Posted at 11-11-2005 @ 00:17 by ..::DeUCeD::.. in DeBM
«Εσύ»
Δεν μ’αφήνεις να αναπνεύσω, δε σε μπορώ, δε σε αντέχω, εγκλωβίζομαι στις δικές σου ανασφάλειες, στα δικά σου πρέπει, στα δικά σου θέλω, στα δικά σου ταχτοποιημένα συρτάρια, στις δικές σου φαντασιώσεις.
Και στα χα πει πολλές φορές κουφαλίτσα. Αλλά εσύ στην κοσμάρα σου. Ποτέ δεν άκουγες τα καμπανάκια που χτυπούσα. Όταν σου λεγα χαλάρωσε, θα εκραγείς από την πολύ μαλακία. Κι εσύ εκεί, ακόμα μετά από τόσο καιρό τα ίδια σκατά έχεις στο κεφάλι σου, γιατί μ’ αυτά βολεύεται η ύπαρξή σου, με τα «μεγάλα», τα «αληθινά», τα «βαθύτατα», όλες αυτές τις παπαριές. Κι όλα αυτά γιατί? Μα φυσικά γιατί τα θες όλα δικά σου. Σε βαρέθηκα ακόμη μια φορά. Βαρέθηκα τη φυλακή σου, βαρέθηκα το κατά τ’ άλλα υπέροχο κορμί σου. Δεν μπορώ πια, δεν αντέχω, πνίγομαι σ’ αυτό το θέατρο το εξουσιαστικό, σ’ αυτό το ρόλο του ενόχου που μου χεις δώσει, σ’ αυτό το ρόλο του θύματος που χεις καβατζώσει για τον εαυτό σου, σ’ αυτό τον ιό της μιζέριας που μεταδίδεις. Μ’ έχεις κουφάνει, μ’ έχεις κάνει καραφλό. Εμένα τον καλό, τον αψεγάδιαστο.
Καπούτ!
DeBM @ 11 Nov 2005
