Posted at 02-11-2007 @ 11:09 by ..::DeUCeD::.. in Meta
Το δεύτερο μέρος των προβληματισμών μου σχετικά με τις απαντήσεις που συγκέντρωσα από την μίνι έρευνα είναι αρκετά ενδιαφέρον. Αφορά τις σχέσεις του καθένα μας που αναπτύσσονται στο πλαίσιο της επικοινωνίας μας μέσα από τα μπλογκς.
Η δημοσίευση, η έκφρασή μας μέσα από τα μπλογκς μας ανοίγει ένα παράθυρο επικοινωνίας. Κάποιοι επιμένουν ή θεωρούν πως τα σχόλια δεν είναι απαραίτητα και επιλέγουν να τα απενεργοποιήσουν. Χάνουν ίσως έτσι τη δυνατότητα διάδρασης που σου παρέχει το μέσον αλλά από την άλλη (φαίνεται να) κερδίζουν την έκφραση που επιθυμούν. Δημοσιεύουν αυτό που θέλουν χωρίς να υφίστανται την ηθική υποχρέωση μιας απάντησης ή πιθανής (δεύτερης) αιτιολόγησης μιας θέσης τους. Επιπλέον αποφεύγουν την κοινωνική επαφή βάζοντας μια γυάλινη βιτρίνα μπροστά στο δημιούργημά τους. Σαφώς και καλά κάνουν μιας που αυτή η επιλογή παρέχεται και επιλέγουν να την ακολουθήσουν, αποφεύγοντας ίσως την παγίδα των «δημόσιων σχέσεων».
…είναι λίγο ψυχαναγκαστικό να απαντάς , ειδικά όταν ότι έχεις γράψει είναι βαθύ και προσωπικό, από την άλλη είναι αγένεια να μην το κάνεις… δεν ξέρω ακόμα δεν έχω αποφασίσει… γι αυτό όταν δεν θέλω σχόλια η δεν χω διάθεση να αναλύσω άλλο αυτό που έγραψα.. απλά τα απενεργοποιώ…
…δικός του είναι ο χώρος στην πολύ τελική. Ας πάψουμε πια να πέφτουμε στο τριπάκι της “δημοσιότητας” με ατάκες του στυλ “μα αφού τα δημοσιεύεις, είσαι υποχρεωμένος να ακούς κριτική/μπινελίκια/ της θειας σου ο κώλος” κλπ κλπ ΠΑΠΑΡΙΑ ΜΑΝΤΟΛΕΣ ΣΥΝΤΡΟΦΟΙ! Κανείς δεν είναι υποχρεωμένος να κάνει οτιδήποτε… …όλα είναι ζήτημα προσωπικής επιλογής, στάσης και το τι ακριβώς θέλει ο καθένας να βρει ή/και να πετύχει μέσω των πράξεών του…
Κάποιοι άλλοι επιλέγουν το «moderation», δηλαδή την έγκριση των σχολίων που θα αφήσουν να φανούν. Οι λόγοι που έχουν είναι διαφορετικοί μα βασικά προκύπτουν από την μέχρι εκείνη τη στιγμή εμπειρία τους, μιας που στην πλειονότητα κάποτε τα είχαν ανοικτά αλλά ο σχολιασμός τους ενόχλησε τόσο που ακολούθησαν αυτόν τον τρόπο για να αποφύγουν την εμφάνιση σχολίων που τους προσβάλλουν. Γιατί όμως προσβάλλονται από κάποια και από άλλα όχι? Αν για παράδειγμα εγώ δήλωνα πιστός χριστιανός και κάποιος σχολιαστής μου πρόσβαλλε το θρήσκευμα –με άσχημο τρόπο- θα τον έσβηνα ενώ θα άφηνα εκείνον που κινείται στο ίδιο μήκος κύματος με μένα. Τι θα έκανα όμως με εκείνον ήταν μουσουλμάνος και με «κόσμιο» τρόπο προσπαθούσε να μου φέρει αντιρρήσεις?
…θεωρώ ότι εξ ορισμού δεν έχει έννοια η δημόσια έκθεση χωρίς αποδοχή της δημόσιας κριτικής. Από εκεί και πέρα, είναι προσωπική επιλογή του καθένα και απόλυτα σεβαστή. Κάποιος μπορεί απλά κάποια στιγμή να θέλησε να πει κάτι προς τα έξω και να μην τον αφορά να έχει αυτό καμία συνέχεια… Απαράδεκτο θεωρώ το comment moderation κάποιων νάρκισσων, στο βαθμό φυσικά που δε μιλάμε για σχόλια εντελώς και άνευ λόγου υβριστικά…
…ο σχολιαστής θα πρέπει να είναι πάνω από όλα ευγενής, να σκουπίζει τα πόδια του στο χαλί της εισόδου και να μην ρίχνει στάχτες στο πάτωμα. Το ζήτημα της δεοντολογίας παίρνει μεγάλη κουβέντα. Ενήλικοι είμαστε, ξέρουμε πότε ξεπερνούμε τα όρια, έτσι δεν είναι;…
Και ποια είναι τα «όρια» αλλά και ποιος τα θέτει μα και ποιος ή για ποιον λόγο να τα σεβαστεί?
…αν ξεκινάς να γράφεις σχόλια για να ξεσπάσεις και να βγάλεις τα κόμπλεξ της μίζερης ζωής σου είσαι μεγάλος μαλάκας γιατί υπάρχουν άνθρωποι που τα παίρνουν σοβαρά αυτά που γράφεις…
Βεβαίως εφόσον επιλέγεις την δημόσια έκθεση τότε προφανώς και κάποιος θα σε κρίνει με οποιονδήποτε τρόπο. Εάν έχεις τα σχόλια κλειστά, η κριτική δεν σε ενδιαφέρει. Από την στιγμή που θα τα αφήσεις ανοιχτά, δίνεις ένα βήμα στον επισκέπτη σου να εκφέρει την άποψή του. Ο τρόπος που θα εκφραστεί ο σχολιαστής δεν συμπίπτει κατ’ ανάγκη με τον δικό σου. Αν εξαιρέσουμε κραυγαλέες περιπτώσεις όπου ο σχολιαστής έχει προσωπικά με τον μπλόγκερ και γίνεται χυδαίος μόνο και μόνο για να παρεμποδίσει την έκφρασή του (του μπλόγκερ) αλλά και για να αναστατώσει χωρίς λόγο τη ροή του μπλογκ (τέτοιες περιπτώσεις είναι εύκολα αντιληπτές και δεν τίθεται θέμα συζήτησης γι’ αυτές) τότε δεν θα έπρεπε να μας ενοχλούν ούτε τα αρνητικά σχόλια αλλά ούτε ο τρόπος έκφρασης του σχολιαστή.
