Ξύπνησα χαράματα σήμερα το πρωί, ως γνήσιος μικροαστός, να πάω στην καθώς πρέπει δουλίτσα μου, έχοντας φάει στο κεφάλι μου μια σφαίρα μικρού διαμετρήματος ακολουθούμενη από τόνους ενημέρωσης, χημικών, προπαγάνδας, δηλώσεων, συζητήσεων και νιώθοντας παράλληλα μια καψαλισμένη «εξέγερση» σαν θηλιά στο λαιμό μου.

Η μία και μόνη ζωή

Δεν υπάρχει πιο απόλυτη τάξη από τον θάνατο
κι ίσως για αυτό
ένα όργανο της τάξης έγινε όργανο θανάτου,
εκπροσωπώντας εμένα και εσένα
την ώρα που σκότωνε για λογαριασμό μας
τον γιο της κοσμηματοπώλισσας,
αφού η απόσταση Εξάρχεια – Κολωνάκι
είναι ελάχιστα μεγαλύτερη
από την απόσταση κράτους – ανέκδοτου,
εξουσιαστικής σαπίλας κι αντιεξουσιαστικού μηδενισμού,
σε μια πόλη που όλα συγγενεύουν κι όλα συμφύρονται,
με πιο μπερδεμένη απ’ όλες
την ιδεολογία του Μέσου Νεοέλληνα,
που γουστάριζε και 17Ν, γουστάρει και Καγιέν,
γουστάρει να κλέβει, γουστάρει να εξοργίζεται και με τη διαφθορά,
την ιδεολογία του Μέσου Νεοέλληνα
που είναι ταυτόχρονα λίγο εξουσιαστής και λίγο αντιεξουσιαστής.

Old Boy

Εμείς οι λαϊκοί εκεί στο Νέο Κόσμο προχτες το βράδυ βγήκαμε στους δρόμους και στα μπαλκόνια γιατί μύρισε φωτιά από τις αρχές της Συγγρού. Ήμασταν μπερδεμένοι ξέρεις και αγανακτισμένοι. Ανησυχούσαμε για το καφενείο στη γωνία και το σουβλατζίδικο απέναντι, μπας και πεταγόντουσαν τίποτα πιτσιρικάδες και κατεβάζανε τη τζαμαρία τους. Ανησυχούσαμε επίσης για τη γειτονιά μας που ‘ναι τίγκα στους μετανάστες, μπας και πλακώσει καμιά κλούβα με πάνοπλους ματατζήδες να επιβάλλει την «τάξη» όπως κάνανε στο Φάληρο. Τελικά, με την πάροδο του χρόνου και τις τηλεοπτικές εικόνες, η αρχική μας οργή μετασχηματίσθηκε σε φόβο και μίσος. Περιμέναμε παγανιά τον πρώτο που θα περάσει για να τον πλακώσουμε στο ξύλο. Είτε μπάτσοι, είτε κουκουλοφόροι, όποιον βλέπαμε πρώτον σ’ αυτόν θα ξεσπάγαμε γιατί έπρεπε κάποιον να δείρουμε κι εμείς. Γι’ αυτό άλλωστε οι έγχρωμες τηλεοράσεις μας έμειναν όλη νύχτα άϋπνες.

Λάθη

Φίλοι μου, συμφωνώ με πολλά απ’ όσα λέτε, χωρίς να είμαι αναρχικός. Παρακολουθώ εδώ και χρόνια τις συζητήσεις στο indymedia. Πάντα σας συμπαθούσα, σας θαύμαζα, μπορώ να πω, γιατί έχετε τα κότσια να κάνετε αυτό που δεν μπορούμε πολλοί από μας να κάνουμε, να θυσιάσουμε δηλαδή κάποια πράγματα από τη ζωή μας και να συγκρουστούμε με την εξουσία, με κίνδυνο για τη ζωή μας και τη σωματική μας ακεραιότητα, με στόχο μία κοινωνία χωρίς εκμετάλλευση (παρόλο που αυτή φαντάζει μακρινή).

Σήμερα βρέθηκα σε μια πορεία (στη Θεσσαλονίκη συγκεκριμένα). Όμως αυτό που είδα δε μου άρεσε καθόλου. Είδα κάποιους, με κράνη, μάσκες και λοστούς, να σπάνε ότι έβρισκαν μπροστά τους. Είδα μία βία τυφλή, μία καταστροφή χωρίς λογική, ένα χάος. Και ρωτάω φίλοι μου, με ποιον στόχο όλα αυτά; Που μπορεί να οδηγήσει η επικράτηση του χάους; Τι οφέλη μπορεί να έχει πέρα από μία βραχυπρόθεσμη καύλα; Έτσι θα προκαλέσουμε την επανάσταση; Με τον κόσμο απέναντι; Τι τύχη μπορεί να έχετε εσείς οι λίγοι, απέναντι στους πολλούς; Δε βλέπετε ότι θα φάτε το κεφάλι σας; Δε βλέπετε ότι μπορεί να προκαλέσετε ακόμη χειρότερα δεινά (είναι πλέον πιθανό ακόμη και το ενδεχόμενο επιβολής στρατιωτικού νόμου); Δε σας περνάει από το μυαλό ότι κάποιοι μπορεί τώρα να τρίβουν τα χέρια τους;

Κι όμως, η ευκαιρία που σας δόθηκε ήταν μοναδική. Είχατε όλο τον κόσμο μαζί σας, μία καθολική κατακραυγή κατά των μπάτσων και απόλυτη υποστήριξη στις επιθέσεις εναντίον τους. Μία κοινωνία με χιλιάδες προβλήματα και κυβερνώντες τραγικά ανίκανους. Και μία αστυνομία που είχε λουφάξει και δεν τολμούσε να βγει έξω από τα αστυνομικά τμήματα. Υπήρχαν όλες οι προϋποθέσεις για την έναρξη καθολικής εξέγερσης, ακόμη και επανάστασης. Κι όμως, με τις λανθασμένες ενέργειες θα πετύχετε τελικά να φέρετε την κοινωνία αντιμέτωπή σας, αντί να την πάρετε μαζί σας.

