Πρέπει πράγματι να σαι πολύ μεγάλος ηλίθιος, πολύ μεγάλος βλάκας, πολύ μεγάλο κάθαρμα κι ασυνείδητος ρατσιστής, μεγαλύτερος όλων αυτών που λες πως πολεμάς. Γιατί έτσι θάβεις και την τελευταία αχνή ελπίδα αξιοπρέπειας, που κάποιοι μπορεί να κουβαλούνε σιωπηλά τόσα χρόνια και που νιώθουν σήμερα ανήμποροι να καταλάβουν ΠΩΣ –διάβολε- κάποιοι σαν εσένα κατάφεραν να ισοπεδώσουν, να αλλοιώσουν, να ΦΙΜΩΣΟΥΝ τελικά όποιο ψήγμα επαναστατικού Λόγου απέμεινε σ’ αυτόν που πάντα αναρωτιέται ΓΙΑΤΙ, σ’ αυτόν που πραγματικά αμφισβητεί μα ΟΧΙ, ΑΥΤΟΣ ΠΟΥ ΑΜΦΙΣΒΗΤΕΙ ΔΕΝ ΕΙΣΑΙ ΕΣΥ.

Γιατί εσύ δεν έχεις Λόγο παρά μόνο Πέτρα κι η μόνη φωτιά που μπορείς ν’ ανάψεις σβήνεται με τη μάνικα της Πυροσβεστικής. Κι ο μόνος λόγος που μπορείς ν’ αρθρώσεις κρύβεται σε ψαλιδισμένα “φασιστοφάγα” κείμενα του Ιντυμήντια. Όσο για το μολύβι σου, δεν έχει μύτη, την έσπασες ανοίγοντας αμέτρητα μπουκάλια μπύρας στη Μεσσολογγίου. Σου ‘μεινε μόνο το χαρτί να γράφεις προκηρύξεις, να τις διαβάζεις και να κορδώνεσαι στην παρέα σου, χωρίς ποτέ να μπορείς να καταλάβεις γιατί εσύ κι ο κοιμισμένος μικροαστός γείτονάς σου δεν έχετε καμιά Διαφορά. Σ’ εσένα άλλωστε αφιέρωσε ο δύστυχος γραφικός αυτό το ποίημα του και μόνο αυτόν τελικά κατάφερες να εμπνεύσεις. Όλοι οι άλλοι σε κοιτάζουν με απορία, αδυνατώντας να καταλάβουν ποια η διαφορά του κυριακάτικου κασκόλ από την μπαρουτοκαπνισμένη σου κουκούλα.

ΥΓ1: Φίλε Κάιν, τον Λόγο τον καίνε όσοι δεν μπορούν ν’ αρθρώσουν δικό τους…

ΥΓ2: Τι δεν επιτρέπεται να πεις?

Το Σπύρο Λαζαρίδη, το γνωστό «tsalimi» τον γνώρισα όταν κάποια στιγμή είχε απευθυνθεί και στα «Καπέλα» ζητώντας συνδρομή με παλαιότερες φωτό που μπορεί να είχαμε από μοτοσικλέτες. Του ‘χα υποσχεθεί να του στείλω μερικές αλλά ξέρεις πως έχουν τα πράγματα, μια η καθημερινότητα, μια οι σκοτούρες της εποχής… μα κάποιοι –ευτυχώς- έστειλαν. Μας είχε πει τότε πως τις ήθελε για το «Ενδοσκεληδόν», μια «ανθολογία έργων της ελληνικής λογοτεχνίας με ήρωες μοτοσικλέτες και μοτοσικλετιστές», όπως ο ίδιος το χαρακτηρίζει.

Λοιπόν, καιρό είχε να με συγκινήσει ένα βιβλίο με θέμα τη μοτοσυκλέτα, καιρό είχα να «ταξιδέψω» έτσι, ίσως από τότε που με χαρά διάβαζα τα αποσπάσματα της «ιστορίας του ελληνικού μοτοσυκλετισμού» του Μιχάλη Αρβανιτόπουλου (και που δυστυχώς ποτέ δεν αγόρασα μιας κι ήταν ακριβή για μένα). Άρπαξα το «Ενδοσκεληδόν» στα χέρια μου κι άρχισα να το ξεφυλλίζω βιαστικά. Έψαξα, διάβασα, θυμήθηκα, ανακάλυψα, όσα τόσο καιρό υπήρχαν κάπου σκόρπια, άτακτα στην άκρη του μυαλού μου. Μέχρι και τον αγαπημένο μου μα χαμένο Ντάνη Φώτο ανακάλυψα με μεγάλο απόσπασμα από το «Ελένης Νήσος»!