…δεν πρέπει να υπάρχει λογοκρισία όταν βγάζεις κάτι στο διαδίκτυο πλέον δεν σου ανήκει και όλοι έχουν δικαίωμα άποψης αλλιώς το κρατάμε στο ημερολόγιο μας…
…μπορείς να σχολιάσεις οτιδήποτε θες με κόσμιο τρόπο φτάνει να μη προσβάλλεις ΠΟΤΕ κάτι που έχει να κάνει με συναισθήματα του αναγνώστη. Το τι νιώθεις κι αισθάνεσαι είναι υπεράνω σχολιασμού γιατί είναι πράξη ανεπιτήδευτη/ αντίδραση αυθόρμητη του εαυτού σου σε κάτι…
Σίγουρα είμαστε ελεύθεροι να δημιουργούμε τους κανόνες έκφρασής μας μέσα από τα μπλογκ μας και να τους αλλάζουμε κατά βούληση. Άλλωστε, από την στιγμή που υπάρχει ως επιλογή μπορούμε να κάνουμε αυτό που επιθυμούμε. Αυτός είναι και ο λόγος που ανοίξαμε μπλογκ, να έχουμε δηλαδή και να νιώθουμε οικειότητα (όπως είδαμε στο Α’ μέρος) προκειμένου να εκφραστούμε περισσότερο και όχι λιγότερο. Εάν έχει κάτι διαφορετικό αυτό το εικονικό περιβάλλον είναι πως μας επιτρέπει να «πούμε» περισσότερα από όσα θα λέγαμε με άλλα μέσα έκφρασης.
…ζήτημα δεοντολογίας δύσκολα μπαίνει γιατί τα βλογς ακόμη εξελίσσονται, αλλά έχω προσέξει ότι όσοι ήταν από παλιά και για χρόνια σε chat, boards, κτλ ξέρουν λίγο πολύ πως να φερθούν, there is an online culture and it has its social scripts…
…κανένας περιορισμός στα σχόλια, εκτός από τους βασικούς κανόνες του netiquette…
Netiquette: ή αλλιώς το δικτυακό savoir vivre. Μια προσέγγισή του από την eexi που θα μπορούσε να είναι εύκολα κατανοητή αφορά άλλες εποχές αλλά, κατά την άποψή μου, καταλήγει με την πρόταση που αφήνει και τη μεγαλύτερη αμφισβήτηση:
Χρησιμοποιήστε την κοινή λογική: Κανένας κανόνας δεν είναι απόλυτος. Αν όμως βασίζεστε στην ευγένεια και την ειλικρίνεια δεν θα έχετε κανένα πρόβλημα.
Ποια είναι η «κοινή» λογική και γιατί να έχουμε «κοινή» λογική. Αλλά ακόμα και εάν θεωρητικά υπήρχε αυτή η «κοινή» λογική (η οποία βασίζεται πάνω στην κοινωνική μας ηθική, δηλαδή πρέπει να προσαρμόζουμε την κοινωνική μας συμπεριφορά πάνω στο εικονικό περιβάλλον) τότε ποιος ο λόγος επικοινωνίας μεταξύ μας? Εάν δηλαδή όλοι συμφωνούσαμε με όλους τότε δεν θα υπήρχε λόγος να εκφράσουμε κάτι διότι ήδη θα το είχαμε κάνει και οι απόψεις μας δεν θα είχαν καμία διαφορά. Άλλωστε, η επικοινωνία αφορά κατά βάση ανθρώπους που είναι διαφορετικοί κι όχι ανθρώπους που είναι ίδιοι, βασίζεται δηλαδή στην «ανταλλαγή διαφορετικών» μιας και δεν υπάρχει λόγος «ανταλλαγής ίδιων».
Βέβαια χρειάζεται και μια βάση τέτοια που να επιτρέπει την ανταλλαγή. Αυτή όμως προκύπτει, θα έλεγα, αυτόματα. Όπως θα έχετε ήδη δει, δεν υπάρχει περίπτωση να μην σχηματιστούν ομάδες συμπαθούντων ή διαφορετικών ανθρώπων που ασχολούνται με τα μπλογκς και μάλιστα χωρίς να υπάρχουν στεγανά, μιας που η επικοινωνία (φαίνεται να) είναι τόσο εύκολη όσο και –τελικά- αυτοσκοπός. Όμως, αυτό που την καθιστά τελικά δύσκολη είναι μια ηθική υποχρέωση που προκύπτει από την στιγμή που επιτευχθεί. Ενώ θα περίμενε κανείς πως όταν κάποιοι άνθρωποι γνωρίζονται θα αλληλεπιδρούν μεταξύ τους πιο ελεύθερα και θα έχουν περισσότερο θάρρος να λένε αλήθειες μεταξύ τους, ακριβώς τότε είναι που μαζεύονται και λένε μόνο ότι «θα έπρεπε» να πουν μεταξύ τους, αποφεύγοντας να εκφράσουν κάτι ουσιαστικό, προσπαθώντας έτσι να διατηρήσουν τη υπάρχουσα σχέση σε μια κατάσταση «ηρεμίας» φοβούμενοι πως εάν εκφραστούν αληθινά τότε θα «απορριφθούν».
…ε ναι, ν’ απαντάει για λόγους ευγένειας…
…Θα πρέπει αν γίνονται με ευγένεια, αν θέλουν να πουν κάτι, ή απλά να δώσει κάποιος παρών “έεε, εσύ, σε διαβάζω και μου αρέσει όπως γράφεις”!…
…γνώμη μου είναι πως συνήθως κάποιος αφήνει τα comments στο blog του ανοιχτά, για να δεχθεί συγχαρητήρια για το ταλέντο ή τις απόψεις του…
…σε ορισμένα θέματα (πολιτικά, κοινωνικά κλπ) τα σχόλια δημιουργούν ένα όμορφο διάλογο. Σε θέματα προσωπικά, απλά δημιουργούν διαπροσωπικές σχέσεις…
Τι έχουμε λοιπόν μέχρι τώρα? Ένα περιβάλλον εικονικό στο οποίο (λόγω της σχετικής ανωνυμίας και σε αντίθεση με το πραγματικό /κοινωνικό περιβάλλον) μας επιτρέπει να νιώθουμε οικεία και να εκφραζόμαστε πιο ελεύθερα και το χρησιμοποιούμε για αυτόν τον σκοπό. Μόλις όμως το δηλωμένο μας ψευδώνυμο αποκτήσει εικονική υπόσταση και σχέσεις με άλλα ψευδώνυμα, του έχουμε προσδώσει ιδιότητες και σχέσεις τέτοιες που μας φράζουν την επιλογή να τις αλλάξουμε. Αποκτάμε εικονικές σχέσεις με άλλα ψευδώνυμα και μόλις φτάσουμε στο σημείο εκείνο της οικειότητας που θα μας επιτρέψει να πούμε κάτι ουσιαστικό, λέμε μόνο τα τυπικά με αυτοσκοπό την διατήρηση της (εικονικής) οικειότητας με τα υπόλοιπα ψευδώνυμα.
