Posted at 14-08-2007 @ 13:37 by ..::DeUCeD::..
Πάντα ήθελα να το κάνω αυτό. Να βγάλω εκείνες τις παλιές κιτρινισμένες φωτογραφίες που δείχνουν κάποιες από τις ρίζες μου και να πω μια μικρή ιστορία ανακατεύοντας ανθρώπους και αυτοκίνητα, εποχές και γενιές. Μάλλον κανέναν δεν ενδιαφέρει αλλά είναι κομμάτια ενός παζλ που καθένας μας κουβαλάει. Να ένα δικό μου…
Δεν μπορώ να πάω πιο παλιά μα ο προπάππους μου έβοσκε κάποτε πρόβατα στο… Μπραχάμι (Άγιος Δημήτριος). Ο παππούς μου γνώρισε την γιαγιά μου που έμενε στη Μάνδρα (αρβανίτισσα). Παντρεύτηκαν και μετακόμισαν στην Ανω Ελευσίνα όπου έφτιαξαν το σπίτι τους δίπλα στις “γραμμές”. Ο παππούς μου έγινε (άγνωστο πως) από τους πρώτους μηχανικούς αυτοκινήτων. Σώζεται από εκείνον μόνο αυτή η φωτογραφία που τον δείχνει μαζί με άλλους σ’ ένα φορτηγό (από το οποίο λείπει ο… κινητήρας!) στην αυλή του. Όμως ήταν άτυχος. Πέθανε νέος, περίπου το 1937, από πάρκινσον αφήνοντας την γιαγιά μου με 3 παιδιά, από τα οποία το ένα πέθανε λίγο αργότερα από γάγγραινα.
Ελευσίνα ~ δεκαετία ‘20
Ο πατέρας μου γεννήθηκε το 1923 στην Ελευσίνα. Μόλις πέθανε ο παππούς μου αναγκάστηκε να βγει να δουλέψει. Σαν μεγαλύτερος γιος έπρεπε να συντηρήσει την οικογένεια από τα 14 του χρόνια. Δούλευε σε διάφορα εργοστάσια στην Ελευσίνα, την Αθήνα και τον Πειραιά, στην αρχή εργάτης, αργότερα στα μηχανουργεία. Παράλληλα πήγαινε σε νυχτερινό. Τα κατάφερνε δύσκολα, όπως όλοι εκείνες τις εποχές.
Ξεκινά ο πόλεμος μα ο πατέρας μου δεν πάει φαντάρος ως προστάτης. Δουλειές ακόμα πιο σπάνιες, φτώχεια και πείνα μα τα κατάφερναν. Όμως η ατυχία συνεχίζεται. Πέφτει σ’ ένα από τα διαβόητα γερμανικά μπλόκα. Τυχερός που δεν εκτελείται μα στέλνεται με τραίνο σε στρατόπεδο συγκέντρωσης στη Γερμανία. Επιβιώνει εκεί περίπου 1,5 χρόνο μέχρι την απελευθέρωση. Επειδή όμως ήταν σε περιοχή που απελευθέρωσε ο Σοβιετικός στρατός, δεν υπήρχε κανείς να οδηγήσει τους ελάχιστους εναπομείναντες Έλληνες πίσω. Έτσι ξεκινά μια πορεία επιβίωσης στο άγνωστο που διαρκεί περίπου ένα χρόνο, μέχρι που ο Ερυθρός Σταυρός τους ανακαλύπτει κάπου στην Ουκρανία. Επιστροφή στην Ελλάδα περίπου το 1946.
Ελευσίνα ~ δεκαετία ‘50
Κάποια στιγμή ο πατέρας μου γίνεται οδηγός φορτηγού. Έπειτα από λίγο αγοράζει ένα μεταχειρισμένο “καρνάβαλο” δικό του. Η εποχή ήταν καλή για τους φορτηγατζήδες κι έβγαζε καλό μεροκάματο με σκληρή δουλειά. Τότε υπήρχε δουλειά, ανοικοδόμηση, αρκετά έργα. Υπήρχε και κείνη η αθωότητα όπως ακριβώς φαίνεται και “βγαίνει” από τις φωτογραφίες. Εκείνη την εποχή γνωρίζεται με τη μάνα μου και ξεκινά ειδύλλιο που θα αργήσει αρκετά να “καρποφορήσει” λόγω της κλειστής κοινωνίας και των ηθών της εποχής.
