ΥΠΝΟΣ
χειμωνιάτικες και δύσκολες νύχτες… ώρες που η πόλη κοιμάται κι εγώ δε μπορώ να μετρήσω προβατάκια πια… τα σφάξανε όλα το Πάσχα…

ΕΓΩ
χοντρές κάλτσες, τα παλιά τριμμένα ορειβατικά μου μποτάκια, τζήν σκληρό, στενό, “σωλήνα” το λέγαμε τότε, τώρα πια δε μπορώ να βρω πουθενά, το παλιό μαύρο Colori, τριμμένα γάντια μακριά κι εκείνο το γέρικο μαύρο Shoei με τους αετούς επάνω…

ΕΚΕΙΝΟΣ
φουσκωτά radial michellen, 4 σε 2, γυμνός, στρογγυλό προβόλι σα μάτι κύκλωπα, τα “ρολόγια” του χρωμιωμένα, σκούρο κόκκινο σαν αίμα το χρώμα του, σκόνη και ξεραμένη βενζίνη στο βρώμικο σώμα του, ήχος μπάσου μπλουζ μπάντας, φιλόξενη η σέλα του, περιμένει από κάτω…

ΕΜΕΙΣ
τον κοιτάζω, γυρνάω κλειδί, τραβάω αέρα, πατάω το κόκκινο… ξυπνά, γουργουρίζει και μουρμουρίζει για την αλάδωτη αλυσίδα και τη μόνιμη απλυσιά… ανεβαίνω, κουμπώνω το κράνος… ακουμπώ τα χέρια μου στις ψήκτρες να ζεσταθούν… του αρέσει… τα φώτα κίτρινα, ο δρόμος γυαλίζει… δε ξέρω πια αν με πάει αυτός ή τον πάω εγώ… τόσα χρόνια με ξέρει και τον ξέρω…

ΜΑΖΙ
συντονισμός… αριστερό χέρι, συμπλέκτης, δεξί χέρι, κούφια, αριστερό πόδι, κουμπώνει, δεξί πόδι άμα χρειαστεί… αγαπημένα μας παιχνίδια πολλά… όταν το κέφι ξεχειλίζει, ισορροπία στη διαχωριστική… εκεί ανάμεσα σε δυο στενές γραμμές… που τσουλάνε σα το φίδι… κι εμείς επάνω τους… φώτα άσπρα έρχονται αριστερά… τρομάζεις… αδρεναλίνη… φώτα κόκκινα περνάς από δεξιά… μικρά τετράγωνα κινητά μπουρδέλα…

ΤΑΞΙΔΙ
κοιτάζω μπροστά… ο δρόμος… η νύχτα… πηγαίνω… το φως λιγοστό… δεν είναι μοναξιά… μοναχικότητα… ο δρόμος πηγαίνει μονάχος του… η πόλη που δε κοιμάται, χασμουριέται… το κρύο αρκετό… σου τρυπάει τ’ αυτιά… παγώνει τον ήχο… μα σε ξυπνά άτσαλα… διώχνει τη καταχνιά… συνέρχεσαι… υγρασία… πότε βρέθηκα στη παραλία… τελικά αυτή η πόλη είναι μικρή ή όλα αυτά δεν υπάρχουν… κι όμως… ακούω τις στροφές… χαζεύω τα όργανα… νιώθω την ανάσα μου βαριά… δύσκολη στροφή… είμαι με πολλά… να κόψω… παλιά δεν έκοβα…