Να πω και το μοναδικό μου παράπονο, μιας και ο όγκος είναι μεγάλος και η αναζήτηση επιτακτική, θα έπρεπε τα περιεχόμενα να βρίσκονται όλα μαζί στην αρχή, ενώ τώρα κουράζει να ψάξεις κάπου στη μέση του βιβλίου για να βρεις τα περιεχόμενα των πεζών ώστε εκεί να ψάξεις για το κείμενο που θες. Αφού στην αρχή πίστεψα (κοιτώντας τα περιεχόμενα) πως μόνο ποιήματα θα έβρισκα μέσα!

Δεν μπορώ παρά να κλείσω με μια φωτογραφία (μια από αυτές που το βιβλίο μ’ έκανε να θυμηθώ) όταν πριν 20 χρόνια έκανα εκείνο το πρώτο μου μοναχικό «μεγάλο» ταξίδι πάνω στο χτυπημένο μου Ζήτα (ακούω ακόμα τη σκουριασμένη spring στον ύπνο μου) αλλά και με ένα ποίημα του ίδιου του Σπύρου Λαζαρίδη, τιμή από όλους εμάς τους ανώνυμους-ψευδώνυμους (τους κάποτε Ινδιάνους) για τις 500 σελίδες ταξιδιού που μας πρόσφερε…

Άποψη (1988)

Δεν τραγουδάνε πια τις νύχτες οι θλιμμένοι.
Ανοίγουν τα παράθυρα και κοιτάνε ανέκφραστοι
την άδεια λεωφόρο.
Κι όταν φανεί από μακριά ο δυνατός προβολέας,
αφήνονται στο μουγκρητό της μηχανής και
καρφώνουν το βλέμμα στη μέση του μοτοσικλετιστή’
εκεί που τυλίγονται αμήχανα τα χέρια του συνεπιβάτη.

Περνούν έτσι χιλιάδες ώρες κι εγώ ξεκλέβω χρόνο, καμπουριασμένος μπροστά στην οθόνη, συγκεντρώνοντας δεκάδες συμβολισμούς. Τους κοιτάζω ξανά και ξανά, μετράω τις λέξεις, τους φθόγγους, ελέγχω τη γραμματική. Όλο το κοινό μια «μηχανή», αδέκαστη και καθόλου ονειροπόλα. Κάποιες φορές τελειώνω και κορδώνομαι, κάθομαι κι απαγγέλλω, μιλώ για όνειρα κι ιδέες χωρίς να την κοιτάζω, μα περιμένω ένα της μήνυμα.

Εκείνη δεν χαμογελά, ούτε συγκινείται. Απρόσωπη κι ασυνείδητη, θα με διακόψει στο πρώτο μου σφάλμα χωρίς ντροπή, χωρίς περιττές ευγένειες, λέγοντάς μου όλα όσα κατάλαβε, όλα όσα πρέπει να μου πει, συμπυκνωμένα σε μια άδοξη, λιτή φράση, άλλοτε καθοδηγώντας με «Syntax Error: Expecting [;] instead of [,]» κι άλλοτε αφήνοντάς με ν’ αναρωτιέμαι «Fatal Error: Call to undefined function».

Σκληρός κριτής, μα ούτε φίλος ούτε εχθρός. Ακίνητη παραμένει όσο εγώ με τη σειρά μου αγωνιώ για την λύτρωση, πατώντας νευρικά, για μια ακόμα φορά, ένα της κουμπί. Μοναδική μου σωτηρία μια συνεχής «επανάληψη», ένα σκληρό στύψιμο της σκέψης που εγκλωβίζεται ανάμεσα στο όνειρο και την πραγματικότητα, στο θέλω και το μπορώ.

Μα κάθε τέλος μια ζωγραφιά, πάντα άτσαλη, αιώνια ατελής, σε κάνει μόνο ν’ αναρωτιέσαι πως χώρεσαν τόσες χιλιάδες ώρες σκέψης σε λίγες δεκάδες γραμμές και πόσες ακόμα γραμμές θα μπορούσες να γεμίσεις για να κάνεις τη ζωγραφιά πιο χαρούμενη, πιο όμορφη, αν ποτέ μπορούσες να ζωγραφίσεις γράφοντας σύμβολα για μια «μηχανή»…

Τον προηγούμενο μήνα ξεκίνησα να φτιάξω το Shout Stream, ένα plugin για το WordPress και ζήτησα κάποιες απόψεις του. Πάνω στη κουβέντα μου ‘ριξε και την ιδέα του. Είχε σκοπό να βάλει μπρος το δικό του stream και με προσκάλεσε να συμμετέχω. Τα ‘παμε γρήγορα και καταλήξαμε σε κάτι που μ’ άρεσε και μένα σαν ιδέα, να φτιάξει κάτι εφήμερο, προσωρινό κι ανοιχτό, να κάνουμε το κέφι μας και να μάθουμε για τη μουσική, άλλοτε ακούγοντας άλλοτε παίζοντας. Έτσι ετοιμάστηκε το RadioCasbah.blogspot.com, ένα μπλογκ για να στεγάζει μουσικές ανησυχίες και να προωθεί το stream.