Χθες Δευτέρα έγιναν τραγικά λάθη, σε όλη τη χώρα. Μην τα επαναλάβετε και σήμερα. Βρείτε έξυπνους τρόπους να πάρετε τον κόσμο με το μέρο σας. Να τον κατεβάσετε στο δρόμο. Να ανατρέψετε το σύστημα. Μην τον φοβίζετε με λοστούς, φωτιές και κράνη. Η τυφλή βία, και μάλιστα από μικρή μειοψηφία, δεν πρόκειται να οδηγήσει στην κοινωνική ανατροπή.

ένας πολίτης στο Athens IMC

Αναρωτιούνται τώρα οι προκόπηδες που βρέθηκαν τόσοι μπάχαλοι μαζί και σκέφτονται πως είναι κάποιο «σχέδιο», σαν αυτό που κάποιοι το καλοκαίρι είχαν φτιάξει με τις φωτιές κι επειδή κάψανε τα δέντρα είπανε να κάψουνε και την ομόνοια. Γιατί ρε ηλίθιοι, στο γήπεδο που πηγαίνετε είναι 80.000 μέσα, δεν τους βλέπετε τις Κυριακές? Νομίζετε πως έχει διαβάσει κανείς τους Μπακούνιν, Κροπότκιν ή Ρόκερ? Νομίζετε πως έχουν όνειρα, πως είναι οραματιστές μιας ελεύθερης κοινωνίας? Νομίζετε πως είναι «ελευθεριακά» άτομα που θέλουν να αναδιαμορφώσουν τον κοινωνικό ιστό?

Παπάρια ΟΛΕ. 80.000 καταπιεσμένα άτομα που μεγαλώνουν σε διαμερίσματα παίζοντας WoW, βλέποντας την ζωή σαν «κανονάκια» μετρημένα και βρήκαν ευκαιρία να πανηγυρίσουν με το δικό τους τρόπο την ΗΤΤΑ της δικιάς σας ομάδας, της κοινοβουλευτικής. Χάσατε με αυτογκόλ και τώρα θέλουν να σας πάρουν απλά τα σώβρακα. Τι καθόσαστε και «σκέπτεσθε»? Δεν υπάρχουν όνειρα ούτε επαναστατούν, ούτε καν εξεγείρονται. Απλά ΠΟΛΕΜΟΥΝ γιατί αυτή την ΕΙΚΟΝΑ εσείς τους την σερβίρετε από τους τηλεοπτικούς σας δέκτες.

Ασύντακτες σκέψεις μετά την πορεία της Δευτέρας

Η τηλεόραση έχει ειδήσεις και εκπομπές. Συνέχεια πλάνα από πετροπόλεμο και δακρυγόνα. Πουθενά η τεράστια πορεία στην οποία είχα συμμετάσχει. Λένε πως καίγεται η Εθνική Βιβλιοθήκη – όχι, δεν θα το ήθελα αυτό. Βγαίνει ο Παυλόπουλος, αυτό το άθλιο υποκείμενο, να παίξει το επικοινωνιακό του παιχνιδάκι. Ο Πρετεντέρης, ο απόλυτος ηλίθιος, προσπαθεί να πείσει το λοβοτομημένο κοινό του ότι επρόκειτο περί ενός απλού τσαμπουκαλή – πώς ο φονιάς, ο εν ψυχρώ φονιάς δεν έκανε ό,τι έκανε επειδή του έχουν μάθει πως κάνει ό,τι θέλει. Βρίζω.
Κλείνω την τηλεόραση. Ησυχία τώρα. Είναι νωρίς για συμπεράσματα. Ενας νεκρός από σφαίρα μπάτσου, 15 χρονών. Τρεις νύχτες διαδηλώσεων. Μια πόλη που καίγεται – λουλούδι που ανθίζει άραγε; Πού πάμε τώρα;

Μποέμ στο Indy

Και μέσα σε όλα αυτά προσπαθώ να σκεφτώ ΕΓΩ ΜΕ ΠΟΙΟΝ ΕΙΜΑΙ ΚΑΙ ΤΙ ΝΑ ΚΑΝΩ? Από πού ξεκίνησα και ΤΙ ΔΙΑΒΟΛΟ ΘΕΛΩ? Θυμάμαι ακόμα πως η 17Ν είχε παλιά την συμπαράσταση του κόσμου, εκτελούσε κι ένιωθες πως, ναι μεν είναι ανήθικο να αφαιρείς ζωές αλλά ευτυχώς που υπάρχουν και «κάποιοι» που μας απάλλαξαν από αυτό και «κάνουν τη δουλειά για μας» ενάντια σε εκείνους που εμείς, ούτε να βρίσουμε κατάμουτρα δεν μπορούσαμε. Χτες κάποιοι «άλλοι», αυτούς που λένε όλοι γνωστούς-άγνωστους, κάνανε τη δουλειά για μας αλλά κανέναν δεν βλέπω να χαίρεται. Βέβαια χέστηκαν όλοι για την Citibank και την Εμπορική. Αλλά πάλι η καμμένη στάση του λεωφορείου ήταν τόσο «καπιταλιστική»?

Η μεγάλη περιπέτεια του Μαρξισμού

Ακριβώς τέτοιοι είναι και οι σημερινοί αναρχοαυτόνομοι. Χωρίς να είναι φιλόσοφοι για να μπορούν να μετατρέψουν την απελπισία τους σε φιλοσοφικό κείμενο, την μεταγράφουν σε καταστροφικές πράξεις για να μας πουν στην γλώσσα που καταλαβαίνουμε καλύτερα πως ξέρουν ότι είμαστε απατεώνες, παντελώς αδιάφοροι για το μέλλον του κόσμου, συνεπώς και το δικό τους μέλλον, μέσα στο οποίο ανακλάται πολλαπλασιαζόμενη η απελπισία του άνεργου πατέρα και ο σπαραγμός της αγράμματης μάνας, που άδικα περιμένει την εξ ύψους βοήθεια. Γιατί, λοιπόν, αυτοί οι άνθρωποι να μην είναι εχθρικοί απέναντι σ’ έναν κόσμο εχθρικό; Δεν υπάρχει τίποτα το παράλογο στην “παράλογη” συμπεριφορά εφήβων που ξέρουν σε ποιόν κόσμο βρέθηκαν πεταγμένοι. Και τα χειρότερα δεν ήρθαν ακόμα. Ο κόσμος γέμισε “σολίστες” που αρνούνται να παίξουν με ορχήστρα.