…το μεγαλύτερο μέρος της ελληνικής μπλογκόσφαιρας δουλεύει με δημόσιες σχέσεις. Σε διαβάζω/με διαβάζεις, σε κάνω link/με κάνεις link, σου κάνω θετικά σχόλια (οι περισσότεροι αποφεύγουν αρνητικά σχόλια) / μου κάνεις θετικά σχόλια. Για αυτό υπάρχουν τόσα πολλά μέτρια blogs πολλά από τα οποία έχουν καθημερινώς πολλά θετικά σχόλια. Όλα δουλεύουν μέσω των δημόσιων σχέσεων…
…με τα σχόλια, το μπλογκ παύει να είναι μόνο πεδίο δηλώσεων κ έκφρασης κ γίνεται πεδίο δημιουργίας (συν)αισθηματικών κυρίως, σχέσεων (συμπάθεια, αποδοχή, θαυμασμός, ανταγωνισμός, θυμός κτλ). Άσχετα με το πόσο παραπλανητικές (κ παραπλανημένες) ή εικονικές είναι αυτές οι σχέσεις…
…είναι απλά θέμα savoir vivre, όπως και στην καθημερινότητα μας δηλαδή…
…αρκετές φορές τα σχόλια έχουν χαρακτήρα δημόσιων σχέσεων…
Τώρα φτάσαμε στο σημείο εκείνο που πρέπει να κάνω τη δικιά μου «σούμα» κι επειδή δεν είμαι από τη Χίο, θα αφήσει «ουρά» από την πρώτη της γουλιά:
Οι βασικοί λόγοι που οι περισσότεροι από εμάς προτιμήσαμε αυτό το μέσον είναι η επικοινωνία, η έκφραση και ο απεγκλωβισμός μας από την καθημερινή μοναξιά που βιώνουμε. Το εικονικό περιβάλλον προσφέρει όλα εκείνα τα στοιχεία όπου θα μπορούσαμε, χωρίς μεγάλο κόπο και γνώσεις, να εκφραστούμε χωρίς κοινωνικούς περιορισμούς, βγάζοντας όσες αλήθειες μας έχουν απομείνει με την σχετική του ανωνυμία να μας προστατεύει επαρκώς. Η αιτία που μας ώθησε είναι πως μέσα από μια σχετική οικειότητα με το μέσο έκφρασης, θα μπορούσαμε δυνητικά να οδηγηθούμε σε –έστω εικονικές- καλύτερες σχέσεις με απώτερο –ίσως- σκοπό την μεταφορά τους και στο πραγματικό. Δυστυχώς όμως η πραγματικότητα, ο τρόπος με τον οποίο μεγαλώσαμε, ο τρόπος με τον οποίο μάθαμε να εκφραζόμαστε, η διαφορά του γραπτού με τον πραγματικό λόγο, η ψευδαίσθηση της οικειότητας και η μεταφορά του μοντέλου κοινωνικών σχέσεων που έχουμε πάνω στις εικονικές, εμποδίζει την αληθινή μας έκφραση περιορίζοντας τον ρευστό κι ευέλικτο τρόπο έκφρασης που επιδιώξαμε εξ’ αρχής.
Τα μπλογκς θα μείνουν στην ιστορία σαν η τελευταία αποτυχημένη προσπάθεια έκφρασης του σύγχρονου ανθρώπου, σαν μια κακέκτυπη μεταφορά της κοινωνικής σύμβασης που βιώνουμε καθημερινά. Γιατί ενώ φαίνεται πως το ζητούμενο είναι η αποδέσμευση του ανθρώπου από τους καθημερινούς κοινωνικούς και ηθικούς φραγμούς, αποδεικνύεται πως αυτό που θέλουμε είναι η καταστροφή της ελπίδας αυτής της δυνητικής αποδέσμευσης που –παραπλανημένοι- συνεχίζουμε να διατηρούμε.
Τελικά τα μπλογκς δεν είναι παράθυρο επικοινωνίας. Είναι ένας εικονικός καθρέφτης που αντικατοπτρίζει το κοινωνικό μας είδωλο, το πραγματικό μας παράθυρο δηλαδή αλλά μας δίνει την ψευδαίσθηση πως θα μπορούσαμε να κοιτάξουμε μέσα από αυτό, όμως, αν τελικά προσπαθήσουμε δεν πρόκειται να βρούμε τίποτα άλλο παρά το πραγματικό κοινωνικό μας είδωλο…
…κανένας δεν οφείλει τίποτα. Ο καθένας όπως αισθάνεται. Ψώνιο ή ματαιοδοξία; Κοινωνικότητα;…
02-11-2007 @ 11:24
περί κοινής λογικής:
common sense is the least common thing
social scripts is a different thing
κάτσε να βρω το βιντεάκι με τον κουλ τύπο που είπε information used to be apart, now is a part of everything, u will like it λέω
02-11-2007 @ 11:28
common sense is the least common thing
(if we knew what a “common” and what a “sense” means)
αναμένω το βιντεάκι
02-11-2007 @ 11:28
http://youtube.com/watch?v=vCVuzNo1EDo
και είναι και η θεά γκουρου danah μέσα, δες το βλογ της στα λινκ μου, u will like ξαναλέμε
02-11-2007 @ 11:42
Πραγματικά φαίνεται εκπληκτική η Danah Boyd και θα την μελετήσω αρκετά.
02-11-2007 @ 11:43
common sense is the ‘generally agreed upon’
a social script
δλδ όταν πας κάπου συγκεριμμενα, πρέπει να ντυθείς έτσι
όταν σου φέρουν ένα δώρο, να πας και εσύ ένα
φυσικά το social script does not always make sense and of course you cannot expect everyone to know what is expected from them in a environment unfamiliar to them, that is common sense is acquired
again sorry, english-greek is just the fastest, i know it s not nice
02-11-2007 @ 11:44
oh yes
spent hours in her blog
02-11-2007 @ 16:16
Xμμ.. μ’άρεσε η ανάλυσή σου..
Για την τελευταία παράγραφο προβληματίστηκα κ δεν έχω καταλήξει ακόμα.
Πιστεύω πως μέσω ίντερνετ ανακαλύψαμε ένα τρόπο να επικοινωνήσουμε εκτός των ορίων που επιβάλλει η σημερινή κοινωνία της εικόνας. Την οποία όλοι ασπαζόμαστε και υπηρετούμε (με τον ένα ή τον άλλο τρόπο) αλλά ταυτόχρονα νιώθουμε κ την καταπίεσή της, καθώς δεν θα μπορέσουμε ποτέ να ανταπεξέλθουμε στην τελειότητα που αυτή απαιτεί. (Ή ακόμα κ όταν τα καταφέρνουμε, δεν γινόμαστε ευτυχείς)
Προσπαθούμε λοιπόν να εκφράσουμε και να εκθέσουμε τον “εσωτερικό” μας εαυτό, με όση γνώση αυτού έχουμε κ όση ειλικρίνεια αντέχουμε. Να τον εκθέσουμε εκ του ασφαλούς κατ’αρχήν.