Βασική προϋπόθεση ήταν να δημιουργηθεί κάτι με βάση την αρχή μιας περιστασιακής οικειοποίησης από γνωστούς αλλά και άγνωστους ανθρώπους. Έτσι προσκαλέσαμε κάποιους φίλους που ξέραμε πως «ψάχνονται» με την μουσική, για να τους ακούσουμε πρώτα εμείς οι ίδιοι και να περάσουμε καλά. Με άλλα λόγια, είναι σαν να φτιάχνεις σπιτικό τσιπουράκι και να φωνάζεις τους γνωστούς και φίλους να το δοκιμάσουν και τελικά να περνά η βραδιά όμορφα. Κάμποσοι από αυτούς δέχτηκαν να μοιραστούν μαζί μας τα ακούσματά τους και να χρωματίσουν την ατμόσφαιρα. Κι είναι κι άλλοι που θα ‘ρθουν.

Δεν χρειάζεται να βγει κάτι από όλο αυτό. Μόνο να περάσουν μερικά βράδια χαρούμενα με μουσικές από ανθρώπους όμορφους. Όσο για μένα, πάντα θα χαλάω το πρόγραμμα της Δευτέρας παίζοντας οτιδήποτε trash γνωρίζω!

Διάβασε το υπόλοιπο δημοσίευμα »

Ο κύκλος τον σαγήνευε
με την κλειστή του τελειότητα
μα κατά βάθος ήθελε τη σπείρα

Τα ‘πινα στο ήσυχο ρακομελάδικο του εξαρχειώτικου πεζόδρομου με φίλους χωρίς να περιμένω τίποτα περισσότερο από μια μισομεθυσμένη νύχτα. Μέχρι που είδα την κόκκινη σκιά σου να περνά γρήγορα από το τζάμι του μαγαζιού. Ξαφνικά, απροειδοποίητα, χωρίς λόγο, χωρίς λόγια. Μια σκηνή φευγαλέα που, σε άλλη περίπτωση, ούτε καν θα πρόσεχα. Αλλά έχω πια μάθει τη σκιά σου τόσο καλά που είναι αδύνατον να μου ξεφύγει, έστω κι αν περνά μόνο για μια στιγμή.

που καθώς πάει να κλείσει
ξανοίγεται προς τα ρήγματα της γης
πάει ως την αφετηρία της φουσκονεριάς

Ίσως να μην έλεγα τίποτα σε κανέναν αλλά δεν μπόρεσα να κρυφτώ, ήθελα να δείξω πως υπάρχεις και δεν είσαι κάτι που φαντασιακά εμπνεύστηκα. Μα τα «παιδιά» κόλλησαν στο ίδιο κόκκινο. Είδες μια κοπέλα να ξεφυτρώνει απ’ το πουθενά φωνάζοντάς σε «ελένη!», μια δικαιολογία να σε δει και να μάθει τ’ όνομά σου. Λίγο μετά, ένας τύπος και μια τύπισσα μπούκαραν στο μαγαζί που καθόσουν και ήρθαν «γραμμή» στο τραπέζι σου ζητώντας το e-mail σου. Κι έφτασες τελικά εδώ.

τυλίγεται σε ποθητά κορμιά
ανασυνδέει σκορπισμένες σκέψεις
επαναφέρει μυρουδιές, ξαναβγαίνει
από τις σήραγγες των τραίνων

Δεν ξέρω τι πραγματικά μπόρεσες να δεις αλλά μόνο αυτό υπάρχει στη ζωή μας. Μια εικόνα. Που μπορούμε να την αναπαραστήσουμε με χίλιους τρόπους. Κάποιοι το κάνουν ζωγραφίζοντας, κάποιοι γράφοντας, άλλοι φιλοσοφούν με αυτή κι άλλοι την ονειρεύονται. Κι όσο αυτή η εικόνα υπάρχει, μιλούν, σκέφτονται, χαίρονται ή λυπούνται, μα χωρίς να περιμένουν να τους μιλήσει, μάλλον γι’ αυτό νιώθουν ελεύθεροι. Κάπως έτσι ένιωθα κι εγώ, μια εικόνα σου ζωγράφισα με τα δικά μου χρώματα.

