Ποιος διάβολε είσαι συ

που νομίζεις πως υπηρετείς έντιμα δυνάμεις που δε σε αφορούν, δυνάμεις παλιές όσο η ύπαρξη του σύμπαντος, δυνάμεις δύσκολες, άπιαστες, σχιζοφρενικές, δυνάμεις που σκοπό έχουν την αναγέννηση της καταστροφής μου…

Ποιος είσαι εσύ

που χλευάζεις τους ανθρώπους έχοντας παντιέρα τη ματαιοδοξία σου, που στέκεσαι ολόρθος βγάζοντας πύρινους μα άδειους λόγους κραδαίνοντας δονκιχωτικά πληκτρολόγια αντί για κοφτερές λάμες, νομίζοντας πως μπορείς να αφυπνίσεις συνειδήσεις ενώ το μόνο που καταφέρνεις είναι να χαλάς την ηρεμία του μέσου και του μέσου ανθρώπου που κοντοστέκεται, νομίζοντας πως ΕΣΥ είσαι αυτός που ξυπνά τη νύχτα ουρλιάζοντας, φτύνοντας χολή στο παγωμένο από χρόνια κεφάλι μου…

Γιατί, να σε πάρει ο διάολος, πιστεύεις

στην ανικανότητα και την ακινησία μου αντί να δεις βαθειά μέσα μου το ΟΛΟΝ και την αντίφασή μου, αντί να εξυψώσεις την ευαισθησία μου και την παγερή ομορφιά μου, γιατί μ’ εξορίζεις στο υπερπέραν αντί να μου απλώσεις το χέρι και να με ταξιδέψεις στο όνειρο, να μου χαιδέψεις τη σκέψη, να κοιταχτείς στο καθρέφτη, να γίνεις ΕΓΩ και να παλέψεις δίπλα μου, αντί να μασάς και ν’ αναμασάς τα σκατά, νιώθοντας φολκλορικός καρτουνίστικος υπερ-ήρωας άλλης εποχής, έχοντας, ΛΕΣ, την εντιμότητα και τη θέληση να εμπνευστείς και να τρελλαθείς…

ΔΕΝ βλέπεις τι κάνεις!

μιλας για την έμπνευσή σου αντί να μ’ εμπνεύσεις, μιλάς για την τρέλα σου αντί να με τρελλάνεις, μιλάς για την ήττα μου αντί να πολεμήσεις μαζί μου, μιλάς για το τίποτα αντί να με ξεσηκώσεις ΓΙΑ ΤΑ ΠΑΝΤΑ…

είσαι μονάχα ένας ΤΥΦΛΟΣ

αν μένεις στην ταμπέλα του “επαναστάτη”, του “φοιτητή”, του “καθώς πρέπει”, του “μικροαστού” κοιμισμένου, του οποιουδήποτε τόλμησε να με μαρκάρει σαν αγελάδα, να με παρακολουθεί, να με ανατρέφει και να με κοιμίζει

ΑΚΟΥΣΕ ΜΕ

ΔΙΚΑΙΩΜΑ ΕΧΟΥΜΕ ΟΛΟΙ, ΑΚΟΜΑ ΚΙ ΕΓΩ, παρόλη την άχρωμη ζωή μου, παρόλη την πραγματικά δεινή υποκριτική μου ικανότητα, παρόλο που με το καιρό ξέχασα να ζω, να υπάρχω, να αντέχω, ακόμα και να σκεφτομαι…

ΚΙ ΑΝ πιστεύεις πως το να χλευάζεις πικρόχολα την ελλειπτική μου μνήμη σε κάνει ξεχωριστό, αν νομίζεις πως το να πετάς πέτρες στην κηδεία μου σε κάνει δυνατό κι αν το τέλος του δικού μου κόσμου σε κάνει να γελάς υστερικά, αλλαλάζοντας από μισαλλόδοξη χαρά,

ΜΑΘΕ
ΠΩΣ
ΑΚΟΜΑ
ΚΙ
ΕΣΥ
ΕΙΣΑΙ
ΕΝΑ
ΕΓΩ
ΜΟΥ

και φθείρεις άλλη μου μια χορδή, ίσως τη πιο σημαντική, τη δικιά μου ΛΑ ΜΙΝΟΡΕ, εκείνη που, παρόλες τους αιώνες της ανυπαρξίας μου, ΑΚΟΜΑ ΥΠΗΡΧΕ για να μου τραγουδά το μοναχικό μου ταξίμι, για να βάζει λίγο blue στα χαρτονένια άχρωμα όνειρά μου…

μα ακόμα και μετά απ όλα αυτά
σε βλέπω να στέκεσαι
όρθιος και σαρδόνια χαμογελαστός
καπνίζοντας και χασκογελώντας
χαμένος στη τάξη της μισό-τρέλας σου
ματαιόδοξος ακόμα
αγέρωχα υπερήφανος
όμως δε σκότωσες εμένα
σκότωσες τη μοναδική σου ελπίδα
τη μικρή φωτεινή γραμμή στον σκοτεινό σου ορίζοντα
αυτή που πια

ΔΕΝ ΘΑ ΞΑΝΑΔΕΙΣ ΠΟΤΕ,

έτσι…
να που ήρθες εσύ στη θέση μου
όχι του μαρκαρισμένου “επαναστάτη”,
όχι της τσούλας “νοικοκυράς”,
όχι του μικροαστού “μπαγασάκου”,

ΜΑ

εκείνου που τη νύχτα
δεν θα μπορεί πια να κοιμηθεί
δεν θα μπορεί πια να ονειρευτεί
παρά μόνο να δει τους εφιάλτες μου

ΚΑΙ ΝΑ ΤΡΟΜΑΖΕΙ

αδύναμα
άχαρα
άοσμα
άυλα

παρόλα αυτά

σ ευχαριστώ όμως…
ακόμα μια φορά…

FLGD @ 11 Jan 2005