Αλλά εδώ υπάρχει η εξής παγίδα: Δεν εκθέτουμε τον εαυτό μας αλλά την εικόνα που εμείς έχουμε γι’αυτόν.
Και φυσικά, όπως είπες, ο τρόπος με τον οποίο μεγαλώσαμε κ όλα τα κοινωνικά στεγανά που κουβαλάμε, τα ‘χουμε μεταφέρει και σ’αυτή την διαδικτυακή δραστηριότητα. Αν βάλεις κ τις συναισθηματικές ανάγκες, ανασφάλειες κτλ, καταφέρνουμε απλά να κάνουμε ένα εικονικό αντίγραφο της πραγματικής μας ζωής.
Τι είναι όμως αληθινή και ουσιαστική επικοινωνία? Τι είναι η έκφραση τελικά?
Δεν είναι το να δείχνει ο καθένας την εκάστοτε αλήθεια του?
Γιατί πείθουμε τον εαυτό μας ότι αξίζουμε κάτι καλύτερο απ’αυτό που καταφέρνουμε?
Δες λίγο τις απαντήσεις για τους λόγους που ώθησαν τον καθένα ν’ανοίξει ένα μπλογκ. Οι περισσότεροι μιλούν για ψυχανάλυση, ψυχοθεραπεία, έκφραση σε βαθύ, προσωπικό επίπεδο κτλ. Αυτό συμβαίνει γιατί οι άνθρωποι έχουν αρχίσει να στρέφονται προς τον εαυτό τους για να βρουν τις απαντήσεις και τις λύσεις που δεν τους δίνει η κοινωνία. Ή έχουν στραφεί προς τα μέσα για να βρουν γιατί ενώ ζουν με λιγότερα ταμπού, λιγότερες στερήσεις, λιγότερα όρια, δεν είναι ευτυχισμένοι κ νιώθουν μοναξιά.
Τα μπλογκς λοιπόν, ως καθρέπτες της κοινωνίας που αποτελούμε αλλά κ ως καθρέπτες του εαυτού μας, είναι απλά ένας σταθμός. Όχι η τελευταία αποτυχημένη προσπάθεια έκφρασης που είπες.
Είναι άλλος ένας κύκλος που κάναμε κ μας έφερε στο ίδιο σημείο, αλλά ακόμα και η παραδοχή αυτής της πραγματικότητας, μας κάνει λίγο πιο ώριμους γιατί μας φέρνει πιο κοντά στην πραγματική κ όχι την ιδεατή μας αλήθεια. Γινόμαστε λιγότερο παραπλανητικοί δηλαδή απέντι στον εαυτό μας.
02-11-2007 @ 19:01
common sense den einai social script ουτε και κατι απο αυτα που λεει ο τρολ
αυτα ειναι οι λεγομενες κοινωνικες συμβασεις οι οποιες καθε αλλο απρα υπαγορευονται απο την κοινη λογικη
common sense ειναι η κοινη λογικη και η διαφορα με αυτα που περιγραφει στην αγγλικη ο τρολ ειναι
οτι αν σε καλεσουν σ’ενα παρτι που περιμενουν να φορεσεις φρακο και δεν επιθυμεις να το αγορασεις για οποιοδηποτε λογο , η κοινη λογικη λεει οτι δεν θα πας
ενα κι ενα κανουν δυο δηλαδη
δηλ. το “κοινη” ερχεται απο το γεγονος οτι θεωρητικα ολοι ειναι ικανοι να την εχουν επειδη ειναι απλη
αυτο που περιγραφει ο τρολ ειναι καποιου ειδους κοινωνικη λογικη ,που διεπει τις συνμβατικες(κοινες) ανθρωπινες σχεσεις (την κοινωνια των ανθρωπων)
επισης η κοινη λογικη λεει να μην δεχεσαι οτιδηποτε διαβαζεις σαν αληθεια ,εεε εκτος πια κι αν εχει σφραγιδα ειδικου καθηγητη πανεπιστημιου
ετσι ολα τα παραπανω ειναι απλα ο τροπος που χρησιμοποιω εγω την εκφραση σε αντιθεση με τον τροπο που τη χρησιμοποιει ο τρολ .
02-11-2007 @ 20:35
H trol. f, heh
έχεις δίκιο υπάρχει διαφορά
αυτό που μάλλον θέλω να πω είναι ότι η κοινή λογική πολλές φορές είναι μια κοινωνική σύμβαση
that doesn t make me a person with much of a common sense eh?
αυτό το λέω γιατί αν το πάρτυ ήταν γ**άτο, σιγά μη δεν πήγαινα και …εεε έχω πάει και γιατί πολλούς ειδικούς καθηγητές με σφραγίδα τους άκουσα προσεκτικά και μπορεί να μη με κόβει αλλά δεν με έπεισαν
δεν νομίζω ότι το ‘κοινή΄σημαίνει κατ αναγκη απλή
απλή γίνεται γιατί είναι επίκτητη
γεννιέσαι, βλέπεις, μαθαίνεις, κτλ κτλ
και φυσικά συνέχεια βρίσκεσαι σε κάποιον διάλογο or sth με το γύρω σου
α, επίσης το ότι εγώ δεν είχα πχ ΤΟ φόρεμα για να πάω στην δεξίωση και πήγα χύμα γιατί ήξερα ότι θα ήταν καλά, ε νομίζω καλά έκανα, τώρα ήταν κοινή λογική? εγώ θα σου πω, ναι, κάποια άλλη μπορεί να σου πει ότι με τίποτα, ρεζίλι να εμφανιστείς έτσι, καλύτερα να χάσεις το πάρτυ θα πας στο επόμενο
τι να σου πω
δεν ξέρω
02-11-2007 @ 20:46
[...] in-formation November 2nd, 2007 Σήμερα ήθελα να φτιάξω κάτι αλλά δεν έκατσε γιατί είχαμε μεσημεριανό halloween πάρτυ για την 7χρονη Χ και τους φίλους της κι έπρεπε να σκεφτώ τί να βάλω. έτσι έβαλα ένα ζευγάρι κέρατα που φωτίζουν, έβαψα την μούρη μου με κόκκινη και μπλέ σκιά και φόρεσα το κόκκινο φουστάνι (όχι δεν μοιάζω με φωτιά, είμαι. ευχαριστώ) κι έτσι πήγαμε, έ πρώτη φορά σε halloween πάρτυ, πλάκα είχε, τα τσάκισα τα μικρά στο ουρλιαχτό, πολύ γέλιο, ένας παραλίγο να μου βάλει τα κλάμματα αλλά ευτυχώς τον κατάφερα και γίναμε φίλοι μετά. μπήκα πρίν λίγο και διάβασα στο τρόλ κάτι πολύ ωραίο και μετά βρέθηκα στο μπλόγκ deuced. [...]
