Η γη κάποτε ήταν στρογγυλή σαν κολοκύθα. Απάνω της περιφέρονταν σαν ναυτικοί οι τρεις μάγοι με τα δώρα. Έλεγαν πως ήταν πολύ εύκολο να αναποδογυρίσει ο ουρανός και να στρατολογηθούν οι θεοί. Τρώγανε μόνο ό,τι βρισκόταν σε κέλυφος εκτός από ρύζι.

Μπα!

Η γη κάποτε ήταν στρογγυλή σαν μαγιονέζα. Απάνω της κολυμπούσαν υπερωκεάνια χωρίς επιβάτες. Λέγαν πως οι σειρήνες είχαν πάψει να τραγουδούν εδώ και καιρό. Τρώγανε ρύζι σιάτσου και για επιδόρπιο είχαν τυροπιτάκια μελιτζάνας.

Χμ…

Η γη κάποτε ήταν στρογγυλή σαν τηλεκοντρόλ. Απάνω της βολόδερναν τσακάλια από τα δάση. Λέγαν πως έπρεπε να στρίψουν στο επόμενο φανάρι για να μη χαθούν. Τρώγανε αλεύρι γεμιστό με σαντιγί που είχε φέρει ο μαντρακούλος από το ταξίδι του στην άπω ανατολή.

Ούτε…

Η γη κάποτε ήταν στρογγυλή σαν παρμεζάνα. Απάνω της ξεχύνονταν χιλιάδες ανεμιστήρες. Λέγαν πως θα χιονίσει από σήμερα όπως χιονίζει στην πέρα γειτονιά. Τρώγανε φρυγανιά ξεροψημένη στον ατμό χωρίς τζατζίκι.

Τζίφος!

Η γη κάποτε ήταν στρογγυλή σαν άλφα. Απάνω της χέζανε γονυπετής σαλιγκάρια ξαναμμένα. Λέγαν πως δεν μπορεί να βγει το κουκουε στην εξουσία εκτός κι αν κάνει γραμματέα τη σουλτάνα. Τρώγανε πλουμιστά ποδάρια βρούβας με τρεις σταγόνες λάδι και σε πολύ καλή τιμή.

Να κι η γη, να και τα φαγιά, να κι όλα!
Αει σιχτίρ πια…

Εγώ πότε θα γίνω συγγραφέας?

Σκέφτομαι με απογοήτευση την επαναληπτικότητα των κινήσεων που κάνω το πρωί:

1.ξυπνάω 2.ξεσκεπάζομαι 3.σηκώνομαι 4.ανοίγω το φως 5.ντύνομαι 6.πάω στην κουζίνα 7.ανοίγω το φως 8.γεμίζω το μπρίκι με νερό 9.ανάβω το μάτι της κουζίνας 10.τοποθετώ επάνω το μπρίκι 11.πάω στο μπάνιο 12.ανάβω το φως 13.κάνω την ανάγκη μου 14.τραβάω το καζανάκι 15.ανοίγω τη βρύση 16.πλένομαι 17.σκουπίζομαι 18.κλείνω το φως του μπάνιου 19.ξαναπάω στην κουζίνα 20.ανοίγω το ντουλάπι 21.κατεβάζω τον καφέ και τη ζάχαρη 22.βάζω σε μια κούπα καφέ και ζάχαρη 23.ρίχνω το νερό 24.παίρνω το σέικερ 25.το βάζω στην πρίζα 26.ανακατεύω τον καφέ 27.βγάζω το σέικερ απ΄ τη πρίζα 28.το τοποθετώ στη θέση του 29.ανοίγω το ψυγείο 30.παίρνω ένα γαλατάκι 31.κλείνω το ψυγείο 32.ανοίγω το γαλατάκι 33.το χύνω στον καφέ 34.ανακατεύω 35.κλείνω το φως της κουζίνας 36.πάω στον καναπέ 37.κάθομαι 38.πίνω την πρώτη γουλιά του καφέ 39.ανάβω ένα τσιγάρο