Ραφαηλίδης [1999]

Κοιτάζω γύρω μου τους έρημους δρόμους ανασαίνοντας τα βλαβερά χημικά, ανακατεμένα με την πρωινή αλλά μουδιασμένη κίνηση της πόλης. Η στάση του λεωφορείου είναι καμένη αλλά δεκάδες άνθρωποι στοιβάζονται το πρωί εκεί περιμένοντας το ίδιο λεωφορείο. Αυτοί οι άνθρωποι είναι οι συνάνθρωποί μου κι εγώ είμαι ένας από αυτούς. Κοιταζόμαστε αμήχανα μεταξύ μας και σκεφτόμαστε πως πρέπει να ‘μαστε στη δουλειά μας στις 7 ακριβώς. Και σε δυό μήνες πάλι στις 7 πρέπει να ‘μαστε. Και σε δυό χρόνια. Και σε 20 χρόνια. Όσοι από εμάς θα έχουμε ακόμα δουλειά τότε. Ή τώρα. Μια κοπέλα «τα πήρε» στο κρανίο. Ήθελε να σηκώσει λεφτά από ATM αλλά ήταν όλα σπασμένα τριγύρω της. Ένας μεγάλος κύριος γλίστρησε στο πεζοδρόμιο και τρέξαμε να τον βοηθήσουμε. Είναι μια αόρατη γλίτσα των δακρυγόνων που δεν φαίνεται με γυμνό μάτι και μόλις την πατήσεις “τσουλάς”.

Ανιχνεύσεις

Τα τελευταία πολλά χρόνια η κοινωνία ωθήθηκε στο περιθώριο. Κανένα μέσο και κανένας έλληνας λόγιος, πολιτικός ή καλλιτέχνης δεν έθεσε ποτέ δημοσίως κάποιο ζήτημα που θα μπορούσε με αναλυτικό δημόσιο διάλογο να διαμορφώσει κοινωνική συνείδηση.
Δεν συζητήθηκε ποτέ κανένα σύστημα αξιών. Ξέρετε κανένα κοινωνικό σύνολο που να κατόρθωσε να συνυπάρξει χωρίς να παράγει και να αναπαράγει ένα σύστημα αρχών που διέπει τη συμβίωσή του; Μια ιδεολογία, μια φιλοσοφία ή όπως αλλιώς θέλετε να ονομάσετε αυτό το σύστημα αρχών; Δεν υπάρχει όσο και αν το δείτε ιστορικά. Και όπου υπήρξε, το σύστημα δεν λειτούργησε.
Η κοινωνία ωθήθηκε στο περιθώριο και αυτό διευκόλυνε τους διαχειριστές- επαγγελματίες της εξουσίας. Κατάφεραν με την απουσία της κοινωνίας να επιτελέσουν το διττό τους ρόλο αποτελεσματικά. Να ασκούν εξουσία και να νέμονται το δημόσιο πλούτο.
Αυτόν τον ρόλο της πολιτικής, οικονομικής και πληροφορικής εξουσίας τον εισέπρατε επί χρόνια η άφωνη ελληνική κοινωνία η οποία το τελευταίο διάστημα όχι μόνο έμεινε και άνεργη ή με πενιχρό μισθό αλλά βίωνε και βιώνει και τις συνέπειες της οικονομικής αλλά και πολιτικής κρίσης. Και τούτο καταγράφηκε στο συλλογικό υποσυνείδητό της.
Χωρίς δουλειά, λοιπόν, με διαλυμένες τις κρατικές λειτουργίες που παρείχαν κάποιο κοινωνική υπηρεσία, με μιαν αντίληψη ληστρικού καπιταλισμού (ανοίγω μια επιχείρηση και σε ένα μήνα θέλω να γίνω πλούσιος), με υποβαθμισμένη παιδεία, με διεφθαρμένο κράτος σε όλες τις βαθμίδες του, χωρίς ελπίδα για το μέλλον, χωρίς ίχνος αξιοκρατίας, με χαμηλά πολιτικά αντανακλαστικά της πολιτικής ηγεσίας, με έντονο το νεποτισμό ακόμη και αν οι γόνοι έχουν χαμηλό επίπεδο ευφυίας, με πληγωμένη υπερηφάνεια, είναι απορίας άξιον πως όσα βλέπουμε τις ημέρες αυτές δεν συνέβησαν εδώ και καιρό.

Π. Σαββίδης

Περπατούσα σε Εξάρχεια και Κολωνάκι χτες το μεσημέρι. Έβλεπα δεκάδες καταστηματάρχες και διαχειριστές πολυκατοικιών να γεμίζουν μαύρες σακούλες σκουπιδιών τα παράθυρα, τις πόρτες και τις τζαμαρίες τους. Χιλιόμετρα από μαύρες πλαστικές σακούλες πρέπει να χρησιμοποιήθηκαν. Στην αρχή νόμιζα πως κάλυπταν τα σπασμένα τζάμια αλλά, προς έκπληξή μου, με πληροφόρησαν πως κάλυπταν όσα δεν είχαν σπάσει. Αναρωτήθηκα πως μια πλαστική μαύρη σακούλα θα μπορούσε να σταματήσει μια πέτρα αλλά μου απάντησαν πως έχει διαδοθεί ότι οι “αναρχικοί” υποσχέθηκαν πως δεν θα σπάσουν όσα τζάμια έχουν αυτές τις σακούλες. Σκέφτηκα πως αν ήμουν αναρχομπαχαλάκιας σωστός, αυτά τα τζάμια έπρεπε να σημαδεύω. Μου δημιουργήθηκε μάλιστα η ανάγκη να πάω το βράδυ και να τους χαλάσω το “σχέδιο προστασίας” και να σημαδεύω όλες τις μαύρες σακκούλες ή, καλύτερα, να το σφυρίξω στους άμοιρους ματατζήδες να ντύσουν τις ασπίδες τους με τις σακούλες των σκουπιδιών. Αυτό μ’ έκανε να χαμογελάσω για λίγο. Γιατί μετά στεναχωρέθηκα.