Νταμάρια ~ δεκαετία ‘50
Ακρόπολη ~ δεκαετία ‘50
Κάποια στιγμή κάνει το “άνοιγμα”. Πουλάει τον “καρνάβαλο” και παίρνει πρώτα το Desoto κι ύστερα από λίγα χρόνια το Volvo. Ενώ φαίνεται πως οδηγείται σε εποχή ανάκαμψης τελικά τα πράγματα δεν συνεχίζουν έτσι. Ο συνεταιρισμός με τον αδερφό του αποβαίνει μοιραίος και σε βάρος του ενώ η επιπόλαιη διαχείριση φέρνει την κρίση. Δεν μπορεί πια να κρατήσει και τα δυο φορτηγά. Αναγκάζεται να τα πουλήσει και να στραφεί αλλού.
Ελευσίνα ~ δεκαετία ‘60
Και φτάνουμε στο 1965. Τότε, με όσα χρήματα έχει, αγοράζει (συνεταιρικά) ένα λεωφορείο SCANIA το οποίο και δουλεύει ο ίδιος. Ένα χρόνο μετά παντρεύεται τη μάνα μου και μετακομίζει στην Αθήνα στην περιοχή που χρόνια ονομαζόταν Κυνοσάργους (μα κανείς δεν τη θυμάται έτσι πια). Το 1967 εκδηλώνεται το πραξικόπημα και αποφασίζω να γεννηθώ κι εγώ για να συμμετάσχω στο αντικαθεστωτικό κίνημα της εποχής.
Ηλιούπολη ~ δεκαετία ‘70
Το Scania. Εκεί μέσα μεγάλωσα. Μέσα σε κείνο το λεωφορείο. Δίπλα στη θέση του οδηγού είχε ένα μεγάλο μακρόστενο κουτί. Μέσα ήταν ο κινητήρας του. Εκεί πάνω καθόμουν πιτσιρικάς ώρες ολόκληρες δίπλα του, ακολουθώντας τον σιωπηλά σε όλα τα δρομολόγια. Ακόμα και στις επισκευές ή τη συντήρηση. Άνοιγε το “κουτί” κι έβλεπα τις βαλβίδες του μεγάλου πετρελαιοκινητήρα ν’ ανοιγοκλείνουν. Μύριζα το γράσο, τα λάδια, το πετρέλαιο. Άκουγα το χαρακτηριστικό ήχο της μηχανής κι ένιωθα πως ήταν το πιο τέλειο μηχανικό κατασκεύασμα που έχω νιώσει ποτέ μου. Το τεράστιο επιβλητικό τιμόνι, ο μακρόστενος καμπύλος θόλος, τα σκληρά καθίσματα, το μικρόφωνο του εισπράκτορα, όλες του οι γωνιές ζουν στην παιδική μου μνήμη.
Την Αθήνα τη γνώρισα μέσα από εκείνο το λεωφορείο. Περιοχές μακρινές, που τότε ήταν δύσκολο να πας, εγώ τις γύριζα παρατηρώντας τους ανθρώπους, πάντα καθισμένος πάνω στη μηχανή. Ακόμα και βόλτες ή για μπάνιο πηγαίναμε με το λεωφορείο. Μεγάλωσα όλη τη δεκαετία του ‘70 μαθαίνοντας τον κόσμο μέσα από το Scania. Το Scania του 4ου ΚΤΕΛ…
Ανω Λιόσια ~ δεκαετία ‘70
Κάποια στιγμή όλα τελειώνουν. Έτσι ήρθε ο “εθνάρχης” κι “εθνικοποίησε” τα λεωφορεία. Ο πατέρας μου βρέθηκε με μισή άδεια ταξί που (λόγω της υπερβολικής προσφοράς εκείνη την εποχή) πούλησε για ένα κομμάτι ψωμί. Άλλωστε η δουλειά του ταξιτζή δεν του πήγαινε. Συνέχισε να εργάζεται σαν οδηγός λεωφορείου μέχρι τη σύνταξή του κι ακόμα δουλεύει (όχι σαν οδηγός) μέχρι σήμερα που έχει πατήσει τα 84 του χρόνια. Έζησε δύσκολα, μα και ωραία. Ποτέ δεν παραπονέθηκε για τίποτα, η αρβανίτικη πλευρά του τον βοήθησε να επιβιώσει όλα αυτά τα χρόνια. Ήταν σκληρός μα έτσι έπρεπε να κάνει.
Χαζεύω τις φωτογραφίες αυτών των “ανώνυμων”, που έζησαν μια ζωή κάτω από δύσκολες συνθήκες, που έκαναν χιλιάδες λάθη, που επιβίωσαν και σκέφτομαι πως για όλους αυτούς κανείς ποτέ δεν θα μιλήσει παρά ίσως μερικοί “ψευδώνυμοι”, όπως εγώ, που μεγαλώσαμε ζώντας αυτές τις ιστορίες και τις διατηρούμε, για όσο μας πάρει, στο πέρασμα του χρόνου…
…για τον πατέρα μου.
14-08-2007 @ 15:22
Και έτσι πρέπει.