Και όλα αυτά καθημερινά με τις ίδιες ακριβώς κινήσεις του σώματος, με τα ίδια βήματα, που αν τα μετρήσω θα έχουν μάλλον τον ίδιο αριθμό κάθε φορά. Τα χέρια επίσης κάνουν τις ίδιες κινήσεις, το βλέμμα πέφτει στα ίδια αντικείμενα, όλες οι αισθήσεις επαναλαμβάνονται με τον ίδιο τρόπο, τα συναισθήματα το ίδιο, ανακούφιση, ξαλάφρωμα, ικανοποίηση, κατσούφιασμα, λύπη, χαρά από κάθε μικρή στιγμή του πρωινού.

Σκέφτομαι λοιπόν αυτή την επανάληψη του πρωινού με απογοήτευση. Όταν το συνειδητοποιείς είναι τραγικό, νιώθεις ρομπότ, ένα μηχάνημα που έχει φτιαχτεί για να κάνει τα ίδια ακριβώς πράγματα συνεχώς και με την ίδια σειρά.

Μου έρχονται λοιπόν κάποιες λύσεις που μπορούν να αλλάξουν αυτή τη ρουτίνα και να με κάνουν να ζω τα πρωινά μου πιο δημιουργικά, να αποκτήσουν κάποιο στοιχείο έκπληξης, κάτι άγνωστο, μη προβλέψιμο και μη επαναλαμβανόμενο.

Ιδού:
Να αλλάξω τη θέση των αντικειμένων στο σπίτι και τη θέση των πραγμάτων που βρίσκονται στα ντουλάπια και στους χώρους του σπιτιού. Έτσι το βλέμμα δεν θα κάνει την ίδια διαδρομή ούτε το σώμα τις ίδιες κινήσεις.
Το καλύτερο βέβαια θα ήταν να αλλάζω σπίτι κάθε φορά που βλέπω να επαναλαμβάνομαι, αλλά αυτό είναι πρακτικά αδύνατο.
Ή να κάνω τα πρωινά μου βασανιστικά, να μην ντύνομαι δηλαδή και να κρυώνω, να μην ανοίγω τα φώτα και να ψάχνω στα τυφλά, να μην κάνω την ανάγκη μου μέχρι να σκάσω, να μην πιω καφέ, ούτε να καπνίζω μέχρι να τρελαθώ από τη στέρηση.
Ή να βάλω κάποιον άλλο να τα κάνει αυτά για μένα.
Ή να μην ξυπνάω στην τελική ρε αδερφέ και να κοιμάμαι συνέχεια.

Βέβαια όλα αυτά πάλι σε μια ρουτίνα και επανάληψη θα οδηγούσαν, τη ρουτίνα της αλλαγής ή της τσαντίλας και δεν θα άλλαζε και τίποτα. Πάλι δηλαδή θα μ’ έπιανε το παράπονο.

Ακόμη όμως κι αν κάτι απρόοπτο συνέβαινε πάλι δε θα μου άρεσε.
Σήμερα για παράδειγμα κάνοντας πάλι τα ίδια πράγματα στην κουζίνα ετοιμάζοντας τον καφέ, ρίχνω κατά λάθος ένα ποτήρι με νερό κάτω. Χύνεται το νερό στο πάτωμα, σκορπίζονται τα γυαλιά και με την τσίμπλα στο μάτι και με τα νεύρα τσατάλια πάω και φέρνω σκούπα και σφουγγαρίστρα για να καθαρίσω.
Κι τότε εκεί που κατηγορώ τη ρουτίνα μου, με το παραμικρό στραβό που πάει να την αλλάξει νιώθω να την αναζητώ και να μου λείπει.

Άρα αυτό που πρέπει να σκεφτώ την επόμενη φορά που θα αποφασίσω να σκεφτώ κάτι, είναι η γρίνια μου.

Και θα το κάνω τώρα που μ’ έπιασε η αποφασιστικότητα.

Γιατί γκρινιάζω λοιπόν?