Αυτό δηλαδή είναι ο αναρχισμός? Το να σπέρνεις το φόβο στους συνανθρώπους σου? Άκουσα μετά πως σε διάφορες περιοχές έπαιρνε -λένε- η αστυνομία τηλέφωνο και έλεγε πως σε μισή ώρα θα περάσει η πορεία και να κλειστούν όλοι στα σπίτια τους. Για φαντάσου -σκέφτηκα- φτάσαμε σ’ ένα σημείο που αντί οι άνθρωποι που δεν έχουν δει ποτέ τους πορεία αλλά είναι αγανακτισμένοι από την ζωή τους, αντί λοιπόν αυτοί οι άνθρωποι να περιμένουν με χαρά να δουν τους νέους, τους γιους τους, τα εγγόνια τους, τις κόρες τους να περνούν μπροστά τους και να τους εφοδιάζουν μάλιστα με νερό, τσιγάρα, τρόφιμα κι εγώ δεν ξέρω τι άλλο, όλοι αυτοί οι άνθρωποι λοιπόν έχαψαν αυτό το τηλεοπτικό χαφιεδο-ανέκδοτο και τρόμαξαν.

Μετράω τους καμένους κάδους, πρέπει να ‘χω δει πάνω από 50 και σκέφτηκα γιατί να κάψω 50 κάδους, 50 καταστήματα και 50 αυτοκίνητα? Σάμπως θα φτωχύνει ο καταστηματάρχης ή σάμπως θα αναδιανεμηθεί ο πλούτος? Μα είναι συμβολικό θα μου έλεγες. Κάθε τι που καίμε είναι σύμβολο του καπιταλισμού. Και πάλι θα σκεφτόμουν (μέσα μου όμως αυτή τη φορά γιατί αρχίζω να φοβάμαι να σκέφτομαι τώρα τελευταία) δεν θα μπορούσαν να έκαιγαν 50 σημαίες? Περισσότερο συμβολικό δεν θα ήταν? Δεν θα μπορούσαν να έκαιγαν 500 σημαίες ή 1000? Δεν θα μπορούσαμε δηλαδή να δείξουμε το συμβολισμό μας με άλλο τρόπο, ΠΟΛΥ ΠΕΡΙΣΣΟΤΕΡΟ αιχμηρό? Δηλαδή εκείνοι οι τύποι που μπήκαν στο αστυνομικό τμήμα με αυγά και χρώμα δεν έκαναν καλύτερη δουλειά? Σάμπως οι τρεις μαθητές που ξάπλωσαν γυμνοί στα σκαλιά της ΓΑΔΑ δεν ήταν περισσότερο αναρχικοί από ΟΛΟΥΣ ΜΑΣ?

Η μεγάλη περιπέτεια του Μαρξισμού

Είναι βέβαιο πως η αναρχία έχει βαθιές και δυνατές ρίζες στην μάζα. Αυτό το ήξερε καλά και ο αναρχικός μάλλον, παρά κομμουνιστής κατ’ ουσίαν, Αρης Βελουχιώτης, όταν μάζευε γύρω του ένα πλήθος “παρανόμων”.
Ο Φραντς Φανόν, ο θεωρητικός της αλγερινής επανάστασης, στο βιβλίο του “Της γης οι κολασμένοι” δεν αναφέρεται στους κολασμένους του “Κομμουνιστικού Μανιφέστου” αλλά στην αναρχική διάθεση που κρύβουν μέσα τους οι λούμπεν, που θα μπορούσαν να αξιοποιηθούν επαναστατικά με έξυπνους χειρισμούς.

Ραφαηλίδης [1999]

Εδώ και κάμποσους μήνες οι συνάνθρωποί μου άρχισαν να συμπαθούν τον «χώρο» όταν έβλεπαν κουκούλες να αδειάζουν τα σούπερ μάρκετ και να τα μοιράζουν στις λαϊκές αγορές. Αυτός ήταν ένας συμβολισμός που πονούσε, που έκανε τον παππού να βλέπει την κουκούλα και να νιώθει την ανάγκη να την φορέσει κι αυτός. Τα τελευταία χρόνια μάλιστα ένα “άρωμα” απλωνόταν πέρα από το “άβατο” των Εξαρχείων, στέκια άνοιγαν, άνθρωποι ρωτάγαν γι’ αυτά. Χτες ο «χώρος» εμφάνισε ακόμα ένα «άνοιγμα» (που το ‘χει κάνει χρόνια βέβαια αλλά χτες πήρα πρέφα τη μαζικότητά του) έδειξε πως μπορείς κι εσύ, αντί να πληρώνεις το εισιτήριό σου την Κυριακή, να κατεβαίνεις στους δρόμους να τα σπας. Βέβαια ο προηγούμενος παππούς ξανάρχισε να φοβάται αλλά ποιος τον γαμάει το μαλάκα, σε λίγα χρόνια θα ‘χει ψοφήσει. Ας κάτσει να δει τις κουκούλες στην τηλεόραση.

Η αλήθεια είναι πως γίνονται χιλιάδες αναλύσεις κι όλοι μιλάνε με συμπάθεια, ή μάλλον με λύπη, για εκείνον τον άμοιρο που μετά την πορεία που έσπασε το μαγαζί με τα πλακάκια μπήκε μέσα και πήρε έναν εκτυπωτή και μετά από κανα μισάωρο ξαναγύρισε και πήρε μια περιστρεφόμενη καρέκλα. Αλλά και για εκείνα τα “παιδιά” που αποφάσισαν να αφήσουν το γήπεδο και να αναποδογυρίσουν καμιά κατοσταριά αυτοκίνητα. Είναι μάλιστα η συμπάθειά τους τόσο μα τόσο φιλάνθρωπη και τηλεοπτική που μοιάζει σαν το σχόλιο της μαζεμένης καθώς πρέπει οικογένειας στο Κυριακάτικό τραπέζι που μιλά -με ίδιο τρόπο- για εκείνα τα “άλλα” παιδιά στα φανάρια που ζητιανεύουν και τα κοιτάμε μέσα από τα παρμπρίζ των αυτοκινήτων μας. Κάποιος -λέμε τώρα- πρέπει κάποτε να φροντίσει και για αυτά τα κακόμοιρα.