02-11-2007 @ 21:35
Σε όσα λες για το comment moderation, έχω να πω μόνο οτι ξεχωρίζω τους καινούργιους στον χώρο από τους παλιότερους ρωτώντας τους τη γνώμη τους γι΄αυτό. Όσοι είναι φανατικά κατά -δεν είναι πολύ καιρό στον χώρο. Όσοι λένε “εξαρτάται”, έχουν προλάβει να φάνε τα σκατά (ρουφιανιές, βρισίδια κ.λ.π.) που κυκλοφορούν στον χώρο.
Σίγουρα δεν είναι τόσο σημαντικός ο βαθμός επικοινωνίας, όσο θα ελπίζαμε. Αλλά, επικοινωνία (στρεβλή, με παράσιτα) υπάρχει. Τα μπλογκς είναι ο καθρέφτης μας, αλλά εκεί μέσα βλέπουμε το είδωλό μας παραμορφωμένο από την επίδραση των άλλων. Κάτι είναι κι αυτό.
03-11-2007 @ 12:40
τρολ το οτι πηγες στη δεξιωση χωρις το ειδικο φορεμα ηταν μια πολυ uncommon λογικη , οπωσδηποτε οχι κοινη
φυσικα η κοινη λογικη δεν εχει ολες τις σωστες λυσεις
μπορει να ειναι χρησιμη στο μπακαλη οταν βλεπεις δυο συσκευασιες του ιδιου προϊοντος και κανεις τη διαιρεση για να δεις ποσο παει το κιλο ,και φυσικα διαλεγεις τη φτηνοτερη
αλλα
δε μπορει να λυσει τα πιο συνθετα προβληματα οπως ας πουμε αυτα που εχουν να κανουν με την ουσια της ανθρωπινης φυσης
κατι που φαινεται οτι δεν καταφεραν και οι 48 καθηγητες πανεπιστημιου ως τωρα ουτε με την απλη αλλα ουτε και με καμμια πιο συνθετη λογικη
το σχολιο μου σχετικα με τη σφραγιδα πανεπιστημιου φυσικα και ειναι ειρωνικο και αναφερεται στην προσπαθεια απαξιωσης οποιασδηποτε γνωμης διαφωνει με την υπαρχουσα ΚΟΙΝΩΝΙΚΗ λογικη
τιποτα δεν ειναι απολυτως καλο ή κακο
ετσι μερικες φορες θα ηταν καλο να χρησιμοποιουσαμε την κοινη λογικη
ενω αλλες καταστροφικο
rule of thumb(οπως θα λεγατε κι εσεις )
να χρησιμοποιουμε την απλη-κοινη λογικη στα απλα προβληματα
φυσικα και δεν ειμαστε και οι δυο σιγουροι για τιποτα …
εγραψες ελληνικα ….χρησιμοποιησες κοινη λογικη ?
δηλ . σ’ενα ελληνοφωνο μπλογκ γραφω ελληνικα αν θελω να με καταλαβαινουν
ή σου βγηκε αυθορμητο ?
οπως και να χει, στα δικα μου ματια εδειξε πολυ ωραιο που απλα το εκανες.thanks .:wink:
03-11-2007 @ 14:07
heh wpleftyboy
i like, i like
η αλήθεια είναι ότι σχεδόν πάντα λειτουργώ αυθορμητα,
δλδ γράφω greenglish γιατί μου είναι το πιο γρήγορο, άμεσο και εύκολο (no i am not proud of that),
για τους καθηγητές respek, μου αρέσε η όλη ακαδημαική φάση αλλά είναι υπερτιμημένη, τουλάχιστον στην χώρα μας που δεν παράγει και πολλά σε έρευνα, κτλ
στο σούπερμαρκετ πάλι, θα πάρω πολύ γρήγορα αυτό που θέλω και βζζζν, η δε διαίρεση θα έχει γίνει πολύ σχηματικά απλά και μόνο για να μην πάρω κάτι εξώφθαλμα πιο ακριβό, αλλά όχι τα 5-8 λεπτά παραπάνω που θα δώσω δεν τα σκέφτομαι και πολύ, δυστυχώς ή ευτυχώς
θα μου πεις όλα αυτά αφορούν εμένα και οκ δικό μου θέμα τι κάνω και σκέφτομαι σε κάθε περίπτωση και αν κάποιος άλλος σκέφτεται διαφορετικά, ε κουλ
αλλά ναι στα συλλογικά θέματα τι κάνουμε?
ας πούμε εγώ κι εσύ αν ήταν να πάμε μαζί σε μια δεξίωση, πριν όμως να περάσουμε από το σούπερμαρκετ για κάτι ψώνια, και στον δρόμο βρίσκαμε τον καθηγητή μου από το πανεπιστήμιο και τον απέφευγα και μετά στο σουπερμάρκετ όταν η κοπέλα μου έδινε τα ρέστα και από συνήθεια της απαντούσα θενκς, ε τότε θα μαλώναμε και θα διαφωνούσαμε all that day long, και σιγά δν τρέχει και τίποτα
στα πολύπλοκα θέματα όμως και έτσι είναι συνήθως αυτά που αφορούν όλους, εκεί νομίζω χρειάζεται common sense
επίσης σε επείγουσες καταστάσεις
common sense = ψυχραιμία?
04-11-2007 @ 01:43
“Τα μπλογκς θα μείνουν στην ιστορία σαν η τελευταία αποτυχημένη προσπάθεια έκφρασης του σύγχρονου ανθρώπου, σαν μια κακέκτυπη μεταφορά της κοινωνικής σύμβασης που βιώνουμε καθημερινά. Γιατί ενώ φαίνεται πως το ζητούμενο είναι η αποδέσμευση του ανθρώπου από τους καθημερινούς κοινωνικούς και ηθικούς φραγμούς, αποδεικνύεται πως αυτό που θέλουμε είναι η καταστροφή της ελπίδας αυτής της δυνητικής αποδέσμευσης που –παραπλανημένοι- συνεχίζουμε να διατηρούμε”.
Αν το πιστεύεις πραγματικά αυτό, τότε δεν πρέπει να ξαναγράψεις.
“Αποκτάμε εικονικές σχέσεις με άλλα ψευδώνυμα και μόλις φτάσουμε στο σημείο εκείνο της οικειότητας που θα μας επιτρέψει να πούμε κάτι ουσιαστικό, λέμε μόνο τα τυπικά με αυτοσκοπό την διατήρηση της (εικονικής) οικειότητας με τα υπόλοιπα ψευδώνυμα”.
Αν το πιστεύεις πραγματικά αυτό, τότε δεν πρέπει να απαντήσεις σε αυτό το σχόλιο.