…σκέφτομαι…σκέφτομαι…σκέφτομαι…σκέφτομαι…σκέφτομαι…σκέφτομαι… …σκέφτομαι…σκέφτομαι…σκέφτομαι…σκέφτομαι…σκέφτομαι…σκέφτομαι… …σκέφτομαι…σκέφτομαι…σκέφτομαι…σκέφτομαι…σκέφτομαι…σκέφτομαι… …σκέφτομαι…σκέφτομαι…σκέφτομαι…σκέφτομαι…σκέφτομαι…σκέφτομαι… …σκέφτομαι…σκέφτομαι…σκέφτομαι…σκέφτομαι…σκέφτομαι…σκέφτομαι… …σκέφτομαι…σκέφτομαι…σκέφτομαι…σκέφτομαι…σκέφτομαι…σκέφτομαι… …σκέφτομαι…σκέφτομαι…σκέφτομαι…σκέφτομαι…σκέφτομαι…σκέφτομαι… …σκέφτομαι…σκέφτομαι…σκέφτομαι…σκέφτομαι…σκέφτομαι…σκέφτομαι… …σκέφτομαι…σκέφτομαι…σκέφτομαι…σκέφτομαι…σκέφτομαι…σκέφτομαι… …σκέφτομαι…σκέφτομαι…σκέφτομαι…σκέφτομαι…σκέφτομαι…σκέφτομαι… …σκέφτομαι…σκέφτομαι…σκέφτομαι…σκέφτομαι…σκέφτομαι…σκέφτομαι… …σκέφτομαι…σκέφτομαι…σκέφτομαι…σκέφτομαι…σκέφτομαι…σκέφτομαι… …σκέφτομαι…σκέφτομαι…σκέφτομαι…σκέφτομαι…σκέφτομαι…σκέφτομαι… …σκέφτομαι…σκέφτομαι…σκέφτομαι…σκέφτομαι…σκέφτομαι…σκέφτομαι… …σκέφτομαι…σκέφτομαι…σκέφτομαι…σκέφτομαι…σκέφτομαι…σκέφτομαι… …σκέφτομαι…σκέφτομαι…σκέφτομαι…σκέφτομαι…σκέφτομαι…σκέφτομαι… …σκέφτομαι…σκέφτομαι…σκέφτομαι…σκέφτομαι…σκέφτομαι…σκέφτομαι… …σκέφτομαι…σκέφτομαι…σκέφτομαι…σκέφτομαι…σκέφτομαι…σκέφτομαι… …σκέφτομαι…σκέφτομαι…σκέφτομαι…σκέφτομαι…σκέφτομαι…σκέφτομαι… …σκέφτομαι…σκέφτομαι…σκέφτομαι…σκέφτομαι…σκέφτομαι…σκέφτομαι… …σκέφτομαι…σκέφτομαι…σκέφτομαι…σκέφτομαι…σκέφτομαι…σκέφτομαι… …σκέφτομαι…σκέφτομαι…σκέφτομαι…σκέφτομαι…σκέφτομαι…σκέφτομαι… …σκέφτομαι…σκέφτομαι…σκέφτομαι…σκέφτομαι…σκέφτομαι…σκέφτομαι… …σκέφτομαι…σκέφτομαι…σκέφτομαι…σκέφτομαι…σκέφτομαι…σκέφτομαι… …σκέφτομαι…σκέφτομαι…σκέφτομαι…σκέφτομαι…σκέφτομαι…σκέφτομαι… …σκέφτομαι…σκέφτομαι…σκέφτομαι…σκέφτομαι…σκέφτομαι…σκέφτομαι… …σκέφτομαι…σκέφτομαι…σκέφτομαι…σκέφτομαι…σκέφτομαι…σκέφτομαι… …σκέφτομαι…σκέφτομαι…σκέφτομαι…σκέφτομαι…σκέφτομαι…σκέφτομαι… …σκέφτομαι?

έλα ντε…

DeBM @ 02 Feb 2005