Η μεγάλη περιπέτεια του Μαρξισμού

Όλοι οι ριψοκίνδυνοι χρειάζονται σε μια επανάσταση όταν ήδη έχει ξεσπάσει. Δεν είναι εύκολο πράγμα η εξόντωση του ταξικού εχθρού, που έχει στην διάθεσή του τις πολύ ισχυρές δυνάμεις καταστολής, τους άνδρες των οποίων χρησιμοποιεί το σύστημα βαναύσως εκμεταλλευτικά έναντι πινακίου ολοένα και περισσότερο δυσεύρετης φακής.
Με λούμπεν κάνουν εκείνοι την δουλειά τους; Με λούμπεν θα κάνουμε και εμείς την δική μας. Αν είχαμε προλετάριους, θα την κάναμε με προλετάριους. Αυτό που σίγουρα έχουμε σε υπεραφθονία είναι η αναρχική διάθεση.
Όλοι οι νορμάλ άνθρωποι κρύβουν μέσα τους έναν αναρχικό. Ακόμα και οι άνδρες των ΜΑΤ. Προς το παρόν μάς λιανίζουν, αφού γι’ αυτό πληρώνονται. Αλλά νομίζετε πως δεν έχουν συνείδηση της βαρβαρότητας του συστήματος που τους χρησιμοποιεί εκμεταλλευόμενο την ανάγκη για επιβίωση των σύγχρονων σκλάβων;

Ραφαηλίδης [1999]

Κοιτάζω ξανά τριγύρω μου πριν αποκοπώ από το νήμα της καθημερινότητάς μου και βλέπω τη βομβαρδισμένη πόλη. Οι συνάνθρωποί μου δεν είναι αγανακτισμένοι πλέον, απλά νιώθουν ΜΟΝΟΙ. Αυτό σκέφτομαι πως είναι καλό γιατί και πριν μονάχοι τους ήταν αλλά δεν το ξέρανε. Τώρα το ξέρουνε κι αυτό με φοβίζει -κι εμένα κι αυτούς- περισσότερο. Γιατί αλληλοκοιτάζονται και περιμένουν. Σκέφτομαι επίσης πως όταν οι άνθρωποι περιμένουν σε μια καμένη στάση δεν είναι μόνο το λεωφορείο. Περιμένουν τον οδηγό του. Στριμώχνονται μέσα σαν σαρδέλες και όταν κλείσουν τις πόρτες δεν τους ενδιαφέρει να σταματήσουν στην επόμενη στάση να πάρουν κι άλλους, θέλουν να φτάσουν στον προορισμό τους. Βέβαια ο οδηγός σταματά πάντα και καινούργιοι άνθρωποι μπαίνουν οι οποίοι με τη σειρά τους φωνάζουν στους προηγούμενους να στριμωχτούν λίγο πιο μέσα για ν’ ανέβουν κι εκείνοι κι όλοι, είτε στωικά είτε βρίζοντας, περιμένουν από τον οδηγό να ξεκινήσει ξανά.

Μη κοιμάστε στις επάλξεις

Οι αναρχικοί άθελα τους (το πιο πιθανό) είναι οι Ρομπέν των Ευθυνών. Αναδιανέμουν τις ευθύνες σε όλους. Το κάνουν χωρίς να το καταλαβαίνουν συμβολικά , τα καίνε όλα, όχι μόνο τα πρόφανή αλλα και εκείνα που μας αφορούν σε προσωπικό επίπεδο και έτσι μας δίνεται μια ευκαιρία να αντιληφθούμε το πρόβλημα όχι στην επιφάνεια αλλα σε βάθος. Στη βία αυτή (δυστυχώς γιατι τέτοια είναι η εποχή μας) υπάρχει ο σπόρος ενός συνειδησιακού επιτεύγματος. Είμαστε όλοι υπεύθυνοι για τα σκατά της κοινωνίας που ζούμε και η ευθύνη αυτή επεκτείνεται απο το οτι ψηφίζουμε ενα κόμμα που ειναι για τον πούτσο , ως το οτι ζούμε τις μικρες ηλίθιες ζωούλες μας με τα κινητά μας και τις σκατοαξίες μας βρίσκοντας πάντα απαντήσεις στα φαινόμενα για κάτι που στην πραγματικότητα εμείς με την κατεύθυνση της ζωής μας δημιουργούμε.

Σιχαίνομαι όταν γίνομαι κλισέ αλλα η αλήθεια είναι οτι τον Αλέξη τον σκότωσε ο μπάτσος που έχουμε μέσα μας.

Arxedia Media

Λοιπόν ξέρεις ξαναμιζέριασα, απογοητεύτηκα ακόμα μια φορά. Ενώ μου δημιουργήθηκε μια -μάλλον τηλεοπτική- ανάγκη να κατέβω στο δρόμο, έβλεπα (ίσως περισσότερο αυτή τη φορά) πως οι συντρόφοι μου δεν ήταν εκεί. Όσοι βρισκόντουσαν έξω κοίταζαν με δέος τις φωτιές κι ένας όχλος κούφιας οργής ξεχυνόταν από παντού. Δεν φοβήθηκα για μένα αλλά φοβήθηκα να σταθώ δίπλα σε κάποιον που δεν τον ενδιαφέρει η ζωή του διπλανού του. Σκέφτομαι πως θαύμασα τους δυο-τρεις συνανθρώπους μου που, περιμένοντας στον Κάβουρα το σουβλάκι τους, αντιλήφθηκαν πως η γκόμενα δίπλα τους είχε ασύρματο της αστυνομίας και την αγκάλιασαν βγάζοντάς της έξω και απομακρύνοντάς την, αντί να εφαρμόσουν τον Νόμο του Λυντς. Σκέφτομαι επίσης πως ποτέ μου δε φόρεσα αντιασφυξιογόνα μάσκα κι ας πέθαινα πάντα στα δακρυγόνα επειδή δεν είμαι γουρούνι και δεν θέλω να κάνω ότι ένα γουρούνι γι’ αυτό άλλωστε επέλεξα να μη γίνω ποτέ ένα γουρούνι και να στέκομαι διαφορετικός απέναντι σε όλα τα γουρούνια. Έτσι τ’ αναπνέω σα μαλάκας κι ίσως μάλιστα πεθάνω από αυτά αλλά μάλλον θα μ’ εχει “στείλει” νωρίτερα καμιά καρδιά, κανάς καρκίνος ή κανένα αυτοκίνητο που πέρασε με κόκκινο.