Φτυστός ο γέρος σου είσαι ρε μπαγάσα! Γενικώς.
14-08-2007 @ 15:22
Kάθε φορά που βλέπω τέτοιες παλιές φωτογραφίες με πιάνει μια περίεργη αίσθηση νοσταλγίας κι ας μην έχω ζήσει ούτε ξυστά τέτοιες εποχές. Αυτά τα πρόσωπα όμως, ζωντανά και την ίδια στιγμή κλειστά, έχουν μια τιμιότητα που δεν μπορώ να μην την παραβάλω με τους δικούς μας τους “ημίθεους” και την στέγνια/ανακάτεμα που αφήνει η επαφή μαζί τους.
Να τον έχει η ζωή καλά τον πατέρα σου να βγεί και σ’ άλλες πολλές φωτογραφίες.
14-08-2007 @ 16:49
ti omorfo …
epoxes…
15-08-2007 @ 09:02
Στα κείμενα της ιστορίας τους καταπίνουν οι αριθμοί της στατιστικής.
Στα κείμενα της λογοτεχνίας προηγούνται πουτανίσκοι και πουτανίσκες, ματσωμένοι κι ανικανοποίητοι.
Μα πάντα θα υπάρχουν κείμενα που θα σκύβουν στο μεγαλείο του καθημερινού μόχθου, είτε σαν προσωπική οφειλή, είτα σαν συγγραφική άποψη. Λίγα γι’ αυτό και καλά.
Όμορφο κείμενο και, φαντάζομαι, εκπληκτική εμπειρία η συνοδεία στο λεωφορείο. Έβλεπα κι εγώ παιδιά οδηγών του ΟΑΣΘ να συνοδεύουν τους πατεράδες τους.
15-08-2007 @ 20:44
Άλλο ένα δημόσιο ψέμα, αποτέλεσμα της ενδοψυχικής σου παλινδρόμησης. Βλέπεις οι ημερομηνίες δεν ταιριάζουν, ούτε τα πρώτα -άντα σου δεν έκλεισες ακόμα.
06-12-2007 @ 14:33
Η ιστορία μοιάζει κάπως με τη δική μου,φορτηγά - πολύ δουλειά -ξενύχτια…
Είμαι κι εγώ παιδί των “ανώνυμων”, που έζησαν μια ζωή κάτω από δύσκολες συνθήκες, που έκαναν χιλιάδες λάθη, που επιβίωσαν και σκέφτομαι πως παρ` όλα τα λάθη τους ,έφτιαξαν εμάς,που θυμόμαστε μέσα από αυτές τις ιστορίες και τις διατηρούμε, για όσο μας πάρει, στο πέρασμα του χρόνου…
Τώρα ,στα δύσκολα, καταλαβαίνουμε πόσο άξιοι ήταν….
07-01-2008 @ 00:09
Γειά σας, Είμαι ο Αντιπρόεδρος του Συλλόγου Μελέτης της Ιστορίας των Συγκοινωνιών στην Ελλάδα και διάβασα με πολύ ενδιαφέρον το αφιέρωμα στον πατέρα σας. Παρόμοιες ιστορίες έχω ακούσει από πάρα πολούς συναδέλφους του και όλες μαζί συνθέτουν την ιστορία των αυτοκινήτων και των αυτοκινητιστών στη χώρα μας. Το λεωφορείο σας ήταν το 91 του 4ου ΚΤΕΛ Αθηνών Scania Vabis Β7157 με αμάξωμα του Πέτρου Ταγκαλάκη τύπου Wayne. Κυκλοφόρησε στις 29.11.58 και αποσύρθηκε στις 01.12.82. Πήρε διαδοχικά τους αριθμούς κυκλοφορίας 41065 και YZ-6206. Φωτογραφήθηκε περί το τέλος της ζωής του από το φίλο και μέλος μας Prof. Friedrich Kreidt και είναι στο αρχείο μας, αλλά θα θέλαμε να αποκτήσουμε και τις δικές σας φωτογραφίες (σε μεγάλη ανάλυση) γιατί σε αυτές το λεωφορείο είναι νεότερο και φαίνεται και ο πατέρας σας. Εννοείται ότι η φωτογραφία του αρχείου μας είναι στη διάθεσή σας. Παρακαλώ επικοινωνήστε μαζί μας.
07-01-2008 @ 20:05
Γειά σου και σένα ρε αντιπροεδράρα.
Και μέχρι να σου απαντήσει το λεωφορειόπαιδο,δέν μου λές,είμαστε κάτι φίλοι που έχουμε αναδουλειές τελευταία και σκεφτόμαστε να κάνουμε ένα σύλλογο για γερανοφόρα οχήματα,κλάρκ,κουτάλες,τσάπες και τέλος πάντων για την εν γένει φορτοεκφορτωτική ιστορία της ελλάδος (πολλά βάρη φορτώθηκε και ξεφορτώθηκε η πατρίδα ρε παιδιά,πολλά βάρη).