05-11-2007 @ 10:42
Πεηπερ-φλάουερ μίλησα για «τελευταίο σταθμό» επειδή ακριβώς δεν πρόκειται (αλλά ίσως κάποτε να διαψευστώ) να βρεθεί ποτέ κάποιο άλλο μέσο που να σου προσφέρει δυνητικά άμεση κι απεριόριστη έκφραση, όπως τα μπλογκς. Πράγματι εκεί μπορείς να εκφραστείς όπως θες εσύ και να επικοινωνήσεις μέσω της έκφρασής σου χωρίς (θεωρητικά) όρια. Όμως τελικά, ενώ πιστεύουμε πως δείχνουμε την αλήθεια, στην ουσία δείχνουμε την εικόνα μιας αλήθειας που –όπως και να την ονομάσουμε- δεν είναι αλήθεια. Με άλλα λόγια, για να στο πω αλλιώς όσο βαρύ και ν’ ακουστεί, λέμε ψέματα. Παίζουμε ένα ρόλο, σαν αυτούς που παίζουμε κάθε μέρα, του επαγγελματία, του οικογενειάρχη, του εραστή, του μάγκα και τόσους άλλους.
Ενώ μέχρι τώρα πιστεύαμε πως δεν μας «άφηναν» να εκφραστούμε, τώρα που μπορούμε είμαστε ανίκανοι να εκφραστούμε, όπως είπες, ουσιαστικά και αληθινά. Κι αυτό αποδεικνύεται επειδή αν εκφραζόμασταν αληθινά τότε θα επικοινωνούσαμε. Αντί της επικοινωνίας όμως πέφτουμε στη λούμπα της κοινωνικής συμπεριφοράς, της ανταλλαγής κοινωνικών σχολίων και πάει λέγοντας. Δυστυχώς αυτό δεν μας φέρνει κοντύτερα στην αλήθεια, μας κάνει στο να φεύγουμε από την αλήθεια επειδή ακριβώς το κάνουμε υποσυνείδητα πιστεύοντας πως… εκφραστήκαμε τελικά. Γινόμαστε, δηλαδή, αντίθετα από αυτό που είπες, περισσότερο παραπλανημένοι.
Κι αυτός ακριβώς είναι ο λόγος που θα γράφω Πότη και γι’ αυτό σου απαντάω και σου λέω πως τώρα παίζω τον ρόλο του μπλόγκερ που είπα κάτι βαθυστόχαστο και το υποστηρίζω, παρόλο που εσύ με δυο σου γραμμές μου το αποδόμησες λογικά αλλά με τοποθέτησες παράλληλα έξω από αυτό που στηλίτευσα. Λάθος, είμαι κι εγώ όπως εσύ, όπως όλοι και γράφω γιατί δεν έχω βρει τον τρόπο να ξεφύγω από αυτό, δεν έχω βρει τον τρόπο να εκφραστώ αληθινά. Και αν παρατηρήσεις θα δεις πως δεν απαντάω συχνά στα σχόλια που παίρνω γιατί δεν έχω –πολλές φορές- κάτι ουσιαστικό να πω αλλά και η μη απάντηση είναι μια ακόμα απάντηση, σκοπεύει ακόμα κι αυτή στη διατήρηση μιας οικειότητας προς χάριν του μπλογκ. Ίσως αν σε πλάκωνα στα καντήλια να ήμουν ουσιαστικότερος σαν άνθρωπος αλλά για να επιτύγχανα κάτι με αυτό θα έπρεπε να βρω τον «κώδικα» ώστε να μη σε φέρω σε κατάσταση άμυνας αλλά να σε προβληματίσω και να μην μείνεις στα «καντήλια» αλλά σε ότι κρύβεται πίσω από αυτά.
Θα ‘πρεπε δηλαδή να βρω αυτό που προσπάθησε η τρολ κι ο λέφτυ να ορίσουν, το common sense, τον τόπο εκείνο που με μια αποδεκτή σύμβαση μπορούμε να ανοίξουμε ένα κανάλι για να πάμε παρακάτω. Αλλά να που για να επιτύχουμε έστω μια ουσιαστική εικονική επικοινωνία θα πρέπει να στηριχτούμε σε κάποια πραγματική κοινωνική σύμβαση οπότε μεταφέρουμε πάλι βάσεις από το πραγματικό στο εικονικό και να πάλι πως βαδίζουμε στη καταστροφή γιατί από τη στιγμή που το πράξουμε πέφτουμε πάλι στο πολιτικαλυ κορεκτ, στο «πως θα το πω» κι όχι στο «τι λέω», μένοντας τελικά να «κοιτάμε συνέχεια την εικόνα ενός κοινού που μας κοιτάει» (και το κοινό άσπικ στέκεται αμίλητο καμιά φορά και δεν μας δίνει σημασία γιατί βαρέθηκε τις μαλακίες που λέμε) και μέσα της θεωρούμε πως βλέπουμε τον εαυτό μας. Έτσι εγκλωβιζόμαστε κι η επικοινωνία Mboy είναι –όπως είπες- στρεβλή και με παράσιτα και –συγχώρα με- αλλά δεν φτάνει, κι αυτές τις μέρες αυτό καταλάβαμε εγώ κι εσύ με τα «δικά» μας, αυτό είναι τελικά που δεν καταφέρνουμε…
05-11-2007 @ 12:11
φιλ καλα τα λες
διαφωνω ή μαλλον δε θελω να πιστεψω οτι τα μπλογκ ειναι το τελευταιο
κολπο των εξωγηινων για να μας παραπλανησουν και να μας κανουν να πιστευουμε οτι ειμαστε ελευθεροι
εμπιστευομαι την ανεξαντλητη επινοητικοτητα τους και τον αστειρευτο εγωισμο του ειδους μας και περιμενω να δω τι αλλη μαλακεια θα βρουνε οι μεν για να μας εχουν ακινδυνους στην ψευδαισθηση και εμεις απο την αλλη θα τη δεχτουμε και θα παιξουμε με αυτην (με τους ορους τους) για να φουσκωσουμε κι αλλο το ηδη παραφουσκωμενο εγω μας ….
αυτο που δεν μπορω να ξερω ειναι αν τελικα θα γινει το λαθος που θα τ’ αλλαξει ολα
δηλαδη αν τελικα στο μελλον ο υπερφιαλος εγωισμος μας αποδειχτει μεγαλυτερος απο τη μεγαλοφυϊα των διαχειριστων και παραφουσκωσει τοσο ωστε να σκασει πανω στα κεφαλια ολων μας ή αν φουσκωσει τοσο
ωστε να σκασει πανω μονο στα δικα μας κεφαλια
δηλ. αν εχουν το απολυτο κοντρολ ή ενα μερος του .