Δεν θέλω πιστόλια φωτοβολίδων, δεν θέλω γκλοπ κι εξοπλισμούς γιατί μισώ τη βία αλλά ΠΕΡΙΣΣΟΤΕΡΟ τα σύμβολά της κι αυτούς που τα κρατάν, απ’ όπου κι αν προέρχονται. Δεν μ’ αρέσουν οι χειροβομβίδες κρότου-λάμψεις όσο δεν μ’ αρέσουν οι βόμβες μολότωφ. Δεν με ενδιαφέρει καν να κάψω τη τζάγκουαρ αν δεν έχω καταφέρει να αλλάξω το όνειρο του συνάδελφου μου στη δουλειά να την αποκτήσει. Αν τον κάνω ν’ αλλάξει όνειρα τότε μπορούμε να την κάψουμε όλοι μαζί παρέα αλλά μάλλον τότε δεν θα μας αφορά. Η διαφορά μου με τον φασίστα είναι και πρακτική, δεν θα χρησιμοποιήσω τις μεθόδους του κι αυτό με κάνει διαφορετικό από αυτόν. Έτσι λέω τουλάχιστον.

Νιώθω μονάχος όπως όλοι οι συνάνθρωποί μου, οι προσκυνημένοι και λαϊκοί μικροαστοί αλλά νιώθω και τελείως ανέτοιμος να διαχειριστώ, εγώ ή εκείνοι ή οι άλλοι, οποιαδήποτε ελευθερία μπορεί να αποκτήσω. Ίσως αυτή να είναι η νίκη ενός συστήματος, να φτιάχνει ανθρώπους ΖΩΑ, σαν εμένα, ανίκανα να διαχειριστούν το θυμό τους, την οργή τους, ανίκανα να διακρίνουν οτιδήποτε διαφορετικό, ανίκανα να εκφραστούν με διαφορετικό τρόπο από αυτόν που τους έμαθαν. Λυπάμαι που συνηγόρησα με οποιονδήποτε τρόπο στο να φτιαχτεί μια κοινωνία με νέους που νιώθουν μίσος. Δεν ξέρω αν μπορώ να την αλλάξω, μάλλον δεν μπορώ. Ούτε ιδέες ούτε οράματα μπορώ να τους φυτέψω στο κεφάλι και το χειρότερο είναι πως τα δικά μου μόλις τα μάζεψαν τα συνεργεία του Δήμου μαζί με τόνους πέτρας γιατί εμπόδιζαν την κυκλοφορία των οχημάτων.

Είμαι επίσης εξοργισμένος. Επειδή αφήσαμε τον αναρχισμό να καταρρεύσει. Τον κάναμε συνώνυμο της κουκούλας, πυρομανή και τρέντυ. Τον αφήσαμε να γίνει το μαύρο πανί του μίσους και της καταστροφής. Αφεθήκαμε στο φετιχισμό της βίας φτιάχνοντας αντι-στρατούς -δήθεν- εξεγερμένων. Αγοράσαμε γουρουνίσιες μάσκες απ’ το μοναστηράκι σε τιμή ευκαιρίας και ποτέ δεν κάτσαμε να πιούμε παρέα τους τόννους μπύρας που περιήχαν τα γαμημένα μπουκάλια πριν τα γεμίσουμε βενζίνη, συζητώντας. Οι κουκούλες σαν να κολλήσανε στο κεφάλι μας με logo εμποδίζοντας την όρασή μας. Κάθε τι διαφορετικό δεν μας είναι προσεγγίσιμο αλλά είν’ ο οχτρός. Βαφτίσαμε προσκυνημένο αυτόν που συνδιαλέγεται και κλειστήκαμε στο άσυλο που νομοθετήθηκε από την ευνομούμενη πολιτεία, αγωνιώντας μη τυχόν καταργηθεί. Βαφτίσαμε αγωνιστή κάθε πολεμοχαρή και καταντήσαμε ζητιάνοι των δημοσιογράφων, αποδεχόμενοι έμμεσα το δόγμα Μπους για “παράπλευρες απώλειες”.

ΑΝΑΡΧΙΚΗ ΠΡΩΤΟΒΟΥΛΙΑ
από Αθήνα, Κόρινθο και Αχαΐα

Πρωτοβουλία αναρχικών γιά τήν αλληλεγγύη καί στήριξη τής 70χρονης εργαζομένης Χαρίκλειας Ανανιάδου πού από τίς 2/11/08 έχει περάσει στήν ανεργία λόγω τού εμπρησμού τού περιπτέρου της κατά τήν διάρκεια επεισοδίων μεταξύ νεαρών καί ΜΑΤ έξω από τό Αριστοτέλειο Πανεπιστήμιο Θεσσαλονίκης.

Τά ξημερώματα τής Κυριακής 2/11/08 καί κατά τήν διάρκεια συγκρούσεων νεαρών καί ΜΑΤ έξω από τό Αριστοτέλειο Πανεπιστήμιο Θεσσαλονίκης δέν υπήρξε άλλη μιά φορά θύμα ο δημόσιος χαρακτήρας τού πανεπιστημιακού ασύλου αλλά καί η 70χρονη εργαζομένη Χαρίκλεια Ανανιάδου πού είδε τούς κόπους μιάς ολόκληρης ζωής,τό περιπτερό της νά καίγεται καί νά γίνεται στάχτη.
Επειδή είμαστε αντίθετοι μέ ενέργειες αδιάκριτης τυφλής βίας ενάντια στήν Κρατική Τρομοκρατία καί Καταστολή πού έχουν αρκετές φορές “παράπλευρες απώλειες” ανάμεσα σέ συνανθρώπους μας πού καί αυτοί βιώνουν τήν ίδια καταπίεση καί εκμετάλλευση από τίς μονάδες βαρβαρότητας τού άγριου καπιταλισμού,αποφασίσαμε νά ανοίξουμε λογαριασμό οικονομικής ενίσχυσης ώστε νά συγκεντρωθούν 10.000 ευρώ γιά νά αγορασθεί νέο περίπτερο καί νά καλυφθούν οι πρώτες ανάγκες τής άνεργης ηλικιωμένης Χαρίκλειας Ανανιάδου πού παραμένει στό περιθώριο,μέ πρόβλημα υγείας καί αβοήθητη παρά τίς μεγαλόσχημες υποσχέσεις τού Ψωμιάδη,τής νομαρχίας Θεσσαλονίκης καί τών παραγόντων τής εξουσίας στά ΜΜΕ γιά δήθεν καί μάλιστα “γρήγορη αποκαταστασή της”…
Οποιος καί όποια νοιώθει τήν ανάγκη νά βοηθήσει αυτή τήν κίνηση καί άν μπορεί, έστω γιά τόν λίγο χρόνο πού απαιτείται γιά νά εκφράσει τήν χειρονομία του αυτή νά “παραμερίσει” τήν απεχθειά του γιά τούς ναούς τού κεφαλαίου (δυστυχώς δέν έχουμε άλλο τρόπο αφού απευθυνόμαστε στούς πολίτες όλης τής χώρας και επιδιώκοντας τήν όσο γίνεται μεγαλύτερη δημοσιοποίηση), άς καταθέσει στόν αριθμό 0026-0221-33-0101271081 (eurobank) τό ποσό πού μπορεί.