Αξίζει τον κόπο λές; Έχει μείνει τίποτα να μασουλήσουμε και εμείς,ή έχουν σφίξει τα πράγματα μετά και μακροβούτι του ζαχόπουλου;
ΥΓ Πάντως,σοβαρά τώρα,νομίζω πώς το κείμενο του ντιούσντ,πρέπει να το κορνιζάρετε και να το βάλετε στην πιο περίοπτη θέση του συλλόγου σας.
Μήν σας πώ να κάνετε και τον ίδιο επίτιμο πρόεδρο.
Μπράβο φίλ!!!
Άν είναι πραγματικά όσα έγραψες,δέν είναι τυχαίο τελικά ότι βγήκες έτσι ανοιχτόμυαλος και κοσμοπολίτης.
08-01-2008 @ 14:00
Αγαπητέ κ. Κουρμπέλη να είστε σίγουρος πως θα επικοινωνήσω σύντομα μαζί σας.
Ασπικ δεν υπάρχει λόγος (πέραν των κλασσικών σου εικονομαχιών) να τα βάζεις με επώνυμους ανθρώπους που ζητούν ή μελετούν κάτι συγκεκριμένο χωρίς να έχουν σχέση με μπλογκς και ψευδώνυμα. Θα έλεγα πως παραείσαι αγενής προσπαθώντας να ανέβεις στην κατηγορία του θρασύδειλου ειρωνευόμενος κάποιον που δεν γνωρίζεις με αυτόν τον τρόπο.
Μπορείς πάντα να μου τα “χώνεις” με όποιον τρόπο θες και σε όποιους θες, αλλά νομίζω πως η παραπάνω ειρωνεία ήταν, όχι μόνο άστοχη, αλλά και προσβλητική για σένα τον ίδιο αλλά και για όλους όσους χρησιμοποιούν αυτό το μέσο με κάποιον σκοπό που για σένα ίσως να μοιάζει αστείο αλλά για εκείνους όχι.
30-01-2008 @ 01:55
Πανω κατω στην Αθηνα με τα ”σαραβαλα” ,αγανακτηση,βρισιες.Τωρα πολλα χρονια μετα η αναμνηση τα χρωματα που δε θες να σβησουν.Φιλε μου τα θυμαμε ολα τουτα και απλως σιωπω……να εισε καλα που τα ανεβασες……να κραυγασουν,και να…..ταξιδεψουμε Κυνοσάργους…….
08-03-2008 @ 08:16
Φίλε δεν γνωρίζω ποιός είσαι, αλλά στην τελευταία φωτογραφία είναι και ο πατέρας μου. Είμαι μεγαλύτερός σου (γεννήθηκα το ‘56) γι’ αυτό και γνωρίζω κάποιους από την φωτογραφία που πρέπει να έχει τραβηχτεί γύρω στο 70. Από αριστερά Γκίνης (οδηγός), Ανδρέας Μίχας (χειριστής), άγνωστος (πιθανόν ο επιστάτης Κασιμάτης), άγνωστος, ο πατέρας μου Νικήτας Κουρεμέτης (χειριστής) και ο Λαζάρου (χειριστής). Είναι από κάποια από τις χωματερές που τροφοδοτούσαν το ΤΙΤΑΝ με χώμα. Στην Οινόη ή στα Μέγαρα. Η επιχείρηση ανήκε στον Γυφτέα αρχικά και μετά τον θάνατό του και μέχρι σήμερα στον Αλέκο Καραμανλή και τους κληρονόμους του. Συγκινήθηκα.
08-03-2008 @ 15:52
Στην τελευταία φωτό από αριστερά προς τα δεξιά ο τέταρτος είναι ο πατέρας μου, οδηγός ενός εκ των δυο (νομίζω) φορτηγών που ανήκαν σε ιδιώτες και χρησιμοποιούσε ο Γυφτέας για να μεταφέρει χώμα στο ΤΙΤΑΝ. Η φωτό μάλλον είναι δεκαετία 60 τραβηγμένη. Το e-mail σου το έκανα forward σε κάποιον γνωστό που μαζεύει αρχειακό υλικό για την πόλη της Ελευσίνας και πιθανόν να θελήσει να επικοινωνήσει μαζί σου.
Χάρηκα που αναγνώρισες την φωτογραφία.
Να ‘σαι καλά.
01-08-2008 @ 21:20
Φίλε με συγκίνησες. Έχω ανάλογη ιστορία και χόμπυ. Έχω περισώσει αρκετά απ’ αυτά τα παλιά λεωφορεία. Επικοινώνησε μαζί μου με e-mail.