ανασηκώνεται ως τους πύργους του νερού
φτάνοντας - μην ξέροντας ακριβώς
που τελικά θα φτάσει.

Ίσως όμως να έφτασε η ώρα του τέλους, η ώρα που πρέπει να κλείσει αυτός ο κύκλος. Γιατί, ξέρεις, ενώ μέχρι τώρα μπορούσα να γράφω ότι θέλω, τώρα πια δεν μπορώ. Η χρωματιστή σου εικόνα απέκτησε όνομα, φωνή, σκέψεις, αντίδραση, υπολογιστή, έγινε άνθρωπος καθημερινός, απέκτησε το δικό της Λόγο. Μου μένει μόνο να ταιριάξω πίσω στο δικό μου ανώνυμο γκρίζο και να σταματήσω να βουτάω τη ματιά μου στο κόκκινο. Κι εκείνη η βαριά τσάντα ας μείνει, ένα ακόμα σημάδι, μια ακόμα εικόνα…

Ευκολοχάρακτος, σίγουρος, ασφαλής
παρέμενε γι’ αυτόν ο κύκλος.
Τίτος Πατρίκιος

…οι τίτλοι τέλους απ’ όσους ταξίδεψαν στο ίδιο βαγόνι μαζί μου…

Bliss: …οι σκεψεις μας τελικα γινονται τοσο αληθινες,ποσο δυνατα φωναζουμε μεσα μας και ποσο σιωπηλοι γινομαστε εξω,γιατι τετοια αντιθεση? τι θα γινοταν αν ηταν το αντιστροφο στην ιστορια σου αραγε? θα το ελεγες τολμη ή χαζομαρα?…

Fisp: …γιατί άραγε υπάρχει κανείς, καμία, που δεν παρασύρθηκε από την πίκρα μιας εικόνας, που άφησε να δραπετεύσει χωρίς να κάνει τίποτα για να μην φύγει; Και μήπως τάχα στην καθημερινότητα οι στιγμές μαγείας δεν είναι οι μύθοι που χτίζουμε γύρω απ τις εικόνες που δεν καταχτάμε; Λέω εγώ τώρα..

Weirdo: …βάζω στοίχημα πως οι σκέψεις σας είναι παράλληλες.. Ίσως ‘ακούσουμε’ και τις δικές της κάποτε…

Μplim-Μplom: …έχω την αίσθηση ότι αυτό που σε συγκινεί περισσότερο πάνω της είναι η βαριά (κόκκινη) τσάντα κι ίσως βρίσκεις πολύ ερωτική την έκφραση της κούρασης που -πιθανόν να-έχει το πρόσωπό της…

Αspic: …όταν περάσουν τα χρόνια και γίνεις γέρος ανήμπορος ζαρωμένος και ξεδοντιάρης, όταν θα ξεχνάς τι έπρεπε να θυμηθείς ότι ξέχασες, τότε λοιπόν καπετάνιο, τότε θα καταλάβεις πώς μιά εικόνα σου ήσουν και τίποτα άλλο, όπως και τώρα μιά αλλη εικόνα θα είσαι και μόνο αυτή. Καθότι η εικόνα είναι και το περιεχόμενο ενός πράγματος…

WPleftyboy: …αντε γερο, παιξε το τραγουδι το βραδυ και αφιερωσε το σε ολους οσους ψαχνουν απο μενα και την κοκκινοσακίτσα να μην την αφησεις!…

Atg: …toso kairo kratiemai na mi milisw se autin tin istoria alla re gamwto tin kaneis toso omorfi…

Godot: …O o o then ya kno, that lil girl would just have to go! Go! Go-o-o!…

Paperflower: …οι πολύχρωμες φαντασιώσεις, μερικές φορές είναι καλυτερα να παραμένουν φαντασιώσεις για να παραμένουν και πολύχρωμες…

Exiled: …ρε, μίλα της σε λέω! Ντοντ τσου! Ιφ γιου γοντ του τσου, τσου ε τσούινγκ γκαμ εντ νοτ γιορ γουόρντς. Άντε!…