Η ΚΟΙΝΩΝΙΚΗ ΑΛΛΗΛΕΓΓΥΗ ΑΣ ΔΕΙΞΕΙ ΑΛΛΗ ΜΙΑ ΦΟΡΑ ΤΟΝ ΔΡΟΜΟ

Με θλίβει η σφαίρα στο στήθος ενός παιδιού που κηδεύεται συνεχόμενα και καθημερινά κι αυτό που κάνω είναι να τραβάω φωτογραφίες της σφαίρας που τον σκότωσε αναρωτώμενος συνεχώς αν ένας καριόλης τον σκότωσε εξεπίτηδες ή κατά λάθος. Περισσότερο με θλίβει το μίσος που νιώθουν τ’ άλλα παιδιά. Δεν καταφέραμε να κάνουμε τα παιδιά να μισούν μόνο τους μεγάλους αλλά να μισιούνται και συναμετάξυ τους. Δεν χάιδεψε ο ΣΥΡΙΖΑ τ’ αυτιά των κουκουλοφόρων, το κάνουν ήδη χρόνια οι αναρχικοί. Γιατί είναι όντως ΑΝΙΚΑΝΟΙ να κάτσουν και να τους εξηγήσουν ΓΙΑΤΙ νιώθουν έτσι, τι ακριβώς συμβαίνει τριγύρω τους. Είναι αδύναμοι να τους μεταδώσουν πια το όραμα μιας κοινωνίας διαφορετικής γιατί κι οι ίδιοι ΑΠΟΔΕΧΘΗΚΑΝ τον τηλεοπτικό τους ρόλο. Ο κόσμος γέμισε ήρωες και κάποιοι από εμάς βάλθηκαν να τον γεμίσουν αντιήρωες. Από τον παγκόσμιο Θεό ΞΕπέσαμε στον νέο-ελληνικό άγγελο-εξολοθρευτή. Είναι σαν εκείνον τον άθεο -εμένα δηλαδή- που προσπαθεί να πείσει τον θρησκευόμενο πως ο θεός δεν υπάρχει. Κι έτσι, το μόνο που καταφέρνω είναι να μιλώ για τον θεό δίνοντάς του υπόσταση και λόγο.

νομπαντι

«Κατανοούμε λοιπόν τη μνησικακία ως ένα δυσάρεστο δευτερογενές ηθικό κοινωνικό συναίσθημα χωρίς συγκεκριμένους αποδέκτες, το οποίο λειτουργεί ως χρόνια επαναβίωση καταπιεσμένης και αδιέξοδης φιλεκδικίας, εχθρότητας, ζήλιας και αγανάκτησης, εξαιτίας της αδυναμίας που νοιώθει το υποκείμενο να τις εκφράσει, έτσι ώστε στο επίπεδο των αξιών να απαρνείται ό, τι ασυνείδητα επιθυμεί».

Έτσι για να στοχαστούμε βαθειά από το πολύ καλό βιβλίο των Ν. Δεμερτζή, Θ. Λίποβατς Φθόνος και μνησικακία. Τα πάθη της ψυχής και η κλειστή κοινωνία, εκδ.πόλις

Από όπου και να το δεις το πράγμα είναι πρόβλημα στη δομή της κοινωνίας, θέμα ταυτότητας. Φυσικά.

Είμαστε τηλεθεατές όσων συμβαίνουν.

Κατεβήκαμε πολλοί αυτές τις μέρες στις διαδηλώσεις χωρίς να μαστε σίγουροι ότι πραγματικά κάνουμε κάποια πολιτικά ουσιαστική πράξη και δυστυχώς οι αμφιβολίες επιβεβαιώθηκαν. Ο κόσμος (πολύς κόσμος) έβγαζε φωτογραφίες, έκανε P.R. (δηλαδή πι αρ), επιδείκνυε τον επαναστατικό ρουχισμό του και μετά επέστρεφε και πάλι σπίτι στην τηλεόραση να δει τη συνέχεια της επανάστασης. Απ’ την άλλη υπήρχαν και πολλοί πιτσιρικάδες, ζήτημα να ταν 15 χρονών. Έβλεπες παιδάκια να φέρουν εκείνο το βαρύ περπάτημα του μάγκα (του τσάμπα) έτοιμα να τα σπάσουν.

Παρένθεση: «Τα μεγάλα παιδιά θα πάνε στο σύνταγμα να ρίξουνε πέτρες» έτσι μετέφερε γιος φίλου αυτό που θα κάνανε η πέμπτη και η έκτη τάξη του δημοτικού σχολείου όπου πηγαίνει.

Στις διαδηλώσεις επίσης βλέπεις παντού χρυσαυγήτες. Πέτυχα έναν στο μετρό πηγαίνοντας προς σύνταγμα. Μαύρα δερμάτινα, γυρισμένο κεφάλι, γυαλιά ηλίου, δεν καταλάβαινες που είναι στραμμένο το βλέμμα, με ένα περίεργο τικ στα δάχτυλα και μια επικίνδυνη ανησυχία.

Υπάρχουν βέβαια και πολλοί που είδαν την παρουσία τους εκεί σαν αυθόρμητη και γνήσια απάντηση στα όσα συμβαίνουν.

Οι παρατάξεις τα γνωστά. Τα ίδια συνθήματα, συνελεύσεις κτλ κτλ. Οι κόντρες μεταξύ τους κτλ κτλ. Δεν έχουν να μου πούνε τίποτε απολύτως.

