Ντρέπομαι που έχασα το μέλλοντα

Ντροπή

Από το εν- τρέπομαι, τρέπομαι προς τα μέσα, χαρακτηριστικό της θηλυκής ταυτότητας των Σαρακατσάνων μερικές δεκαετίες πριν (για το παρόν δηλώνω άγνοια- το παρόν των Σαρακατσάνων και το παρόν γενικά). Το αρσενικό αντίστοιχο είναι ο ανδρισμός. Ντροπή συν ανδρισμός ίσον τιμή. Έτσι τους αποθανάτισε ο John Campbell σε μερικά κομμάτια χαρτιού. Αυτά τά’ μαθα (με λάθη) απ’ τον Άκη τον ψηλό, φίλο του John, εχθρό δικό μου και δεν έχουν καμία απολύτως σχέση με τα παρακάτω:

Διπλή ντροπή
Ντροπή που οι άνθρωποι αισθάνονται για τους άλλους και ντρέπονται να το πούνε.
Θα το πω δειλά και παράφωνα μ’ ένα κακόγουστο τραγούδι. Το αφιερώνω στη Σουλτάνα.

Αόριστος

Νόμιζες πως δε θα μπορούσα να σταθώ κάπου χωρίς ν’ ακούω το χαχανητό σου
Νόμιζες πως δε θα μπορούσα να κοιμηθώ χωρίς την κρεβατομουρμούρα σου
Νόμιζες πως μπορούσες εύκολα να με κλείσεις στο τσαντάκι με τα καλλυντικά σου
Νόμιζες πως μπορούσες κι εμένα να με μακιγιάρεις
Νόμιζες πως στα κρυφά μπορούσες να με φωνάζεις Μιχαλάκη
Νόμιζες πως δε θα τό ’παιρνα χαμπάρι

Ενεστώτας

Ντρέπεσαι ν’ ακούς φωνές μέσα από καλώδια
Ντρέπεσαι να πεις ονόματα
Ντρέπεσαι να παραδεχτείς ότι χέζεσαι από φόβο μήπως χάσεις το τίποτα
Ντρέπεσαι κι έχεις τύψεις που ντρέπεσαι μα τίποτα δε μπορείς να κάνεις για τις τύψεις πέρα από το να σιωπάς και να σφυρίζεις αδιάφορα υποδυόμενη την miss Σουζούκι για να ξεχαστούν οι αθλιότητες… να μείνουν τα πανηγύρια… ανήμποροι πάλι να κοιτάξουμε κατάματα το εσύ μας… καθένας μόνος του στο ηλεκτρικό του τσαντίρι… χώνοντας με δεξιότητα στους ξεφτισμένους τοίχους τις ενοχές μας…

Αυτά που λες Σουλτάνα

DeBM @ 18 Nov 2004