Finally Connected: …κολλησα, θυμηθηκα τις φορες που μου χει τυχει, να τους κοιτω να με κοιτανε… φορτωμενη λουλουδια, στα μαυρα οπως παντα ντυμενη, ηρεμη και ισως ομορφη… βιαστικη και περιχαρης απο μια μου σκεψη… θλιμενη, βαθυα μεσα μου δακρυσμενη… σπαστα, απεγκλωβησου, γαμα τις σκεψεις, απλωσου, εστω κι αν μεινει μεσα σου μοναχα… κι ας μην παει πουθενα αλλου…

Brable Iceweb: …η φαντασία μπορεί να παίξει περίεργα παιχνίδια… Και όμορφες, χαμένες εικόνες να ζωντανέψουν… Τα μάτια της ψυχής δεν βλέπουν με βάση την σχετική και απ’ολους τους άλλους αποδεκτή /υποτιθέμενη πραγματικότητα… Το ψαράκι στο λαιμό της το φοράει ακόμη… ίσως και να βρικσόταν εκεί απέναντι σου κρατώντας την ίδια κόκκινη τσάντα…

Xnoudi: …να μην μιλήσεις στο κορίτσι με την κόκκινη τσάντα, μετά θα την αποφεύγεις…

Razzmatazz: …πως το είπανε και οι Madrugada… “Old enough to pay, Young enough to kick around”…

Troll: …oh go over and say sth, not talk, just go say sth and leave, discreetly so, oxi kai kala ‘to paizw istoria’…

Maria Adouaneta: …κουτιά είμαστε. Ευτυχως όμως εμείς το ξέραμε από την αρχή. Γι’αυτό αφήνουμε τους ανθρώπους να μας ανοίγουν και να μας κλείνουν και θεωρούμε και τις δύο κινήσεις αυτές φυσιολογικές. Αλλοίμονο σ’αυτούς που μόνο να τους ανοίγουν θέλουν…

Wonder: …τι ερεθιστικό που είναι να αυτό που κάνεις! Την παρατηρείς και την φαντάζεσαι και μετά γράφεις γι’αυτήν…

Spyros Serafeim: …και πότε, είπαμε, ότι θα της το πεις;…

Queerdom: …γιατί να της το πει; Έχει άλλη χάρη έτσι..

Wxra Speiroxaiti: …ζωή που δεν μοιράζεται είναι ζωή κλεμμένη λεει -σωστά- το τραγουδάκι. Ζωή, όμως, όχι εικόνες…

Motorcycle Boy: …ευτυχισμένοι όσοι δεν μπορούν να δουν τις σκιές. Γιατί είναι δυστυχισμένοι όσοι τις λατρεύουν. Και καταραμένοι εκείνοι που προσπάθησαν να αγγίξουν μια σκιά. Διάλεξες. Κοίτα να μην την κοπανήσεις όταν θα έρθει ο λογαριασμός γιατί τα χρέη δεν ξοφλάνε από μόνα τους. Αντίθετα από τους ανθρώπους…

Oi Skies Milan: A, ρε γέρο μου…

∩ → ← 8 → ← 7 → ← 6 → ← 5 → ← 4 → ← 3 → ← 2 → ← 1

Ένα από τα θέματα με τα οποία ασχολήθηκε τελευταία ήταν και το περιβόητο Δίκτυο 21. Ότι λοιπόν με εξόργισε ήταν η αντίδραση ενός σχολιαστή (που προφανώς υποστήριζε τις απόψεις του Δικτύου 21) που απείλησε με μηνύσεις (μια γνωστή τακτική εξόντωσης και φίμωσης της ελεύθερης έκφρασης και γνώμης) και μάλιστα επειδή -λέει- ενοχλήθηκε από σχολιαστή του εν λόγω μπλογκ!

Με άλλα λόγια θα ποινικοποιούμε στο εξής και την άποψη των σχολιαστών των ιστολογίων ενοχοποιώντας πιθανά τον διαχειριστή τους που τόλμησε να τα αφήσει ελεύθερα επειδή κάποιοι επώνυμοι δείχνουν δυσφορία. Κι ίσως κάποτε μια μελλοντική Αντιστοχαστική Διαϊστολογική δύναμη καταστολής να συλλαμβάνει όσους έχουν ιστολόγια με ουσία, αφήνοντας ελεύθερα όλα τα ροζ χιουμοριστικά αποκαίδια των μπλογκς.

Για όσους αρέσκονται να τριγυρίζουν στα δικαστήρια έχω να τους πω πως το μόνο που ο άνθρωπος ποτέ δεν θα φυλακίσει είναι ο Λόγος…

Αν πιστεύεις ότι αξίζει να προωθηθεί μέσω των blogs σε παρακαλώ βοήθησε να το κάνουμε…»

Διάβασε το υπόλοιπο δημοσίευμα »

...ποτέ δεν ήταν...