσεις.

Όταν το 1965 ο Τομ Γουλφ περιέγραψε ως αίσθημα θρησκευτικό αυτό που χαρακτήριζε τις επιδόσεις μιας παρέας σκληροπυρηνικών surfers (Pump House Gang), ήταν η ώρα να ανακοινωθεί σε όλους ότι εδώ παίζεται ένα ακροβατικό παιχνίδι με αναβαθμούς μυσταγωγίας, με σέξι κλίμακες ανός ατίθασου μαγνητισμού, με την υδρόβια χημεία μιας άκρως μυστικιστικής ένωσης με τον κόσμο. Ένα παιχνίδι που ακόμα φορτίζει το όραμα μιας ζωής «στα άκρα», μιας ζωής «στα κόκκινα», ενός extreme lifestyle, που διαρκεί και διαρκεί, σαν επαναφορτιζόμενη μυστικιστική τελετή.

Μια διαχρονική παραβολή ελεύθερης θέλησης μεταφράζεται από τις οδικές φυλές του Hot Rod σε σουρεαλιστικό σαφάρι, σε αμερικανικό freak show, σε auto-τσίρκο, σε λαμαρινέ τατουάζ (δια χειρός Von Dutch ή Ed Roth ή Rod Williams ή The Pizz) πάνω στο σώμα των Plymouth και Harley. Μια αποθέωση της φρουδικής σχέσης ανάμεσα στον ίλιγγο του surf και στα πειραγμένα (από κάθε άποψη) δίτροχα και τετράχρονα test-drives. Μηχανοδηγοί στη μέση του πουθενά, σπινάρουν τέλεια στις λούπες των αδενικών κυμάτων. Έξαλλα χρώματα φωσφορίζουν. Εδώ, το βλέμμα είναι επιθυμία. Εδώ, η ελευθερία είναι έκπληξη. Turbo Surfing! Πολύ flashy για να είναι φτιαχτό. Πολύ kitsch για να είναι βαρετό. Πολύ in για να είναι out. Ολόσωμο χαμόγελο ή επιφοίτηση με σφιγμένα δόντια, εσύ αποφασίζεις.

«Οι μηχανές δεν λένε ψέματα. Αν είσαι αρκετά έντιμος για να τις ακούσεις, θα σου μιλήσουν. Όπως σου μιλάνε τα κύματα ή τα σύννεφα», λέει χαρακτηριστικά, ένας εκ των ουκ άνευ εικαστικών γκουρού του κινήματος, λάτρης των οδικών ιδιοκατασκευών, κινητηρομανής, μύστης των σερφ φαντασιώσεων στην άσφαλτο, ο θρυλικός Von Dutch-κατά κόσμον Kenneth Robert Howard.

Ακόμη πιο επιφανής, περίφημος για τις εικαστικές του αυθαιρεσίες, τα εναλλακτικά του κόμικ και την πίστη στην ιδέα του οδικού σερφ είναι ο Ed “Big Daddy” Roth. Μια 100% cult περσόνα. Ο μπαμπάς μπίτνικ. Ανακηρύχθηκε, μάλιστα, «Σαλβαντόρ Νταλί του κινήματος Hot Rod», ζωγραφίζοντας τερατάκια σε χιλιάδες καπό. Δικό του είναι και το εξωφρενικό εξώφυλλο του δίσκου Junkyard των Birthday Party (από τις πρώτες αγέλες που στέγασε η φωνή του Cave). Δημιούργησε διάσημες κόμικ φιγούρες, σαν τον εναλλακτικό ποντικό Rat Fink (ο freak Μίκι Μάους, ήρωας της εργατικής τάξης) και την πριγκίπισσα Druid (γνωστή μας από το τηλεοπτικό The Addams Family). Και κατασκεύασε τερατώδη αμάξια, για μανιακούς, καθώς και τρίκυκλα, για μυαλά με ειδικές ανάγκες!

Ο Ed, δεν είχε ποτέ ψευδαισθήσεις για τα όρια της ιδιωτικής πρωτοβουλίας: τα θεώρησε εκ φύσεως άπειρα, απερίσταλτα, εκτατά, προσωρινές στάσεις στα άναρχα ταξίδια της φαντασίας. Ούτε και φοβήθηκε τη δύναμη της θέλησης. Φανατικός της τροχοφόρου αυτοδιάθεσης, διευκρίνισε ότι: «Η τέχνη ανήκει στους δρόμους, όχι σε επιτηδευμένα άσπρα κουτιά. Τα μουσεία του σήμερα είναι οι αυτοκινητόδρομοι. Όσο για μένα, είμαι απλώς ένας τύπος που θέλησε να πάει ταχύτερα. Προσωπικά πιστεύω ότι όλα είναι θέμα τιμιότητας και διασκέδασης»

Όλα είναι θέμα τιμιότητας και διασκέδασης!
Αυτό μοιάζει να είναι εν ολίγοις και το ηθικό δίδαγμα του Hot Rod, ενός extreme lifestyle που θέλει τον θεό των κυμάτων να καλπάζει στο βολάν, με σάουντρακ απογείωσης μια εξηλεκτρισμένη ωδή στα ρεμπέτικα του Ρουμπάνη.

Hit The Road… (συμπληρώστε εδώ το όνομά σας, παρακαλώ)!

Copied & Posted by DeBM @ 8 Nov 2004