05-11-2007 @ 12:51
Συνεχίζω να διαφωνώ και δεν είμαι κ στην πιο αισιόδοξη φάση της ζωής μου!
Δεν καταλαβαίνω γιατί πρέπει να ορίσουμε κατ’αρχήν την κοινή λογική και γιατί πρέπει να ανακαλύψουμε μια νέα μορφή της για να επικοινωνήσουμε αληθινά.
Μέχρι τώρα, τι κάνουμε δηλαδή?
Θέλω να πω, ότι η χρήση της κοινής λογικής είναι ακριβώς αυτή που καθιστά την επικοινωνία περιορισμένη. Γιατί στα μπλογκς συνομιλείς με έναν άγνωστο, έχεις μόνο τα γραπτά του για να αντλησεις πληροφορίες, άρα χρησιμοποιείς τα στερεότυπα για να τον κατατάξεις και την κοινή λογική για να του απευθυνθείς ανάλογα, αν αυτό σ’ενδιαφέρει.
Μπορεί η έκφραση να είναι δυνητικά απεριόριστη στα μπλογκς, αλλά η επικοινωνία όχι.
Ακόμα και σε περιπτώσεις που οι διαδικτυακές σχέσεις γίνονται διαπροσωπικές, χρησιμεύει πάλι η κοινή λογική μέχρι να βρεις ένα πιο αληθινό, πιο προσωπικό κοινό πεδίο επικοινωνίας.
Το πόσο αληθινή καταλήγει να είναι αυτή η επικοινωνία, πόσο απαλλαγμένη από κοινωνικές συμβάσεις, είναι θέμα πρώτα αυτογνωσίας (η έλλειψή της αφήνει χώρο στο μη ηθελημένο έστω, ψέμα) και επιλογής.
Όπως λέει και η dawkinson, δεν είναι όλοι για όλους: Δεν είμαστε όλοι για όλους.
Μερικοί μοιάζουν με κάτι που μάς είναι συγγενές και οικείο και χαιρόμαστε.
Αλλά στην ουσιαστική επαφή,
οι ‘συγγενεις’
καλούμαστε να ταυτιστούμε με έναν άγνωστο Χ,
κατανοώντας τον επί τού συνόλου τών βιωμάτων του,
όπου το έτερο ‘όλον’ εκτιμάται σωστά,
μόνο αφαιρώντας πολλά ημέτερα εγώ,
που υπολογίζονται στη ρίζα τής χρυσής τομής
τής εγγενούς ευγένειας και τής ενσυναίσθησης.
Παλούκι αυτή η εξίσωση…
Είπαμε,
δεν είναι όλοι για όλους.
05-11-2007 @ 12:58
Επίσης (πάτησα κατά λάθος το έντερ), θέλω να προσθέσω ότι η αποτυχία, ακόμα και η επαναλαμβανόμενη, δεν ακυρώνει τη δυνατότητα. Ακυρώνει μόνο τον μέχρι τώρα τρόπο προσέγγισης.
Λίγα πράγματα είναι τυχαία. Τα περισσότερα είναι επιλογές.
05-11-2007 @ 15:55
“Λίγα πράγματα είναι τυχαία. Τα περισσότερα είναι επιλογές.”
… τις περισσότερες φορές ασυνείδητες, αλλά τελικά επιλογές.
Και τείνω να πιστέψω πως τίποτε δεν είναι τυχαίο, ούτε καν αυτά τα λίγα που λες πέιπερ…
Κι αν γίνει το λάθος λέφτυ, όσο κι αν κάποιοι εξωγήινοι έχουν πάρει τα μέτρα τους να μπορούν να μετακομίσουν σε κάποιον Άρη, θα πληρώσουν κι αυτοί το τίμημα του υπερφίαλου εγωισμού τους. Λιγότερο ίσως από μας που θα σκάσει πάνω στα κεφάλια μας, αλλά θα το πληρώσουν…
05-11-2007 @ 17:31
Χαμίνι, δεν κατάλαβα αν διαφωνείς, συμφωνείς ή εξέφρασες ένα συμπέρασμα με το σχόλιό σου…
Πάντως αν οι εξωγήινοι μετακομίσουν στον Άρη χωρίς εμάς τους πτωχούς πλην τίμιους γήινους, θα ξενερώσουν εντελώς μόνοι τους.
05-11-2007 @ 22:33
Aπλά συμπλήρωσα το συμπέρασμα το δικό σου πέιπερ. Δεν ξέρω αν αυτό σημαίνει κατ’ εσέ ότι συμφωνώ ή διαφωνώ. Ακολούθησα τη σκέψη σου και μ’ έβγαλε εκεί.
Κι ίσως αυτό το σχόλιο να είναι και μια αντίδραση στα λεγόμενα του διαβολικού ιδιοκτήτη αυτής εδώ της πολυκατοικίας. Ίσως δεν υπάρχει μία μόνο αλήθεια, αλλά η αλήθεια του καθένα. Κι αν αποδεχτούμε πως κανείς δεν λέει ψέματα, θα επικοινωνήσουμε. Εξ΄άλλου τι σημασία έχει ποιος είσαι στον κόσμο που έχει οριστεί από κοινωνικές συμπεριφορές; Εδώ μέσα σημασία έχει να ορίζεις και να διαχωρίζεις τη δική σου αλήθεια… Αυτή είναι η ελευθερία που σου προσφέρεται. Προς τι λοιπόν μιλάς για αποτυχία ντιουσντ όταν θεωρείς εκ των προτέρων πως όλοι απέναντί σου είναι κοινοί ψεύτες και όχι πνεύματα που προσπαθούν να ξαναγεννηθούν όπως έχουν ονειρευτεί;
Καληνύχτα σας!
05-11-2007 @ 22:40
Δεν είπα πως όλοι απέναντί μου είναι κοινοί ψεύτες χαμίνι, είπα πως είμαστε όλοι γαμημένοι ψεύτες απέναντι στον εαυτό μας, απλά το διατύπωσα με πιο κόσμιο τρόπο. Μπορεί όμως εσύ να μην είσαι αλλά μιας που δεν καταφέρνεις να μου το (επι)κοινωνήσεις μάλλον στα ίδια είμαστε, εγώ άλλωστε μόλις στο απέδειξα για μένα (πως είμαι) αφού δεν κατάφερα με τη σειρά μου να (επι)κοινωνήσω ίσως μαζί σου…
05-11-2007 @ 23:21
πως είμαστε όλοι γαμημένοι ψεύτες απέναντι στον εαυτό μας
Πολλά δεν τα κατάλαβα, αυτό το το καταλαβα.
Α μα είναι αλήθεια.
Πιείτε μπίρες, άσωτες… λολ
βοηθούν.
