Στη Φαλακρίτσα, εκείνο τον πράσινο λόφο χαμένο στην οροσειρά του Μαινάλου, είναι το Καλαβρύτσιλο, ένα μικρό, ασήμαντο χωριό, με όχι πάνω από 20 σπίτια, τα πιο πολλά έρημα εδώ και χρόνια. Στο καφενείο της μικρής πλατείας μαζεύονται οι τελευταίοι γέροντες και παίζουν κανένα χαρτάκι, λένε καμιά μαλακία από τα παλιά κι χρόνος περνάει, παίρνοντας, που και που, κάποιον μαζί του, για παρέα.

Εκείνο το χειμώνα του ‘97 όμως, συνέβη κάτι που συντάραξε πράγματι τη ζωή των γερο χωριανών και τους έκανε να αισθανθούν μεγάλη έκπληξη.

Ήταν πρωί, άσπρα όλα από το χιόνι τριγύρω, ο κυρ Αντρέας έψηνε τους καφέδες. Στο πρώτο δεξιά τραπέζι (οκτώ είχε όλα κι όλα) ο μπάρμπα Κωνσταντίνος, ο μελισσοκόμος, παρέα με τον κυρ Γιάννη, που ‘χε τα πρόβατα, παίζανε πλακωτό. Στο επόμενο τραπέζι ο “νεότερος” κυρ Αλέκος (50άρης) διάβαζε το Ριζοσπάστη επιδεικτικά, πιο πολύ για να τσαντίζει τους άλλους κι όχι για να βλέπει αν ψήλωσε η Αλέκα. Ο Φώτης, ο συνταξιούχος αγροφύλακας, μαζί με το μπάρμπα Δημήτρη, που ήταν απόμαχος του ΝΑΤ, παίζανε τη πρέφα τους. Στην άκρη μια στόφα πολυκαιρισμένη έκανε ότι μπορούσε να ζεστάνει το χώρο. Είχε κι ένα τραπέζι με μια μονάχα καρέκλα δίπλα της αλλά κανείς δε καθότανε εκεί επειδή έκανε υπερβολική ζέστη και καιγόσουνα.

Στις 9.35 ακριβώς, μια φιγούρα σταμάτησε απέξω από τον καφενέ. Άνοιξε τη πόρτα και μπήκε μέσα. Μια φιγούρα ξένη. Νεότερη από τους υπερήλικες αλλά σκαμμένη κι αυτή από τον καιρό. Σήκωσαν τα βλέμματα οι γέροι, βλέποντας τον “ξένο” να βαδίζει με αποφασιστικό βήμα και να κάθεται σ’ εκείνο το τραπέζι, που εκείνοι δε κάθονταν ποτέ, εκείνο δίπλα στη στόφα. Ο ξένος χτύπησε τα χέρια του.

“Ένα βαρύ γλυκό“, είπε με βαριά φωνή…

Στις 9.57 ακριβώς, μια ακόμα φιγούρα εμφανίστηκε απ έξω από το καφενέ. Άνοιξε τη πόρτα και μπήκε μέσα. Κι άλλος ξένος. Σκοτεινή φιγούρα αυτός. Και νέος. Από κείνους τους αναμαλλιασμένους. Τους γιεγιεδες ντε, εκείνους που θέλουνε να τα κάνουνε όλα και να μη δουλεύουνε. Μόλις μπήκε κοίταξε τριγύρω του. Είδε τον πρώτο ξένο. Αμίλητος πήγε, τράβηξε μια καρέκλα και κάθισε κι εκείνος σ’ εκείνο το τραπέζι. Χτύπησε τα χέρια του.

“Φραπέ μέτριο, χωρίς γάλα“, αναφώνησε…

Στις 10.09 ακόμα μια φιγούρα σταμάτησε έξω από τον καφενέ. Λεπτή αυτή τη φορά. Μια γυναίκα ήτανε. Άνοιξε τη πόρτα. Μπήκε μέσα. Μικρή κι όλας. Τσούπρα. Με κείνα τα κολλητά κοντά μπλουζάκια που όλοι απορούν πως διάβολο δε κρυώνουν τα κοριτσόπουλα. Μα τι γύρευε αυτή εδώ? Η μικρή έβγαλε το παλτό της, κοίταξε τριγύρω. Είδε τους άλλους ξένους. Κοντοστάθηκε. Το πήρε όμως απόφαση. Έσυρε μια ακόμα καρέκλα και πήγε κι εκείνη σ’ εκείνο το τραπέζι. Δίπλα στη στόφα. Σ αυτό που κανείς από τους γέρους δε καθότανε. Χτύπησε τα χέρια της.

“Μια κόκα κόλα, παρακαλώ“, είπε με γλυκιά φωνή…

Στις 10.26 μια ακόμα φιγούρα σταμάτησε έξω από τον καφενέ. Οι γέροι έχασαν τη λαλιά τους. Όλοι σκέφτονταν οτιδήποτε παράξενο μπορούσαν. Η φιγούρα ανοιξε τη πόρτα και μπήκε μέσα. Ψηλός, με στρογγυλά γυαλιά, επιβλητικός μα καλοσυνάτο πρόσωπο, μουσάκι άλλης εποχής, ώριμος κι εκείνος, προσεγμένο ντύσιμο και μια κόκκινη γραβάτα να δείχνει παράταιρη στον καφενέ. Κοντοστέκεται κοιτάζοντας τριγύρω. Βλέπει τους άλλους ξένους. Αμέσως τραβάει προς τα κεί. Κάθεται κι εκείνος στο ίδιο τραπέζι. Χτυπάει τα χέρια του κι αυτός.

“Ένα κονιάκ“, είπε με τρεμάμενη φωνή…

“Τι παράξενο“, σιγοψιθύρισε ο κυρ Φώτης στο μπάρμπα Δημήτρη, “τόσοι ξένοι ούτε το δεκαπενταύγουστο δεν έρχονται. Και κοίτα πως μιλούν δυνατά… κι όλοι σ’ αυτό το τραπέζι…“
“Ναι, είναι παράξενο“, απάντησε σιγομιλώντας ο μπάρμπα Δημήτρης, “και το πιο παράξενο είναι πως σ εκείνο το τραπέζι…, μα καλά δε καίγεται ο κώλος τους?“

Ο μόνος που χαιρότανε ήταν ο κυρ Αντρέας. Τέτοια κίνηση στο μαγαζί του είχε να τη δει από το ‘85. Τότε που χάλασε ένα λεωφορείο στο δρόμο ένα απόγευμα κι έκανε 12 ώρες να έρθει η ΕΛΠΑ. Μόνο που χε μέσα γύρω στους 10 φαντάρους. Μα κανένα κοριτσόπουλο. Και θυμάται πως και τότε, όλοι αυτοί, στο ίδιο τραπέζι καθόντουσαν… “θαρρώ πως ήταν η ίδια“, μονολόγησε μονάχος του μα κανένας δεν τον άκουσε…

FLGD @ 19 Oct 2004