ΕΙΚΟΝΕΣ
εδώ ήταν η καντίνα… τώρα έχει μαγαζί… με μπράβους… μουσική… κάπου είχε ένα σαμάρι… ωπς… πάντα μου ξέφευγε… πόσα χρόνια μαζί… πάνω από δέκα… δώδεκα?… μ’ έχεις τσαντίσει πολλές φορές… μ’ έχεις αφήσει… αυτό που μου ‘χει μείνει ήταν πως μ’ άφηνες μπροστά σε άλλους… ποτέ μονάχο μου… γιατί… ζηλεύεις βλάκα?… σ’ έχω τσαντίσει κι εγώ… σ’ έχω πιέσει πολύ… σ’ έχω παρατήσει πολλές φορές… δε με πρόδωσες… ενώ μπορούσες… και θα ‘χες δίκιο… τελικά, με τα χρόνια, μαζί βρεθήκαμε και μαζί πάμε… το ‘χεις σκεφτεί?… θυμάσαι τη Τρίπολη?… θυμάσαι τ’ Άγραφα?… τη Σαντορίνη?… πόσα ακόμα… ίσως εμείς οι δυο να πρέπει να ξαναρχίσουμε… ή να το τελειώσουμε… το ‘χω σκεφτεί κι αυτό… το ξέρεις… πολλές φορές… αλλά όσο περνάνε τα χρόνια και σε χαζεύω νιώθω πως μάλλον μαζί θα ψοφήσουμε… βήχεις λίγο… γιατί… ξέρεις, άλλες φορές θα ‘θελα να ‘χες φωνή… μα άλλες τη βρίσκω που μου δείχνεις με το δικό σου τρόπο πως νιώθεις… πρόσεχε τα νερά… γλιστράει εδώ…

ΖΩΗ
πρέπει να σου πω και κάτι… ξέρεις… το ‘χεις καταλάβει… αυτή η τελευταία που ανεβαίνει… το ‘χεις ξανακούσει το ξέρω… όμως έτσι είναι… δε το νιώθεις κι εσύ?… μη με ρίξεις μπροστά της… και μη τη ρίξεις… στήριξε με… αυτό το καιρό άσε με να σε παραμελήσω ξανά… για λίγο αυτή τη φορά… αλλά είναι πολλά… τα ξερεις… η μικρή… τα λεφτά… η ανάγκη… κι είναι κι εκείνη… δώσε μας μιαν ανάσα… πάρε κι εσύ μια… ξέχνα τα για λίγο… πρόσεχε το γκιόζη με το κίτρινο… είσαι για μπύρα στον Άλιμο?… μια μονάχα… για ανάσα… να δεις και τα φλωρικα… τις ψηλοτάκουνες να γελάσεις… γουστάρεις ε…

ΣΚΟΤΑΔΙ
κρυώνω τα τελευταία δέκα λεπτά… πρόσεχε πίσω τη μπέμπα που έρχεται… είναι αργά λες?… σ’ αρέσει εκεί στις 5… το ξέρω… η περιοχή σου είναι… πρέπει να κοιτάξουμε και τη τρύπα στις μεσαίες κάποτε… θα δεις… θα νιώθεις άλλος άνθρωπος… αστείο δεν είναι?… να την κυνηγήσουμε λες?… μπα… είναι πολύ “κυρία”… χάθηκαν οι φυλές μας τελικά… πολλοί φοράνε μοκασίνια… μα είναι όλα timberland πια… αν έχει μείνει κι αυτή η μάρκα… η γέφυρα… πάρε φόρα… μη μασάς… τα στρουμφάκια παίζουνε μονάχα Σ/Κ… τέτοια ώρα σήμερα μόνο οι άυπνοι μένουν στο δρόμο… έλα να γείρουμε στην ανοιχτή μετά… πάρε και το υφάκι σου… τη μαγκιά του μετάλλου… να χαζέψει ο ταρίφας δεξιά…

ΤΣΙΓΑΡΟ
κάτσε να σε κλειδώσω… καλή η ανάσα μας σήμερα, δε λέω… κάνει όμως κρύο για μένα… εσύ ζεστάθηκες… να με περιμένεις εδώ κάτω… αύριο ή μεθαύριο θα ξανάρθω… ίσως αργήσω… μα θα περάσω να σε δω… σε κοιτάζω και τη νύχτα απ το μπαλκόνι… γυαλίζεις στο φως, κι ας εχεις δυο-τρια κιλα βρωμα… ναι, στο πα, θα πάμε για μπάνιο… μη τρελαίνεσαι… κωλοδρομος είναι, αλλά έχει και γέλιο… μη φύγεις… ακόμα… να κάνεις το τσιγάρο σου πρώτα…

AΠΟΦΑΣΗ
αυτό το κράνος δε θα μου σώσει το κεφάλι… το μόνο τελικά που μπορεί να κάνει είναι να μου καταστρέφει τις τρίχες με μίσος…

FLGD @ 5 Nov 2004