Posted at 01-02-2006 @ 12:15 by ..::DeUCeD::.. in FLGD
το τίποτα υπάρχει, είναι εδώ,
τριγύρω μας,
έχει γεμίσει το κεφάλι μας με το κενό και τα δυνατά μας λόγια είναι άψυχα,
άλογα και παράλογα, που -απλά- δε σημαίνουν τίποτα…
ακόμα και το υπέροχο κόρδωμα ή το αειθαλές καμάκιασμα, η μαγκιά κι η εξυπνάδα που έβγαιναν από τα στόματα μας με πρόσχημα την ορθότερη άποψη ή την “έκφραση” του εσωτερικού μας κόσμου, μια άοσμη κι αθόρυβη κλανιά κατάντησε.
γι αυτό και δεν υπάρχει κίνδυνος να εκραγεί,
γιατί το τίποτα εξερράγη μόνο μια φορά,
τότε εκεί στην αρχή που το τίποτα ήταν κάτι,
κάτι τις,
τώρα πια πάει κι αυτό.
έμεινε το κενό κι όχι το χάος,
ούτε η θλίψη, ούτε η χαρά,
μονάχα η άχαρη μέρα να περνά,
αγγίζοντας το θάνατο ένα χιλιοστό κοντύτερα
(που σε τελική ανάλυση καμία σημασία δεν έχει
μιας που ήδη πεθάναμε πριν καν αρρωστήσουμε
ή έχουμε ήδη αρρωστήσει με αυτήν τη τιποτένια ζέστη
και την άνευ ξεσπάσματος εξωσωματική μας καύλα)
να λέμε και να λέμε και να λέμε,
να λέμε παίζοντας με το τίποτα,
και ποτέ για κάτι,
εννοώντας πάντα τίποτα,
ενίοτε με την ελπίδα να μας ακούσει εκείνος,
που με τη σειρά του μας γράφει και μας διαβάζει,
χωρίς ποτέ να καταλάβει,
τίποτα…
γιατί στην ουσία,
φοβόμαστε μονάχα ένα πράγμα,
μήπως κάποιος ακούσει πως,
δεν είχαμε ποτέ
τίποτα να του πούμε…
01-02-2007 @ 13:08
Καλυτερα αν εχεις το τιποτα και το μηδεν.
Παρά…. ξέρεις…
01-02-2007 @ 13:24
It’s better to burn out than to fade away..
01-02-2007 @ 13:32
Δηλαδή αεριζόμαστε κι από το στόμα.
Μάλιστα.
Εκτόνωση!
01-02-2007 @ 15:51
Μη θες καμιά μπυρίτσα;; Φεύγεις από το ένα άκρο για να σε βρει το άλλο, παρέα κάνουν, αυτό το ξέρεις. Ακόμα κι η κλανιά έχει λειτουργικότητα, όλα θα πούνε κάτι, πιάσ’ το και κάντο πιο μεγάλο ή πιο μικρό αν θες, όπως το νιώθεις. Όμως, ας το να γίνει πρώτα, μην το καταδικάζεις με τις ρίζες στην κοιλιά, τα λόγια τα φτιάχνεις και τα στέλνεις, πολλές φορές η αλληλογραφία χάνεται και ο παραλήπτης βουβός σε περιμένει.
01-02-2007 @ 17:01
οφείλεις να υποκλίνεσαι στο αιώνιο, λυτρωτικό τίποτα. Είναι η μοναδική αλήθεια που δεν καταρρέει.
02-02-2007 @ 10:22
Ίσως η αλληλογραφία χάνεται,
μα ο παραλήπτης παραμένει πάντα βουβός,
χωρίς να περιμένει τίποτα…
02-02-2007 @ 10:36
Μα τι λέτε! Το τίποτα είναι κι αυτό *κάτι*!
(σοφιστεία του κερατά, ξέρω…)
02-02-2007 @ 22:12
όμορφο τίποτα…
04-02-2007 @ 21:12
Αν αυτό που έχεις να πεις το θεωρείς τίποτα, μην το λες.
Αν αυτό που ακούς το θεωρείς τίποτα, ίσως και να μην το κατάλαβες.
Πάντως το σχόλιο πάνω στο τίποτα, είναι όντως κάτι.
19-10-2007 @ 14:17
Κι όμως. Είχαμε τόσα πολλά να πούμε που δεν τα είπαμε. Κι ας επιστρέψουμε λοιπόν κάποτε στα “μη λεχθέντα” παραδεχόμενοι πως το τίποτε στην πραγματικότητα δεν υπάρχει, αλλά ούτε και υπήρξε ποτέ.
Θ’ ακουμπήσω εδώ ένα πετραδάκι…
Αν έχεις νιώσει την αίσθηση του κενού μπορείς ποτέ να το αφήσεις να συμβεί ξανά; Μπορείς να παραδώσεις τα όπλα και να φύγεις ήσυχα, ξέροντας πως κάποιος άλλος θα το νιώσει όπου να ‘ναι; Μπορείς να πεις δεν μ’ αφορά… εγώ έχω πληρώσει, σειρά σου τώρα!
Μερικές φορές έχω απογοητευθεί τόσο πολύ… Κι όμως, προτιμώ σαν άνθρωπος να ρίξω μια κλωτσιά και να τα ρημάξω όλα παρά να φύγω. Δεν πιστεύω στο δεν μ’ αφορά, είναι όλα ένα κομμάτι του παντός και τα πάντα είναι ένα κομμάτι από μένα