Όπως τελικά και οι διαδηλώσεις των ημερών.

Μετάνιωσα που κατέβηκα σε ένα ακόμη τηλεοπτικό θέαμα. Όχι μόνο εκείνο που θα δείξει η τηλεόραση στις 8, αλλά και εκείνο στο οποίο φαντασιώνομαι τον εαυτό μου σε μια εικόνα του πλήθους της διαδήλωσης και τον φωτογραφίζω. Διαμεσολαβημένη η πραγματικότητα από το εικονικό, διαμεσολαβημένος και ο εαυτός από τον εικονικό του εαυτό. Διαμεσολαβημένη εξέγερση- επανάσταση ή όπως αλλιώς το λέμε αυτό που γίνεται αυτές τις μέρες. Χέσε μέσα δηλαδή.

Οι καθιερωμένοι τρόποι διαμαρτυρίας δεν μας εκφράζουν πια και οι παρατάξεις- οργανώσεις κτλ επίσης. Έχουν φτάσει όλα (όλα μαύρα, όλα σκατά! Ω! Ω! Ω!) σε ένα τέλμα και χρειάζονται νέες ιδέες και νέες δράσεις με τις οποίες να απαντάμε στα ερωτήματα που θα βρεθούν στο εξής μπροστά μας. Αυτό το θέτω τώρα, εδώ και τώρα σαν πρόταγμα.

Κι άλλο. Τα τετριμμένα τα γνωστά: αξίες, ιδανικά, ιδεολογίες, νοήματα κτλ κτλ είναι ανύπαρκτα, πατώσανε. Πελατειακές πολιτικές σχέσεις, ρουσφέτια, φακελάκια και φακελώματα, διαφθορά. Ένα αίτημα γενικό να πέσει η κυβέρνηση να έρθει η επόμενη να μας σώσει. Τόσο επιφανειακή η πολιτική συνείδηση. Επικίνδυνες κυβερνήσεις. Επικίνδυνοι ψηφοφόροι. (Μια που το φερε η κουβέντα, θα μπορούσε η κυβέρνηση να προσλάβει 2-3 άτομα που να μπορούν να κάνουν μια σοβαρή κοινωνική ανάλυση των πραγμάτων, να γνωρίζουν κάποια στοιχειώδη κοινωνική ψυχολογία, έστω λίγα πράγματα από κοινωνική θεωρία ώστε να του πουν του μαλάκα να μην στείλει ματ στην κηδεία του παιδιού. «Δεν υπάρχει ρε συ αυτό που κάνανε!»)

Τέλος πάντων… είναι τόσα μα τόσα που δεν ξέρεις από πού να το πιάσεις και που να το πας. Ξέρω γω. Να το βουλώσουμε μπας και ακούσουμε.

νομπαντι

Σήμερα πρέπει να φύγω νωρίς γιατί έχω να πάω σε μια άλλη κηδεία, θάβω μονάχος μου όλα τα όνειρα για μια καλύτερη κοινωνία, θυσιάζω κάθε προσπάθεια αυτοδιαχείρισης και συνδημιουργίας. Επιλέγω να μείνω δίπλα στον –συνήθως απαθή και συνάμα αντιπαθή- μικροαστό γείτονά μου κι όχι απέναντί του γιατί –είτε μ’ αρέσει είτε όχι- μόνο ΜΑΖΙ ΤΟΥ θα ήθελα βγω από το τέλμα, αν ποτέ βγω, μάλλον ποτέ δηλαδή. Θέλω να προσπαθήσω να του μιλήσω, να τσακωθώ μαζί του, να συνδιαλλαγώ ΜΕ αυτόν. Να του δείξω πως χεστήκαμε αν τα δακρυγόνα που πετάνε έληξαν το 1978, το 1998 ή θα λήξουν το 2050. Την ίδια δουλειά κάνουν. Να του εξηγήσω πως η πλέον επαναστατική μας πράξη θα ‘ναι όταν αράξουμε 50.000 άτομα στο σύνταγμα και πίνουμε τους μπάφους μας παίζοντας τάβλι για μήνες. Να του πω πως κάποτε οι άνθρωποι πρέπει να δεχτούμε αυτόν που δεν μας αρέσει και να μιλήσουμε μαζί του, όχι για να τον καταλάβουμε ή να μας καταλάβει, αλλά για να κατανοήσουμε γιατί εκείνος δεν μας αρέσει. Θα ‘θελα κάποτε να δώσουμε λίγο χώρο από τον δικό μας στον άλλον.

Δεν έχει και τόση σημασία η ανατροπή του καπιταλισμού ή οποιουδήποτε άλλου σάπιου πολιτικού συστήματος πια, γιατί κανένα τέλειο πολιτικόκοινωνικό σύστημα δεν υπάρχει, μιας και όλα επινοήθηκαν από ανθρώπους. Αλλά θα μπορούσαμε ΜΕΣΑ σε οποιοδήποτε κοινωνικό σύστημα να φτιάξουμε μικρές, αυτόνομες νησίδες έκφρασης. Θα μπορούσαμε να προσπαθήσουμε να κατανοήσουμε το μηχανισμό που μας ωθεί να “βουτήξουμε” τον φορτιστή από το “Γερμανό” που σπάστηκε. Γιατί μόνο αν απαγκιστρωθούμε από αυτές μας τις ανάγκες, αν πάψουμε να είμαστε επαναστατημένοι καταναλωτές, ίσως ανακαλύψουμε ή ανασυνθέσουμε έναν διαφορετικό ιστό που στις άκρες του δεν θα βρίσκονται ονειρικά προιόντα αλλά απλά ΟΝΕΙΡΑ.

Μέχρι τότε σας χαρίζω όλα τ’ Αλφάδια να τ’ αφήσετε βορρά στις τηλεοπτικές συζητήσεις ή στις εικονικές σας εξεγέρσεις. Μου μένει μόνο να σκέφτομαι πως αυτό το μοναδικό μεγάλο άσπρο πανώ που κρατούσαν οι μαθητές στην Τρίπολη, όταν έφτασαν μπροστά στο αστυνομικό τμήμα, μάλλον απευθύνεται σ’ εμένα: ΝΤΡΟΠΗ

Update: Αποτυπώματα στον φακό…