(b) στο βλογ
05-11-2007 @ 23:22
Η διακοπή μιάς παράστασης για να δοθουν ερμηνευτικές εξηγήσεις στους θεατές,αναγκαστικά μας παραπέμπει σε μιά ευρύτερη παράσταση που θα πρέπει να διακοπεί εκ νέου για να δοθούν καινούργιες ερμηνευτικές εξηγήσεις στους θεατές που θα παραπέμπει σε μιά νέα ακόμη πιο ευρεία παράσταση και ούτω καθεξής.
Σάν τους εξωγήινους,που θα τους παίρνουμε από δώ θα τους πηγαίνουμε στον άρη,μετά στον δία,στον σείριο στην ανδρομέδα και τελειωμό δέν θα χει.
Και όποια επιλογή μας δέν θα χει να κάνει με την υποκριτική μας ευχέρεια και ικανότητα,αλλά με την επιθυμία μας να διακόπτουμε την παράσταση.
Η σχέση μας με τους εξωγήινους δηλαδή,αλλά και η αλήθεια τους (των εξωγήινων) περιορίζεται αποκλειστικά και μόνο στην ευκολία μας να τους μεταφέρουμε όπου θέλουμε.
Εν ολίγοις,να κλείνουμε τρύπες δηλαδή.
Με αυτά και με αυτά,το πρόβλημα είναι ότι ψάχνουμε να βρούμε θεούς να τους φορτώσουμε τις ευθύνες μας.
Να ονομάσουμε την τύχη πεπρωμένο,επιστημονικό ορθολογισμό,ή αναγκαιότητα,αρνούμενοι πεισματικά να αποδεχτούμε ότι τις τύχες μας τις μετράει η τύχη μας.
Ο συγκοινωνιολόγος που ερευνά τα δυστυχήματα στην εθνική οδό φίλ,αλλά μόνο όταν γίνει και ο ίδιος τραγικό θύμα τροχαίου στην εθνική,θα καταλήξει στον οριστικό και απόλυτα έγκυρο στατιστικό αριθμό για αυτόν.
Τουτέστιν,τα μπλόγκς υποθέτω πώς αρχίζουν να πεθαίνουν και αυτά(σε λίγο καιρό όλοι θα τρέχουν στις δεύτερες ζωές και πώς λέγονται τα καινούργια).
Δέν θα χρειαζόταν να κάνουμε μιά έρευνα για αυτό,φτάνει να το υποθέτουμε και μόνο.
Γιατί ότι μπορείς να υποθέτεις,μπορεί και να συμβαίνει.
Όχι σάν επιλογή υπόθεσης,αλλά σάν τύχη συμβάντος.
Αυτού του συμβάντος δηλαδή,που το συνθλίψαμε σάν σκουπίδι υπό το βάρος μιάς υπόθεσης.
Ποιό είναι το συμβάν ποιά είναι η υπόθεση;
Μπορεί ποτέ να συμβεί μιά υπόθεση που υποθέτει το συμβάν της υπόθεσής της;
Λυτρώθηκε ο φίλ με την προσδοκία ενός αφηγητή του;
Που είναι ο αφηγητής;
.
.
.
.
.
.
.
.
.
.
.
.
.
.
.
.
.
.
.
.
.
.
.
.
.
.
.
.
.
.
.
.
.
.
.
.
.
.
.
.
.
.
.
.
.
.
.
.
.
ΣΠΛΑΑΑΑΑΦΣΣΣΣΣΣΣΣΣΣΣΣΣΣΣ
(νάτος)
06-11-2007 @ 17:29
D για ποιο λόγο γράφεις blog?
06-11-2007 @ 21:54
Καθόλου για τη λύτρωση Ασπικ,
μα -ίσως- για τη μέθεξη IPpoti.
08-11-2007 @ 02:58
Βρήκα κι αυτό.
Είναι από ένα παλιό ποστ της melody1 (neverforeverland).
10-11-2007 @ 00:22
Χα! Τότε δεν είσαι blogger D.
10-11-2007 @ 08:15
Χμμ… άραγε εσύ γιατί γράφεις?
12-11-2007 @ 23:57
Μερικές φορές τις νυχτες περνας σε κλειστα κλαμπ της συμφορας..χμμ! αλλο ηθελα να πω
σε συνεχεια οσων εχω γραψει συζητωντας εδω και στ΄αρχιδια του τζιμι χεντριξ
μερικες φορες αναρωτιεμαι αν ειναι συμπτωση αυτα που γραφονται στον τυπο ή οχι :
διαφωνω μονο στο σημειο που μας λεει για τους ανθρωπους ζωα που κινουνται ενστικτωδως διοτι αυτοι οι ανθρωποι ειναι η μονη λυση
αυτοι θα φανε τις σαρκες της επιπλαστης πραγματικοτητας για να αποκαλυφθει επιτελους Η Αληθεια και να μπορεσουμε να ζησουμε επιτελους “οπως αξιζει στους ανθρωπους” (τωρα ποια ειναι Η Αληθεια θα δειξει αλλα μονο αν τη γνωριζουμε μπορουμε να ελπιζουμε)ο αμοραλισμος ειναι λοιπον απαραιτητη προϋποθεση για να φανει Η Αληθεια . Ο γιανναρας δεν το βλεπει αυτο διοτι ειναι παππους και παροτι παραδεχεται οτι ο διαχωρισμος καλου κακου ειναι συμβατικος , δεν αντιλαμβανεται ή μαλλον το εξαιρει απο τα αιτια της “κολασης” που ζουμε .Ειναι ολοφανερη η αντιφαση στην οποια πεφτει καθως δεν αναγνωριζει οτι οσο υπευθυνος ειναι για την “κολαση” ο χλευασμος του”καλου” και του “κακου” (τα εισαγωγικα δικα του κι αυτο λεει πολλα απο μονο του) απο τους αμοραλιστες αλλο τοσο υπευθυνη ειναι και η βολικη ,κατ’ επιφαση χρηση τους απο τους ηθικολογους και ηθικοπλαστες.
Οι λυσεις δεν λυνουν τιποτα να δεν ειναι οριστικες …ή θα δεχτουμε τις κοινωνικες συμβασεις για να διατηρησουμε ή και να αυξησουμε την καλοπεραση ή θα βγουμε απο το χρυσο κλουβι μας και θα πεταξουμε αφου πρωτα τις γκρεμισουμε ολες ….βεβαια ο γιανναρας θετει ως προϋποθεση της “κοινωνικη συνοχη και τη διατηρηση των θεσμων ” ….
με αλλα λογια ο αγαπητος κυριος ψαχνει για “καλους και εξυπνους ανθρωπους με καλες προθεσεις για να στηριξει το μοντελο του και το επομενο που θα μας πει ειναι οτι ειναι και κατα της βιας(σχεδον το λεει δηλαδη) ….ας παρει και κανα λαχειο .
σχετικα τα τρια πρωτα ποστ που θα δειτε εδω http://wpleftyboy.blogspot.com/
13-11-2007 @ 20:01
Για λόγους αυτοϊκανοποίησης, νομίζω.